Huilweek of maand?

Luke is zo ongeveer 80% van de tijd dat hij wakker is aan het huilen. Soms is het zo erg dat we niets anders kunnen doen dan hem gewoon laten huilen, omdat we er zelf anders gek van worden. Gelukkig heeft Michael deze week vakantie, dus kunnen we elkaar mooi afwisselen. Overdag krijgen we hem niet in slaap alleen in z'n bed. Hij valt alleen in slaap in de draagzak, in de auto of aan de borst. En als we hem dan weer terug in z'n bed leggen, slaapt hij hooguit nog 30 minuten ofzo door. Je kunt gewoon zien hoe moe hij is, en dan wordt het huilen natuurlijk alleen maar erger. Gelukkig slaapt hij 's nachts wel goed. Hij maakt me wel nog steeds twee keer per nacht wakker, maar hij drinkt snel en is meteen weer in slaap. En deze week doet Michael elke ochtend een flesvoeding, dus kwa slaap gaat het wel OK. Alleen gisteren nacht niet toen hij blijkbaar zo'n honger had dat hij elke twee uur wakker werd, en steeds m'n borst leegdronk ook nog! Maar ik vind het huilen wel moeilijk om mee om te gaan. Het is soms om depri van te worden gewoon.

We zitten dus nu in het vakantiehuis van Michael's ouders, en het is echt prachtig hier. Het huis is supergroot en we hebben zelfs een ping-pong tafel beneden (Luke viel direct in slaap toen we met hem in de draagzak gingen ping-pongen!). De Great Ocean Road is echt mijn favoriete plek in Victoria, ik krijg maar niet genoeg van de kust! Deze week is het ook echt prachtig weer, fris maar met een heerlijk zonnetje. Helaas niet zo'n goede surf voor Michael, maar goed we kunnen hier zo vaak we willen terugkomen! Het huis heeft uitzicht over het golf-terrein, waar honderden kangaroos wonen. Ze hoppen hier echt overal rond! We zitten ook dicht bij een prachtig natuurpark waar je eindeloos kunt rondwandelen. Echt ideaal dus! Geen fotos deze keer want ik heb het kabeltje voor de camera niet meegenomen.