Nog steeds bosbranden

De bosbranden zijn momenteel iets minder heftig, maar iedereen is aan het stressen over vanmiddag en morgen. Er worden weer hoge temperaturen verwacht, hele droge lucht en harde wind. De weer omstandigheden zijn net zo erg als black Saturday drie weken terug. De meeste mensen nemen geen risico en vertrekken nu al. Maar ja hoe weet je nou waar het vuur naartoe gaat precies. Iedereen houdt het hart vast…. Wordt vervolgd….

Michael heeft de afgelopen week bijna 80 uur gewerkt, z’n normale baan en helpen met de bosbranden. Aan het begin van de week hielp hij weer mee met het opzetten van een zogenaamd ‘stageing area’ – een gebied (meestal een sportterrein) waar alle brandweer mannen, politie, ambulance, etc verzamelen. Michael vertelde hoe waanzinnig goed georganiseerd het is eigenlijk. Zoveel verschillende organisaties werken samen, en iedereen weet precies wie wat doet. Binnen een uur arriveerde er een grote truck van de salvation army (ook wel salvo’s genaamd, want Australiers korten alles af, vrijwilligers organisatie) en de mensen begonnen te koken voor zo’n 500 man. Michael’s baan die nacht was voornamelijk eten naar de brandweer mannen brengen aan het vuur front. Afgelopen weekend heeft Michael het hele weekend op kantoor gewerkt, om alle aanvragen voor wat dan ook spullen (kampeer bedden, nieuwe schoenen, nieuwe brandweer slangen, etc etc) te verwerken en te zorgen dat het arriveert daar waar het nodig is. Het is allemaal ontzettend interessant werk, maar Michael is nu echt helemaal op. Ik had weer een soort virus in m’n buik afgelopen week (tweede keer in een maand!), en nu heeft Michael daar ook last van – diarree en misselijkheid. Bovendien is hij natuurlijk onwijs moe. Gelukkig heeft hij vandaag een verplichte vrije dag (betaald ook nog), want hij heeft echt rust nodig. Ook al is iedereen weer aan het stressen voor morgen, Michael kan even niet mee doen nu! We hebben Luke vandaag ook maar niet naar de creche gebracht, dan kan hij eindelijk ook even wat tijd met z’n pappa doorbrengen. We hebben volgend weekend trouwens een lang weekend (maandag is een vrije dag), dus dan gaan we lekker weer naar Anglesea.

Met Luke gaat het echt ontzettend goed. Hij rent inmiddels het huis door en oh hij heeft toch een lol. Hij is echt veranderd sinds hij loopt, zoveel minder gefrustreerd. Het is allemaal zo ontzettend makkelijk ineens, je kunt nu rustig een kopje koffie drinken, zolang Luke maar ergens kan lopen / rennen / zitten spelen en hij heeft al ontzettende lol. Geef die jongen een koffie lepeltje en hij is zo 20 minuten zoet. Nou ja zeg! Vorig weekend zijn we ook naar Anglesea geweest met mijn vriendin Laura, haar man Gad en hun zoontje Ori, wat Luke’s speel maatje is. Ik heb Laura leren kennen in het ziekenhuis waar we beiden de pre-natal klas deden, en we zien elkaar wekelijks. Luke wil ook altijd naar Ori (‘ha-hee’ noemt hij hem) en je ligt echt in een deuk met die twee. De interactie is zo grappig om te zien. Natuurlijk zijn er de nodige ruzies om autootjes, treintjes en ballen, maar ze steken elkaar ook aan met stoute dingen doen. Luke lijkt vooral degene die daar het voortouw in neemt, en Ori volgt. Zo waren ze samen ruim een half uur zoet met al hun auto’s over het balkon heen te duwen die dan vervolgens zo’n 2 meter naar beneden vielen. En dan maar ‘uh-oh’ roepen met z’n tweeen. Ja ja. Maar de andere kant op werkt ook, zo van ‘Ori eet z’n pasta op, kijk eens hoe lekker Ori aan het eten is!’, en dan zie je Luke denken: oh ja, inderdaad, trouwens die pasta is eigenlijk best wel lekker. Echt genieten is het!!

