Mams op bezoek

Tis alweer bijna oud nieuws, maar mijn moeder was dus op bezoek in April, voor drie weken weer zoals elke keer. Ik had behoorlijk wat dagen vrij genomen deze keer want ik had inmiddels iets van 6 weken vakantie dagen (inclusief overwerk) opgebouwd. In de eerste week dat ze hier was hebben dagen lang geshopt (zoals we in Nederland ook doen als ik er ben), en eigenlijk niet zoveel toeristische dingen gedaan.

Met Pasen zijn we weggeweest naar Aireys Inlet, onze favoriete plaats aan de Great Ocean Road. We zijn hier de afgelopen drie jaren met Kerst ook geweest (Tiemen en mijn vader ook toen zij hier waren). We zaten weer in een huisje, maar wel een ander huisje als de laatste twee keer. Ik was wat ziekjes (stevige verkoudheid) en het weer werkte ook niet al te hard mee (regen, storm, koud) maar verder was het erg gezellig en relaxed. Ik heb erg veel bij de openhaard gezeten puzzels doen en lezen, terwijl mijn moeder, rondgeleid door Trudy en Guy, zich weer vergaapte aan al die prachtige plantjes en boompjes en Michael elke dag ontzettend veel surfte. Michael en ik zijn nog een dag naar een surf-kampioenschap gegaan op een - bij surfers - erg beroemd strand (Bells Beach). Dat was enorm spectaculair, de fratsen die ze uithalen op golven van 3m hoog!

De week na Pasen moest ik wel drie dagen werken, om vervolgens weer een lang weekend op stap te gaan, dit keer alleen m’n mams en ik. We gingen naar Bright; aan de start van de Victorian Alps, ten noord-oosten van Melbourne. Aanvankelijk zouden we gaan kamperen, maar dat plan hebben we laten varen toen we hoorden dat er al sneeuw lag op de top van de Mt Hotham en het ’s nachts zo rond de 4 graden was. Michael en ik hebben toch echt een aantal jaren terug met de Pasen gekampeerd, het is gewoon nu al zo koud! Anyways, de tent hadden we dus maar thuis gelaten! We hadden de auto van Trudy te leen, een automaat, zodat mijn moeder ook kon rijden. Gelukkig was de weg voor het overgrote deel een vier-baanse snelweg, dus voor m’n moeder was dat goed te doen. Ik zeg “redelijk” goed te doen, want toen zij op een gegeven moment iemand aan het inhalen was met een snelheid van 120km/uur en ik zei: “Mams, afremmen, camera!”, deed zij alles behalve afremmen! De ruitenwissers gingen aan, richtingaanwijzer naar links, maar gewoon doorkarren! Tot nu toe nog geen bekeuring ontvangen...

Gedurende vier dagen zag ons programma er ongeveer alsvolgt uit: uur of 9 opstaan, ontbijten, spullen pakken (het was zo druk dat we elke nacht in een andere cabin of motel hebben geslapen), ergens koffie gaan drinken. Dan om een uur of 11 – 12 richting een mount (Mt Hotham of Mt Buffalo). Rijden / wandelen / boelveel foto’s maken / veel ooohs en aaaahs. Dan terug naar onze slaapplaats, eten of uit eten, en tot slot een potje scrabble met wijn. In dit gebied waren in Januari 2003 vreselijke bosbranden. De bossen zijn echt spectaculair. Sommige bomen hebben de branden overleeft, en die ze lopen gewoon weer aan de stam uit, waardoor een soort ‘harige’ boom ontstaat. Zo’n raar gezicht! Andere delen zijn compleet dood, maar door de brand zijn natuurlijk miljoenen zaden tot leven gekomen. Dus zie je witte, dode stammen, met af en toe een boom die het heeft overleeft, in een bed van grijs-groene blaadjes – de nieuwe bomen. En hier en daar stukken waar de brand net niet is geweest of minder heet is geweest. Spectaculair (vandaar die ooohs en aaahs)!

De laatste week van mijn moeders verblijf hier heeft ze nog wat toeristische dingen gedaan (botanical gardens voornamelijk), terwijl ik weer een paar dagen terug moest naar werk. Zaterdag avond erg gezellig uit eten geweest met Michael’s ouders ook, en zondag haar op het vliegveld afgezet. Heerlijk om het rijk weer alleen te hebben, maar het was wel heel erg gezellig deze keer. Dus zoals altijd mixed feelings!

