Commonwealth Games

Op het moment zijn de Commonwealth Games in Melbourne. Ten eerste vind ik dit maar een raar concept; alle oude Engelse kolonies bij elkaar voor de spelen! Dat zouden ze eens moeten proberen met alle oude kolonies van Nederland! Australia staat met stip op nummber één in de medailles top-10, waar we ongeveer 100x per dag aan herinnerd worden. Australia heeft meer goud, zilver en bronze medailles dan de landen op plaats 2, 3 en 4 bij elkaar op geteld. Ik vraag me af waarom die landen uberhaupt uitgenodigd waren, ze hadden ook gewoon een paar bronze medailles kunnen opsturen! Zeker voor een paar Afrikaanse landen, die zo arm zijn dat ze van verschillende Melbournse gemeentes outfits hebben gekregen om uberhaupt mee te kunnen doen. Trouwens zijn er nu een paar athleten uit Sierra Leone al een paar dagen “zoek”, dus dat kan nog interessant worden. Maar het nationalisme wat door de media ten toon wordt gespreid is werkelijk belachelijk. Als Australie ergens een zilveren medaille voor heeft gewonnen, krijgen we niet eens te horen wie er dan goud heeft! Alhoewel iedereen hier steen en been over klaagt, wordt dat compleet door de media (kranten en tv) genegeerd. Goed, dat waren de negatieve aspecten van de Games op het moment. Gelukkig is het ook wel erg leuk. Melbourne is bruisend van gezelligheid. Er is een full-time entertainment programma inclusief live muziek uit verschillende landen, dans, theater, acrobatics en kunst, en alles is gratis! De botanical gardens in het hartje van Melbourne, tezamen met Federation Square en langs de Yarra River is één en al gezelligheid. Aangezien het de afgelopen twee weken alleen maar prachtig herfstweer is, wordt alles ook goed bezocht. Het is super! Maandag hebben we twee bands gezien, vanmiddag theater en een andere band en vanavond ga ik er weer heen. Zo leuk allemaal! Oh ja, en ik heb ook wel een beetje spijt dat ik nergens kaartjes voor heb gekocht want de sfeer is echt fantastisch, maargoed dan maar op de tv kijken. Helaas heeft onze digitale camera het begeven (meegenomen naar het strand op een erg winderige dag met teveel zand), dus even geen foto’s.

Mijn verjaardag een paar weken terug was low-key maar erg gezellig. Uit eten geweest met Michael’s ouders, naar de kroeg met wat vrienden en op mijn verjaardag zelf naar het strand. Het was zalig weer en we hadden de maandag erna ook nog eens een vrije dag vanwege Labour Day, dus dat was allemaal perfect!

Triathlon

Afgelopen zondag was de jaarlijkse "BRW Corporate Triathlon". URS had vier teams, wat vergeleken met de vorige jaren heel weinig is trouwens maar het evenement is zo populair dat de andere vier teams helaas te laat waren met registereren. Het is waarschijnlijk zo populair omdat de triathlon redelijk goed te doen is als je een beetje fit bent, en de bedrijven betalen ervoor. Elk team bestond uit drie mensen, en ik was met Natalie en Vicky (de enige drie vrouwen van ons kantoor) team “Northern Lights”. De triathlon bestond uit eerst 400m zwemmen in de baai, dan 10km fietsen en tot slot 4km hardlopen.

Zaterdag moesten we onze fietsen al brengen naar de bike compound, wat eruit zag als Amsterdam CS maar dan meer georganiseerd (en waarschijnlijk betere kwaliteit fietsen). Ieder team had een nummer, en iedereen had z’n eigen plek voor de fiets. Zondag waren we er al om 6 uur in de ochtend. Je kon je spullen bij je fiets neerleggen, en daarna ging het compound dicht en kon niemand er meer in. Om 7:30 begon de race met groep-starts, en ik startte om 7:50 (zie foto, ik in het midden vooraan).

Ik startte met zo’n 50 andere dames en het was vechten om je plaatsje. Er waren behoorlijk wat knietjes, elbogen en armen, maar vergeleken met andere verhalen die ik heb gehoord, was het wel ok, in ieder geval klonk er van alle kanten “sorry!!”. Ik had wel moeite met de golven; de eerste twee adem halingen waren vol met zout water. Bij het keerpunt was ik helemaal ingesloten tussen zoveel dames dat ik wel schoolslag moest doen. Maar gelukkig was het maar 400m en het was zo voorbij. Toen het water uit; 500m rennen daar de bike compound. Wat een end man, en meteen na het zwemmen behoorlijk lastig voor de benen. Zoveel mensen waren er om aan te moedigen, en vooral Trudy (Michael’s moeder) schreeuwde heel hard. Bij de fiets aangekomen snel voetjes afdrogen, sokken en gympen aan, t-shirt aan, en rennen met de fiets aan de hand naar de start van de 10km fiets race. Sommige echte hard-core triathlethes hadden van die schoenen die aan de pedalen van de fiets vast zitten, die verloren geen tijd terwijl ik volgens mij wel 5 minuten bezig was, maargoed. De 10km fietsen was geweldig, een geheel afgesloten vier-baanse weg. Sommige deelnemers fietsten op een piepend barrel, anderen met die schoenen en geheel tour-de-france outfit (inclusief aerodynamische helm). Aan het eind weer van de fiets af, en rennen met de fiets aan de hand terug naar je fiets-plek. Helm af, pet op, en 4km hardlopen. Overal mensen om je aan te moedigen, vooral aan het begin en einde van het parcours waar de meeste mensen waren. Als slot rende ik de transition area in, om mijn electronische enkelband door te geven aan Natalie, die vervolgens 500m moest rennen naar de zee etc. Vicky was als laatste en kwam na 3 uur, 11 minuten en 25 seconden (totale tijd) door de finish. Alle drie onze tijden waren ongeveer gelijk, en van de 160 dames teams eindigde wij op plaats 77.