Werk gaat ook goed, ben heel druk geweest met het in elkaar draaien van een offerte voor onze klant Ford. Het zag er even naar uit dat we het werk zouden winnen, maar nu hebben we weer drie dagen niets gehoord, en dat lijkt me geen goed teken. Als we dit werk winnen, ben ik tot Juni enorm druk en moet ik tijdelijk m’n vrije maandag opgeven om te werken, want het is een enorm groot project. Maargoed we zien het wel. Ook wordt vervolgd dus!

We hebben niet zoveel recente fotos van Luke gemaakt, maar wel een paar van vorige week in Anglesea met z’n vriendje Ori.

Bosbranden (2)

Inmiddels staat het officiele dodental op 183 als ik het goed heb, en de politie vreest dat het op zal lopen richting 300, aangezien zoveel mensen nog vermist worden. Meer dan 1000 huizen zijn verwoest. Het is echt vreselijk, en de verhalen die je hoort zijn angstaanjagend. Een collega van mij woonde in Flowerdale, dichtbij Healesville. Gelukkig was hij op tijd weg, want er is niets van zijn huis en zijn hele straat over. Dit is een bericht van hem wat op ons intranet staat:

“We lived on a small dirt road called Forest Road in the dividing range township of Flowerdale. The town has been hit hard by the bush fires with over 80% of the more than 100 houses destroyed, and 100% in our area including my house. Although we had been watching the fires all day passing to our south we expected the wind to change, but it came with suddenness and a fury that turned the sky black with smoke in a few moments and glowed red from the fires. We heard on the radio that the local fire people were evacuating so we knew it was time to go.

We had our cars ready and turned on sprinklers for the house, our pumps powered by a generator and drove out, turning north on the main road. We passed the historic landmark hotel at Flowerdale where many of our neighbours stopped (dit hotel staat nog), but headed on all the way to the town of Yea where we spent the night. Although it has been traumatic, once we heard about the enormity of what has happened to our community, we are just grateful still to be here. My wife and I would like to thank the URS community for the enormous spontaneous communication of support and sympathy. We are OK and don’t need help ourselves. We have insurance and will re-build our lives. Please give your help and support to the rest of our community, many of whom will be uninsured and have lost everything.”

Nu barst de discussie al los over of er wel zoveel mensen in the bush zouden moeten wonen, dat er meer native trees gekapt zouden moeten worden, wat voor nieuwe regels er ingevoerd moeten worden voor de wederopbouw van de dorpjes - schuilkelders? verplicht evacueren? Sommige mensen woonden al jaren in de bush, hebben de branden van 1983 overleeft, en dachten dit ook te kunnen overleven. Maar dit, daar viel niet tegen te vechten, het was als een lava of tsunami van vuur, zo'n snelheid en agressie. Huizen explodeerden, en het vuur creeerde z'n eigen klimaat. De hoeveelheid wat wordt gedoneerd door iedereen is ongelovelijk, geld maar ook spullen. Mensen zijn gevlucht met de kleren die ze aan hadden, verder niets, en velen kunnen zich nieteens identificeren.
Er is bijna geen anders nieuws op TV momenteel, alleen maar de bushfires. Die nog steeds razen overigens. Nu is er wat paniek over dat twee branden door de wind samengedreven zouden kunnen worden tot een mega-bosbrand, die te dichtbij de oostelijke suburbs van Melbourne zou kunne komen (nog steeds 20km van ons vandaan hoor), en ook dreigt te dicht bij the catchments te komen, waar Melbourne's drinkwater vandaan komt.
To be continued ben ik bang....

Bosbranden...

