Triathlon

Afgelopen zondag was de jaarlijkse "BRW Corporate Triathlon". URS had vier teams, wat vergeleken met de vorige jaren heel weinig is trouwens maar het evenement is zo populair dat de andere vier teams helaas te laat waren met registereren. Het is waarschijnlijk zo populair omdat de triathlon redelijk goed te doen is als je een beetje fit bent, en de bedrijven betalen ervoor. Elk team bestond uit drie mensen, en ik was met Natalie en Vicky (de enige drie vrouwen van ons kantoor) team “Northern Lights”. De triathlon bestond uit eerst 400m zwemmen in de baai, dan 10km fietsen en tot slot 4km hardlopen.

Zaterdag moesten we onze fietsen al brengen naar de bike compound, wat eruit zag als Amsterdam CS maar dan meer georganiseerd (en waarschijnlijk betere kwaliteit fietsen). Ieder team had een nummer, en iedereen had z’n eigen plek voor de fiets. Zondag waren we er al om 6 uur in de ochtend. Je kon je spullen bij je fiets neerleggen, en daarna ging het compound dicht en kon niemand er meer in. Om 7:30 begon de race met groep-starts, en ik startte om 7:50 (zie foto, ik in het midden vooraan).

Ik startte met zo’n 50 andere dames en het was vechten om je plaatsje. Er waren behoorlijk wat knietjes, elbogen en armen, maar vergeleken met andere verhalen die ik heb gehoord, was het wel ok, in ieder geval klonk er van alle kanten “sorry!!”. Ik had wel moeite met de golven; de eerste twee adem halingen waren vol met zout water. Bij het keerpunt was ik helemaal ingesloten tussen zoveel dames dat ik wel schoolslag moest doen. Maar gelukkig was het maar 400m en het was zo voorbij. Toen het water uit; 500m rennen daar de bike compound. Wat een end man, en meteen na het zwemmen behoorlijk lastig voor de benen. Zoveel mensen waren er om aan te moedigen, en vooral Trudy (Michael’s moeder) schreeuwde heel hard. Bij de fiets aangekomen snel voetjes afdrogen, sokken en gympen aan, t-shirt aan, en rennen met de fiets aan de hand naar de start van de 10km fiets race. Sommige echte hard-core triathlethes hadden van die schoenen die aan de pedalen van de fiets vast zitten, die verloren geen tijd terwijl ik volgens mij wel 5 minuten bezig was, maargoed. De 10km fietsen was geweldig, een geheel afgesloten vier-baanse weg. Sommige deelnemers fietsten op een piepend barrel, anderen met die schoenen en geheel tour-de-france outfit (inclusief aerodynamische helm). Aan het eind weer van de fiets af, en rennen met de fiets aan de hand terug naar je fiets-plek. Helm af, pet op, en 4km hardlopen. Overal mensen om je aan te moedigen, vooral aan het begin en einde van het parcours waar de meeste mensen waren. Als slot rende ik de transition area in, om mijn electronische enkelband door te geven aan Natalie, die vervolgens 500m moest rennen naar de zee etc. Vicky was als laatste en kwam na 3 uur, 11 minuten en 25 seconden (totale tijd) door de finish. Alle drie onze tijden waren ongeveer gelijk, en van de 160 dames teams eindigde wij op plaats 77.

Het was werkelijk een ongelovelijk ervaring. De hoeveelheid deelnemers (5000), supporters, en het hele evenement was echt waanzinnig. Ik zat zo vol met adrenaline, dat ik zondag avond na drie wijntjes pas wat kalmeerde. Ik deed vooral mee om het te doen en niet zo zeer om een snelle tijd te halen, maar ik ben wel zeer tevreden met mijn 1:03:27.M’n benen hielden prima, al ben ik geen een keer echt hard gegaan, want ik wist niet of ik het anders wel zou redden. Ik had wel behoorlijk getraind, en normaal als ik ga hardlopen of fietsen zit er altijd wel een onwijze heuvel in m’n route, en de triathlon was compleet (bijna Nederlands) plat. Anyways, volgend jaar zeker weer, en dan onder de 1:03:27!

Ga naar: http://www.supersprint.com.au/ en click op “BP Ultimate / BRW Corporate Triathlon Melbourne” voor foto’s (binnenkort blijkbaar een boel meer), en ga naar www.supersprint.com.au/Default.aspx?Menu=372&Content=3023&Template=9 voor evenement info.