Het was werkelijk een ongelovelijk ervaring. De hoeveelheid deelnemers (5000), supporters, en het hele evenement was echt waanzinnig. Ik zat zo vol met adrenaline, dat ik zondag avond na drie wijntjes pas wat kalmeerde. Ik deed vooral mee om het te doen en niet zo zeer om een snelle tijd te halen, maar ik ben wel zeer tevreden met mijn 1:03:27.M’n benen hielden prima, al ben ik geen een keer echt hard gegaan, want ik wist niet of ik het anders wel zou redden. Ik had wel behoorlijk getraind, en normaal als ik ga hardlopen of fietsen zit er altijd wel een onwijze heuvel in m’n route, en de triathlon was compleet (bijna Nederlands) plat. Anyways, volgend jaar zeker weer, en dan onder de 1:03:27!

Ga naar: http://www.supersprint.com.au/ en click op “BP Ultimate / BRW Corporate Triathlon Melbourne” voor foto’s (binnenkort blijkbaar een boel meer), en ga naar www.supersprint.com.au/Default.aspx?Menu=372&Content=3023&Template=9 voor evenement info.

Wat verkleed foto's

Verkleed feestje

Afgelopen weekend was wel een heel erg sociaal weekend. Allereerst hadden we vrijdag een bruiloft. Ik kende het paar zelf niet, Michael zat vroeger bij de man in kwestie op school. Opzich had ik er niet al teveel zin in, aan gezien ik hard in training ben voor de triathlon volgende week zondag (vertel ik volgende week meer over) en dus goed uitgeslapen wil zijn zonder alcohol. Maargoed, een bruiloft is opzich altijd leuk, het eten was heerlijk, leuke speeches en goede muziek.

Zaterdag avond vierde een vriend van ons zijn 30e verjaardag. Opzich was zijn verjaardag in October vorig jaar, maar dit feest had heel veel planning nodig. Het feest was in Sandy Point, zo'n 2,5 uur rijden ten zuid-oosten van Melbourne aan de kust. De ouders van de jarige hebben daar een vakantie huis, met een enorm groot grasveld voor het huis. Dus iedereen nam tenten mee, en er waren zo'n 70-80 mensen. Het was net een festival, al die tentjes naast elkaar. Aangezien de jarige Steve heet, moest iedereen verkleed komen als iets beginnende met een S. En Australiers zijn dol op verkleed partijtjes, dus het zag er prachtig uit. Er waren heel veel sjeiks, een paar Santa's, Sailors, Surgeons en School girls / boys (in Australie hebben leerlingen een uniform aan dus makkelijk te herkennen). Verder waren er Sauce bottles (ketchup), een Shirley Temple, Satan, Snow wite, en nog veel meer. Ik was verkleed als Stewardesse met de nodige attributen, Michael ging als de beroemde (en beruchte) Australische cricketer Shane Warne. Er was lunch en dinner. Na het eten kwam er een band die optrad op een aangelegde dansvloer. Na de band kwam er een tweede band, bestaande uit vier van Michael's vrienden. Daarna mocht de DJ beginnen en werd de dansvloer zeer goed gebruikt. Er was vuurwerk, en een voetbal wedstrijd om 2 uur in de ochtend. De politie kwam uiteraard even kijken, maar die vonden het wel prima, zolang we de deuren dichthielden (duurde ongeveer 10 minuten toen was iedereen dat weer vergeten). Toen wij naar bed gingen om 3 uur was de band nog in volle gang. De volgende ochtend waren er bacon, tomatoes en eggs op de BBQ, orange juice en veel katers. Wat een feest! Tja dan maar even een dag of twee niet trainen voor de triathlon...

We kwamen opzich wel wat laat op het feest, aangezien we toen we op het punt stonden te vertrekken we ineens regen water door ons plavond zagen komen (aan de balkon kant). Het regende weer eens extreem hard, zo hard dat er overal in Melbourne overstromingen waren en je maar aan één kant onze straat uit kon. Het balkon van onze boven buurman stroomde over en kwam hard op ons balkon terecht. Om te voorkomen dat het water zo hoog kwam te staan dat het regelrecht onze woonkamer in kwam zoals twee jaar terug (er is iets van 2cm airspace tussen grond en deur), hadden we een ingenieus systeem bedacht met mijn boogie board, dat hing zo over ons balkon heen dat het water van de boven buurman rechtstreeks de tuin in werd gelanceerd. De hoeveelheid water was zo extreem, daar kan geen regenpijp tegenop, en dit werkte wel. Maar de cracks in onze muur trokken zich nergens iets van aan dus de regen kwam daar keurig naar binnen druppelen. Gelukkig niet te hard dus met emmers en handdoeken hebben we de schade beperkt kunnen houden. Ik weet niet wat de eigenaar hier aan gaat doen, het ziet eruit als iets wat niet zomaar even te repareren valt. Maargoed, gelukkig is voor deze week ook geen regen voorspeld, dus we hebben even. Lang leve onze gehuurde schoenendoos!