Gisteren was een vreselijke dag in geschiedenis voor Victoria - vreselijke bosbranden en al 76 mensen overleden maar er wordt verwacht dat er nog meer mensen zijn overleden wat mensen nog niet weten. In huizen of autos die nog niet zijn gevonden. De meeste mensen probeerden te vluchten in autos, maar het was al te laat voor ze. Hele dorpjes zijn verdwenen, alle huizen en shops verbrand, op meerdere plekken in country victoria. Hier in Melbourne merk je er opzich weinig van, de wind waait de andere kant op dus je ruikt niets. Maar de branden zijn wel dichtbij, en het is constant op de radio en tv. Het prachtige dorpje Marysville (dichtbij Healesville voor de mensen die hier zijn geweest) is gewoon van de kaart afgebrand, niets meer van over. Minstens 700 huizen zijn verbrand. We hebben vrienden, ouders van vrienden en collegas die in deze gebieden wonen. Gisteren was de maximum 46,4 graden in Melbourne..... echt niet normaal. Wij waren bij Trudy & Guy in de airconditioning, maar die kon het zelfs niet koeler houden dan 30 binnen. En dan een sterke noorderwind, heter dan een fohn in je gezicht. Nou tel dat op bij de afgelopen twee weken super heet weer en al 6 weken geen regen. 15 meter hoge muren vuur. En dan de wind die ineens draait, en in een minuut staat je huis in de fik. Vandaag is het in Melbourne gelukkig eindelijk afgelopen met de hitte, slechts een graad of 20 vandaag.
Michael heb ik al een tijdje niet gezien, die werkt weer in een emergency coordination centre in Melbourne. Hij werkt nu al 14 uur voor z'n 12-uur shift, hopelijk zie ik hem binnenkort. Hieronder een foto van onze thermometer gisteren, het minumum en maximum van middernacht tot middernacht wordt aangegeven onderaan.

Eindelijk!

Vorige week vrijdag had Luke er eindelijk ineens genoeg van. Weken lang wilde hij alleen maar lopen maar had ons daar nog voor nodig en ja, wij moeten ook wel eens ontbijten, of eten koken, of de was ophangen. Vorige week vrijdag stond hij ineens op, en liep hij! En trots dat hij was, en wij natuurlijk ook! Eindelijk, na 19 maanden loopt meneer! En ineens gaat het supersnel. De eerste dag een paar stapjes van pappa naar mamma en weer terug, maar de volgende dag ging hij er al alleen vandoor, en vanavond waren de handjes al niet meer in de lucht (waar hij eerst nog onze handen vasthield) en rende hij al zowat! Onze baby is ineens echt een peuter geworden! Echt ontzettend leuk. Hij kletst ook wat af en herhaalt veel woorden van ons. Zijn vocabulair bestaat momenteel voornamelijk uit Engelse woorden, behalve ei, piemel (heel belangrijk, ha ha), pappa en huis. Maar hij verstaat mij wel prima, als ik ‘schoenen’ zeg, herhaalt hij ‘shoes’. Het is echt een hele nieuwe fase ineens! En natuurlijk moet je er nu weer achteraan rennen, maar vooralsnog vindt hij het lopen opzich al leuk genoeg en kunnen wij weer gewoon rustig ons ontbijt opeten terwijl Luke rondjes om de tafel loopt.

Verder hebben wij enorm warm weer hier. Vorige week hadden we drie dagen achterelkaar boven de 43 graden. Iedereen die de tennis gevolgd heeft, heeft daar vast wel iets van meegekregen. En ‘s avonds koelde het ook nauwelijks af, en om 9 uur ‘s ochtends was het alweer 35!! Echt belachelijk, en hier binnen was het ook zo achterlijk warm. Echt alles was warm, tandpasta, shampoo, alles. Een ventilator helpt dan niet echt meer, blaast alleen maar warme lucht. Op woensdag (de eerste van de drie dagen) waren Luke en ik zo’n beetje de hele dag in een shopping centre hier vlakbij, waar de airco aan was. Want wat kun je anders doen?? Binnen blijven in een huis zonder airco is geen optie. De twee dagen daarna was Luke in de creche (airco) en wij op werk (airco) dus dat was nog wel redelijk. Maar het was toch een zootje, er reden bijna geen treinen en overal viel de stroom uit, inclusief op mijn werk (maar toen was ik al naar huis gelukkig). En onze groententuin is half verbrand. Onze lieve tomaatjes verschroeiden gewoon. Sinds die hittegolf is het vervolgens elke dag boven de 30 geweest, en morgen schijnt het weer 43 te worden, maar dan wordt het eindelijk koeler. Pffffff. Je went er wel aan maar alleen tot op zekere hoogte. 45 graden, daar kan ik echt niets mee hoor!!