Australische Helden

Twee weken geleden was er een kleine aardbeving in Tasmania wat een gedeelte van een mijn deed instorten. Twee dagen na het ongeluk vonden ze één dode mijnwerker, vijf dagen later vonden ze de andere twee, die het overleefd bleken te hebben. Die twee mannen waren gered doordat ze in een metalen kooi zaten die hun beschermde van verpletterende grote rotsblokken, en ze hadden zuurstofmaskers bij zich die ze gebruikten vlak na het ongeluk om geen stof ed in hun longen te krijgen. De kooi was 1.2 bij 1.2m!! Vanwege heel hard steen in constant instortings gevaar, heeft het vervolgens nog iets van 10 dagen geduurd om die twee er levend uit te krijgen. Gisteren ochtend kwamen ze, na twee weken opgesloten te hebben gezeten 1km onder de grond, eindelijk naar buiten. Nou echt niet normaal wat een media circus dat natuurlijk is. Het plaatsje waar de mijn is, heeft normaal 1500 inwoners. De hoeveelheid journalisten heeft dat verdubbeld. Ik moet zeggen dat het wel een erg interessant verhaal is. En ze konden nog lopen ook! En ze hadden ergens onder de grond een douche genomen en schone kleren gekregen voordat ze naar buiten kwamen! Is dit in Nederland ook op het nieuws geweest? Hier is het allemaal about true Ozzie spirit and mateship. Nu is het afwachten welk van de commerciele zenders het eerste exclusieve interview weet binnen te slepen.

Award!

Tijdje niet geschreven, want mijn moeder was voor drie weken op bezoek (daarover volgende keer meer). Ik heb een safety award gewonnen!!! URS heeft een behoorlijk serieus Occupational Health & Safety (OH&S) program wat “4Sight” heet. Dit houdt in: veiligheid op de werkplek, en dat je bij alles wat je doet jezelf vier vragen moet stellen: 1- What am I about to do, 2 - what could go wrong, 3 - what could be done to make it safer en 4 - what have I done to communicate the hazards. Dit program is een aantal maanden geleden gelaunched voor de hele Asia-Pacific regio (= alle kantoren in Azie, Australie en Nieuw Zeeland). Een paar maanden terug werkte ik aan een project en was op de site toen de aannemer daar een ondergrondse ethanol tank wilde verwijderen. De ethanol tank was echter niet leeg, en de aannemer had een onder-aannemer laten komen om de tank leeg te pompen. Toen ik arriveerde was het pompen in volle gang, wat mij nogal verbaasde want ethanol heeft niet veel nodig om te exploderen, en ze stonden er allemaal behoorlijk relaxed bij. Dus toen ik daar kwam en de onder-aannemer direct tegen mij zei: ”het stinkt wel he”, en ik zei: “ja vind je het gek, het is ethanol”, stopte hij dus direct met pompen, want z’n truck was niet geaard en het was dus bloedje link wat ze aan het doen waren. De aannemer had hem verteld dat het diesel was, lekker handig! Vervolgens wilde de aannemer de tank er gewoon uithalen met de grote excavator, want hij was toch bijna leeg. Toen vertelde ik hem vervolgens (na kantoor te hebben gebeld om zeker te weten dat ik geen onzin stond te verkopen) dat dat wat riskant was, want het was ethanol wat erin zat. De aannemer vond dat maar onzin, die tank moest er echt uit want die stond in de weg, er zat toch nog maar een klein beetje in, ik hield het werk op en wist ik wel hoeveel dat kostte, en hij zat toch al 30 jaar in het vak en we konden toch gewoon een brand-blusser ernaast houden voor het geval dat. Nou toen heb ik vanalles gezegd wat niet erg beleefd was, maar die vent stond me daar zo te kleineren en daar kan ik heel slecht tegen. Vervolgens was hij natuurlijk ook niet al te beleefd, dus het ging lekker. Toen heb ik zijn baas gebeld, die 20 minuten later een keurig werk-plan kwam presenteren waarin stap voor stap staat vermeld hoe je veilig een ethanol tank kan verwijderen (met N2-gas). De aannemer was uiteraard niet echt blij met mij, en doet nog steeds z’n best mij heel hard te negeren als ik op deze site werk. Maargoed, het was niet echt makkelijk en ik had knallende koppijn die dag, zo boos en gestresst was ik! Twee maanden later krijg ik van URS een award, voor het “proactively intervening and stopping the unsafe work of sub-contractors”!! Nou dat was wel leuk natuurlijk, in ieder geval wordt mijn gedrag door URS gewaardeeerd! Ik mag nu lekker met Michael uit eten voor $150,= en mijn foto met verhaal is via de OH&S newsletter ook naar alle URS kantoren in de Asia-Pacific gestuurd (hmmm, weet nog niet zo goed wat ik daar van moet vinden). Stoer he!!!

Dat ze m'n naam verkeerd hebben gespeld, is ze vergeven....