radio geruis...

Tis weer een tijdje geleden sinds de laatste post, maar ik heb het erg druk gehad met Luke te leren in z'n eigen bed te slapen in plaats van altijd tegen mamma of pappa aan. Ik kreeg hem overdag dus nooit in slaap, waardoor hij oververmoeid raakte en vervolgens alleen maar aan het huilen was. Dat is mijn theorie in ieder geval, want er lijkt medisch niets mis met hem. De eerste twee dagen was ik wel 2 uur bezig steeds om hem in slaap te krijgen. Zodra ik hem oppakte, viel hij meteen tegen mijn schouder in slaap, maar als ik hem dan weer neerlegde waren z’n oogjes meteen weer wijd open! Maar nu ineens schijn ik de gouden tip gevonden te hebben: radio op geruis (tussen stations in) in z’n bed! Echt belachelijk, maar hij valt nu binnen 5 minuten in slaap, en gisteren avond en zonet zelfs zonder enige vorm van protest (hij ligt nu dus ook lekker te slapen)! Het lijkt te goed om waar te zijn. Gisteren was hij nog steeds wel wat aan het huilen in zijn wakkere uurtjes, maar de tijden dat hij wakker is en niet huilt neemt toe. Ook heb ik nu meer tijd voor mezelf overdag, wat wel zo lekker is! Bovendien kunnen Michael en ik nu weer rustig ons avondeten opeten omdat Luke om 1900 er in ligt, ipv met Luke in de draagzak op de fitball heen en weer hoppen, en ondertussen proberen ook nog eens te eten.... Ook maakt hij mij nu de meeste nachten nog maar 1 keer wakker, zo rond 03:30, ipv twee keer! Ik maak hem wel nog om 22.00 wakker, al wordt hij eigenlijk bijna niet wakker en is erg goed in drinken terwijl hij gewoon doorslaapt. Wat een luxe. Nu moet ik zelf weer leren te slapen, want door al dat gehuil voelde ik me zo geirriteerd, moedeloos, gefrustreerd, vermoeid, etc, dat ik zelf helemaal niet kon slapen de afgelopen paar nachten. Maar we zullen zien of het zo doorgaat, dit is pas dag drie dat het zo gaat. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Ik denk de hele tijd: dit kan niet, er moet nu iets anders fout gaan!

Verder breekt er steeds vaker een lach door, echt zo lief (ben helemaal niet bevooroordeeld...). Het is momenteel echt prachtig weer in Melbourne - niet goed voor de draught natuurlijk maar wel heerlijk voor mij. Ik probeer elke dag om iemand te ontmoeten of een stuk te gaan wandelen, daar word ik een stuk vrolijker van en dan kan ik weer een paar uur huilen aan. Ik heb nu elke woensdag moedergroep hier vlakbij, dat is heel leuk en ook leerzaam. Iedereen is zo geintereseerd om te horen hoe het met andere babies gaat, en hoe iedereen met verschillende dingen omgaat. Er was daar een baby die lag lekker op de grond rond te kijken en wat te lachen. Ik voelde me bijna jaloers. Maar die vrouw heeft problemen met borstvoeden, wat ik weer niet heb. Zo zie je maar, iedereen heeft z'n eigen problemen!