Kerst Update

Nou het is inmiddels 3 maanden later, zo’n tijd niets van me laten horen! We zitten nu lekker in Anglesea aan de kust voor anderhalve week met m’n schoonouders. Gisteren heb ik nog niets anders gedaan dan met Luke spelen, luieren in de hangmat en lekker eten. Vandaag iets actiever, we zijn vanochtend met Luke naar het strand geweest. Michael is nu weer aan het surfen, ik ga zo weer in de hangmat (Luke slaapt). Maar het enige echte actieve wat ik doe hier is elke dag een eindje joggen. Ik ben weer begonnen met joggen (echt hardlopen kan ik het niet noemen aangezien het niet echt hard gaat) en dat doe ik tegenwoordig drie keer per week. Op woensdag en vrijdag als ik voor Luke zorg, komt Michael thuis om zo’n 17:30 en dan ga ik er meteen vandoor. En dan ga ik ook elke maandag, op mijn ‘vrije’ dag (Luke in de creche). Ik ben nu inmiddels weer zo fit dat het voelt alsof ik wel uren door kan rennen, echt heerlijk als je in zo’n ritme zit. Maar na max 45 minuten krijg ik meestal zo’n pijn in m’n voeten, balen is dat. Ik heb echt goede schoenen, maar toch gaat het altijd pijn doen. Misschien moet ik vaker korter gaan ipv minder vaak langer. Ik was van plan om ‘fun runs’ te gaan doen die je hier vaak hebt in de zomer, 10km ofzo, maar ik denk niet dat mijn voetjes dat leuk vinden.

We hebben leuk kerst gevierd met m’n schoonouders en schoonbroer. Een heerlijke kerstlunch – entree oesters, grote garnalen en wat kaasjes, hoofdgerecht een in de oven gestoomde zalm. Heerlijk. We zijn allemaal vreselijk verwend, ik heb oa de eerste vijf seizoenen van ‘Friends’ gekregen, waar ik maar nooit genoeg van kan krijgen. Ik heb alle 236 afleveringen gekeken toen Luke nog klein was en ik veel borstvoeding gaf, toen huurde ik ze van de videotheek. Maar ik blijf ze zo leuk vinden, dus nu kan ik ze nog een heleboel keer kijken. Luke heeft veel boeken gekregen want natuurlijk enorm verantwoord is, en ook veel speeltjes van ‘in the nightgarden’. Dit is een programma van de BBC wat hier ook uitgezonden wordt, en Luke is er helemaal verslaafd aan. (http://www.inthenightgarden.co.uk/en/default.asp). Je kunt hem echt voor de tv ‘planten’ en je hoort hem niet voor 30 minuten. Maar dat doe ik natuurlijk noooooit... Nee echt niet hoor, meestal ben ik het huis uit op mijn Luke-dagen in de ochtend, en missen we het. Luke is inmiddels druk aan het ‘lopen’ (aan onze handen), wat wij natuurlijk alleen maar enorm stimuleren. Hij wordt echt te zwaar hoor, om constant te dragen. Hij vindt het enig, schoenen aandoen en wandelen, stap stap stap. Hij doet dit nu al drie weken en wordt steeds stabieler. Hij is enorm trots dat hij dit nu kan, en kijkt triomfantelijk rond wie hem allemaal applaus geeft, ha ha. Hij wil nu ook zelluf eten, en is ook iets precieser in wat hij wil eten. Voor een tijdje wilde alleen maar droog brood, aardbeien of pompoensoep. Gelukkig is het nu wel weer ietsje meer dan dat, maar de pompoensoep blijft altijd favoriet. Daar stop ik dan ook zoveel mogelijk groenten in (selderij, tomaten, worteltjes en natuurlijk pompoen), want verder is hij niet zo’n groenten eter. Fruit wel zeg, meneer ‘ik-eet-een-heel-bakje-aardbeien-in-1-keer’. Maar ook nectarines, bananen en mango. Gedroogd fruit vindt hij ook heerlijk, zoals abrikozen of rozijntjes. Luke is ook druk aan het praten al verstaan we er vooralsnog niet veel van. ‘Bye bye’ en ‘nana’ (banaan) is wel heel duidelijk (naast pappa en mamma), verder is er erg veel ‘paapie’. Iedereen op een motor is ook pappa, omdat Michael op een motor rijdt. Luke is een echt jongetje aan het worden, speelt boelveel met autootjes, rijdt ze door de kamer heen, en maar ‘broem broem’ zeggen. Hij is nog steeds lekker knuffellig, en komt vaak even een knuffeltje ‘halen’ bij ons, om dan vervolgens weer lekker door te spelen. Hij is een stuk rustiger geworden de laatste tijd en gelukkig ook al een hele tijd niet meer ziek geweest. Pfff, dat was me een winter wel zeg! Hij heeft wel af en toe heerlijke driftbuitjes, en dan kan ik soms een lachje niet onderdrukken, wat een toestand hij ineens kan maken! Maar als je dat dan gewoon negeert, is het ook zo weer over.

Volgend jaar gaat Luke drie dagen per week naar de creche, Trudy & Guy passen dan nog maar 1 dag op, en ik 1 dag. Luke vindt het heel leuk op de creche dus ik denk dat dat wel goed komt. Ze zijn daar ook lekker creatief, we krijgen leuke cadeautjes van hem door het jaar heen (met vaderdag, en nu met kerst). Ik werk dan weer drie dagen (was even tijdelijk naar twee dagen gegaan), en blijf de maandag als 'vrije' dag houden. Ik heb wel gemerkt dat ik dat nodig heb! Bovendien is het wel prettig om wat flexibiliteit te hebben - als ik het erg druk heb op werk kan ik eventueel wat werken. Of als Trudy & Guy op vakantie of naar Duitsland gaan, kan ik voor Luke zorgen. Trudy's moeder lijkt zo'n beetje aan haar einde te komen, ze komt niet meer uit bed en raakt midden in een zin de draad kwijt. Trudy gaat op 6 Jan weer naar Duitsland voor een paar weken, en dan maar zien wat er gebeurt.

Onze groenten tuin is hard aan het groeien, erg leuk is dat. Op eerste kerstdag hebben we onze eerste courget geoogst, en er komen er nog zoveel meer aan! Er zijn ook boelveel tomaten op komst (nog te groen om te plukken) en we hebben ook al een paar keer boontjes van de plant kunnen eten. De basilicum is wel het grootste succes voor mij, omdat ik dat zo ontzettend lekker vindt. We hebben echt een bos gewoon. Ik heb al twee keer een batch pesto gemaakt, en je kunt nauwelijks zien dat ik zoveel basilicum geplukt heb. Leuk is dat, pesto maken. Ik had alle pesto in kleine potjes gedaan – bewaard van Luke's eten – een leuk klein cadeautje is dat! Strikje omheen, kaartje eraan, echt leuk. En lekker natuurlijk! We hebben ook een pruimen boom en een abrikozen boom in de tuin, die stonden er al, lekker!

nieuwe baan

Michael heeft een nieuwe baan! Eindelijk kunnen we wel zeggen!! Het leuke is dat het hier in Box Hill is, dus hij heeft een reistijd van wel 10 minuten lopen. De baan is bij de Department of Sustainability and Environment (DSE, overheid) en de baan is Environmental Planner. Ik zal er meer over vertellen als hij een maandje ofzo daar heeft gewerkt. Hij moet wel weer full-time gaan werken dus hij verliest zijn vrijdag met Luke. En ik verlies mijn 'vrije' maandag, want vrijdag heb ik nu Luke weer en kan ik niet naar kantoor dus moet ik die maandag werken ipv vrijdag. Maargoed een super baan voor Michael met zoveel meer mogelijkheden voor hem dan voorheen, meer geld, minder reistijd, en hij gaat nu voor de overheid werken dus meer pensioen geld, goede vaders-verlof regelingen (voor evt. no 2), en flexitime (je kunt bijvoorbeeld 9 uur per dag werken ipv 8 en zo veel meer vakantie dagen opbouwen). Er komen in het nieuwe jaar meer plaatsen vrij op de creche en dan kan ik eventueel die maandag dag weer terugkrijgen als ik dat wil. Gisteren was z’n laatste dag bij z’n oude baan, en nu heeft hij bijna een week vrij en begint hij volgende week donderdag met z’n nieuwe baan. Spannend!!

Ondertussen heeft Luke nog steeds de ene verkoudheid na de andere oorontsteking. Twee weken geleden net gestopt met de laatste kuur voor z’n oorontsteking, een week later is hij weer ziek – weer oorontsteking! Deze keer lijkt hij er zelf overheen te komen, zonder antibiotica. Maar wij kijken wel uit naar de zomer. Ik ben ook constant verkouden, Michael lijkt er beter doorheen te komen. De dagen dat Luke niet ziek is, is hij wel super gezellig. Afgelopen weekend zijn we met de familie naar Anglesea geweest – Michael was jarig. Op zaterdag was het ineens zomers weer, dus wij naar het strand. Nou geef die jongen een emmer met water op het strand, en hij heeft het zo een uur naar z’n zin. Druk dat hij het had met spelen, hij had nieteens tijd om op te kijken voor de foto ;-). Echt prachtig hoe geconcentreerd hij bezig kan zijn. Hij begint ook echt met praten nu, afgelopen week toen we zeep bellen aan het blazen waren zei hij ineens ‘bubbletje’ – een combinatie Engels (bubble) en Nederlands (tje)!! Volgens mij was het puur toeval maar aan de andere kant was dat wel heel erg toeval, aangezien we bubbels aan het blazen waren! Er komen ook boelveel ‘woordjes’ uit zijn mond wat voorals nog gebrabbel is, maar meer dan alleen ‘mamamamama’ of ‘dadadadadada’. Heel leuk. Er is niet zoveel vooruitgang in op z’n beentjes staan nog. Hij heeft nu door dat pappa en mamma het geweldig vinden als hij op z’n beentjes staat, dus verwacht hij ook wel applaus als hij zo z’n best aan het doen is! Echt lachen is dat.

Mijn werk gaat prima, al vind ik het wel moeilijk om alles in die drie dagen te passen. Ik ben van plan binnenkort te gaan informeren naar tijdelijke opvang, waar ik eventueel Luke voor een paar uurtjes kan laten als ik een werk deadline heb. Z’n huidige creche heeft geen dagen vrij, dus we moeten zoiezo tot het nieuwe jaar wachten daar. We zijn ook druk met onze groententuin aan de weer – al hebben we nu besloten om toch maar kleine plantjes te kopen ipv zaad, want er komt helemaal niets op. Eerst kwam er heel veel op, maar dat was alleen maar onkruid. Toen heeft Michael weer alles omgespit, nieuwe mest gekocht, en zaadjes gestrooid. Maar nu is er nog steeds helemaal niets! De tuin in Anglesea, waar Michael heel veel werk in heeft gestopt, ziet er wel echt prachtig uit. Het was een overgroeide tuin met veel gras en onkruid. Michael heeft alle klei weggehaald en native grassen en struiken geplant. En behalve dat de kangaroes aan sommige grassen blijven knagen die dus nog steeds zo klein zijn als toen we ze plantten, ziet het er verder zo mooi uit!

Staan (bijna)

Gelukkig is Luke weer de oude; hij slaapt weer lekker, en wij dus ook! We zijn nog wel met hem naar de doctor geweest omdat hij maar koorts bleef hebben, zie vorige post, maar dat bleek weer een nieuwe verkoudheid te zijn en niet met de chest infection te maken te hebben. We hebben nu ruim twee weken alweer lekker geslapen, wat een luxe zeg! Z’n hoest gaat maar niet weg, maar het klinkt anders dan toen hij de chest infection had. Nou ja, ik hoor iedereen met babies over een hoest die de hele winter doorgaat, dus ik maak me niet zo’n zorgen. Zolang Luke happy is, en dat is hij op het moment, laten we het lekker.

Gisterenavond trok Luke zich ineens op aan z’n speelgoed mand! OK, met een beetje hulp van mamma, en het was aan het begin 90 % armpjes en 10% beentjes, maar dat gaan we oefenen! Dat stomme consultatie bureau had me het gevoel gegeven dat Luke invalide is, zo’n toestand maakte ze ervan dat Luke nog niet op z’n eigen beentjes wilde staan. Terwijl ik overal juist lees dat dat hand in hand gaat met kont-schuivers, maar over het kont-schuiven maakte ze zich dan weer geen zorgen! En ik moest van haar met Luke naar een physiotherapeut. Nou daar had ik dus echt helemaal geen zin in. Te meer ook omdat ik sterk het gevoel had dat Luke het wel kan, maar gewoon er geen zin in heeft. En waarom zou hij ook, hij kan zich voortbewegen met z’n handjes vrij, wat is het nut van op de beentjes staan voor hem. Naar een phsyio geeft volgens mij alleen maar stress, en het gevoel dat Luke een achterstand heeft die hij eigenlijk helemaal niet heeft. Z’n opa was ook een kontschuiver (Guy) en die kan nu toch echt heel aardig lopen hoor ;-). Wel ga ik volgende week met hem naar een podiatrist om naar z’n kromme teentje te laten kijken. Hij heeft een teen die onder een andere teen buigt (erfelijk blijkbaar, z’n oma heeft het ook) en mij is verteld dat je dat op een manier kan tapen nu er gewicht op z’n voetjes komt, waardoor de teen recht groeit. Geen idee hoe lang dat zou duren, maar aangezien mijn moeder altijd blaren heeft op haar kromme teen, lijkt het me de moeite waard!

Trudy & Guy zijn inmiddels terug uit Duitsland, en wat is dat heerlijk voor ons!! Afgelopen zaterdag ging Luke bij z’n opa & oma logeren, zodat Michael en ik een avondje lekker met z’n tweeen hadden. We zijn heerlijk uit eten geweest hier in de buurt, en daarna thuis filmpje gekeken met een flesje wijn erbij. Volgende ochtend uitslapen en samen ontbijten. Daarna in de tuin gewerkt (die groente-tuin gaat er nu toch echt komen), en pas tegen lunch Luke weer opgehaald. Wat een luxe!! En echt heerlijk om weer even te weten hoe het was samen voordat Luke er was. Luke gaat nog steeds maandag naar de creche, maar omdat Trudy & Guy nog steeds twee dagen voor Luke zorgen, terwijl ik werk, plus de dag dat Michael voor Luke zorgt, hebben we dus ineens de maandag ’over’ en heb ik vrij! Nu ben ik aan het uitproberen hoe het gaat als ik van thuis werk voor een halve dag ofzo op die maandag. Als dat te doen is dan zou dat echt ideaal zijn. Dan heb ik wat me-time, en ook tijd genoeg voor wat huishoudelijke taken zonder dat Luke aandacht vraagt (en dan hoeven we daar de rest van de week ook niet meer over na de denken). Bovendien krijg ik thuis 10 keer zoveel gedaan als op kantoor, geen afleiding! Het idee staat me ook aan, omdat drie dagen toch echt wel weinig is hoor. Er zijn echt leukere projecten beschikbaar als je meer uren werkt. Maar die juiste balans vinden, vind ik nog steeds lastig.

We krijgen hier behoorlijke subsidie van de regering voor de creche trouwens, we hoeven maar ongeveer 60% van het volle bedrag te betalen (gerelateerd aan inkomen), en dan krijgen we aan het eind van het jaar ook nog de helft terug in belasting daar bovenop. Het komt erop neer dat ik maar een uurtje of twee hoef te werken, en we hebben het er al uit. Dus ’werken om de creche te betalen’ is niet van toepassing! Volgend jaar, als er meer plaatsen vrijkomen op de creche, dan gaan we de creche dagen uitbreiden naar drie waarschijnlijk – Michael wil weer full-time gaan werken, en Trudy & Guy willen terug naar 1 dag per week dan.