Grote verandering?

Het gaat ineens een stuk beter met Luke. Het lijkt wel alsof er een knopje is omgezet, zo plotseling is de verandering. Hij slaapt goed nu overdag, en als hij wakker is, is hij lekker aan het lachen en rondkijken. Een stuk minder huilen dus, wat een opluchting. Ik heb wel vaker gehoord dat babies zo rond de 3 maanden een verandering doorgaan, en dat lijkt nu het geval bij Luke. Het kan ook liggen aan het feit dat ik alles wat ik op slaapschool had geleerd uit het raam heb gesodemieterd, want dat scheen alleen maar averechts te werken. Het idee daar was: zodra hij huilt als hij in z'n bed ligt om te slapen, 30 seconden wachten en dan naar binnen om hem proberen te kalmeren. Nou ja wat ik ook probeerde, hij ging alleen maar nog harder huilen. Het enige wat werkte is mijn pink in zn mond om op te zuigen (hij wil geen speen, we hebben 5 verschillende geprobeerd), maar ja zodra je die pink eruit trekt, werd hij weer wakker. Ofwel direct, of na 30 minuten ofzo. Toen ineens begon hij ook weer twee keer per nacht wakker te worden, drie nachten achter elkaar. Niet zozeer van de honger, maar gewoon omdat hij niet meer kon slapen. En hij sliep juist zo goed 's nachts! Ik had dus echt het idee dat we weer terug in de tijd gingen, dit werkte dus niet. Nou ja om een lang verhaal kort te maken, vanaf dinsdag was de nieuwe methode: gewoon laten huilen als het bedtijd is. Hij is gevoed en heeft een schone luier, en als het slaaptijd is niet meer zijn kamer ingaan. Dat was erg moeilijk, ik heb bijna de hele dinsdag in de keuken zitten schoonmaken, want dat is de enige plek in het huis waar ik Luke niet hoor huilen. Dinsdag avond duurde het twee uur voordat hij in slaap was. Dat waren twee hele lange uren kan ik je vertellen!! Maar woensdag middag was er ineens een verandering. Sindsdien is hij binnen 10 minuten in slaap gevallen elke keer als ik hem in bed leg! Soms zelfs zonder enige vorm van protest. Ongelovelijk! En dan als hij wakker is, lekker veel lachen en rondkijken. Oh wat heerlijk. Donderdag met Trudy gaan lunchen in een cafe, toen viel hij zelfs in slaap op Trudy's schoot, en daarna in de wandelwagen! Nou ja zeg heerlijk dat ik hem ergens naartoe kan nemen zonder me zo opgelaten te voelen door zijn huilgedrag. Eerst durfde ik nog niet te positief te zijn, maar hij is nu al zo sinds woensdag. Hij heeft nog steeds een paar flinke huilbuien elke dag, maar dat is normaal en dat mag ook! Overigens heeft hij nou ook de afgelopen drie nachten, twee keer helemaal doorgeslapen tot 7 uur 's ochtends! Natuurlijk word ik wel wakker, me afvragend wanneer hij nou gaat huilen en met tieten die op springen staan. Wordt vervolgd!

We zijn dit weekend in Anglesea met de hele familie. De mannen zijn de tuin aan het doen. Michael heeft wat onderzoek gedaan naar grassen en planten die hier in deze buurt thuishoren, en hij 'ontwerpt' de tuin zegmaar. Niet de hele tuin, want Trudy wil wel nog ruimte genoeg hebben voor wat kruiden enzo, en een gedeelte gewoon gras. Maar verder dus native garden. Wel zo handig aangezien de draught steeds erger wordt en we dus steeds minder water mogen gebruiken. De native planten hebben niet zoveel water nodig, dus hebben we een 'draught proof' garden. Vanmiddag is ook de Grand Final - Australian Rules Football. Echt een evenement, eigenlijk best wel vergelijkbaar met als Nederland in de WK of EK voetbalt. Iedereen wordt helemaal debiel. Overal worden er BBQs georganiseerd, de vorige jaren hebben we ook altijd Grand Final Day groots gevierd. Maar dit jaar dus iets rustiger, ook wel zo handig met een baby! Een van de teams in de finale is 'Geelong', een stad niet ver van Melbourne vandaan, we rijden er doorheen op weg naar Anglesea. Overal hingen er vlaggen en banners en weet ik niet wat, en overal blauw-witte kleuren. Het andere team is uit Adelaide, dat is wat verder weg dus niet zoveel fans hier. Wij gaan uiteraard ook voor Geelong, we willen de cup wel in Victoria houden uiteraard. Michael's team (en ook wel mijn team eigenlijk ook al ben ik niet een enorme fan) is in de halve finale door Geelong verslagen. Jammer, maar dat was wel een hele spannende match.

Volgende keer weer wat fotos, die zijn uiteraard allemaal thuis op de computer, niet hier. Liefs!

Slaapschool

Gisteren ben ik met Luke naar een slaapschool geweest. Er waren nog drie andere babies met slaap problemen, waarvan eentje echt een drama was - vergeleken met haar is Luke echt een droom! De dames daar waren het met mij eens dat Luke's huilgedrag voornamelijk door slaap tekort komt. Ik was er de hele dag met Luke, en we hebben voornamelijk gekeken naar hoe Luke in slaap te krijgen in z'n bed, en hoe we zijn 'ik ben moe' gedrag kunnen herkennen. Dat vind ik nog steeds erg lastig! Verder was het heel informatief, en ook een soort bevestiging dat we het wel goed doen met Luke. Er is zoveel verschillend en tegenstrijdige informatie beschikbaar, ik vraag me constant af wat nou het beste is. De tijd zal het wel leren, maar ik vind het wel lastig en ook wat stressvol. Wel raar trouwens dat Luke 's nachts nog steeds prima slaapt. Maar ik klaag niet uiteraard!! Overigens werkt de radio niet meer zo als in het begin. Volgens mij is Luke nu gewend aan het geluid, helaas helaas. Het was ook al te mooi om waar te zijn!

Ik ben ook Luke aan het leren weer uit de fles te drinken. Elke dag even proberen, en hij drinkt steeds ietsje meer en gaat minder over z'n zeik nu als ik de fles in z'n mond duw. De laatste keer dronk hij al 50ml - als ik de boekjes moet geloven zou hij zo'n 130ml per voeding drinken. Ik zit er namelijk sterk aan te denken binnenkort weer te gaan werken. Ik wil beginnen met 1 dag per week, en dan kijken hoe het gaat. Trudy kan niet wachten om op te passen, dus dat is mooi! We staan ook op de wachtlijst voor de kinderopvang, twee hier in de buurt. Aangezien het schooljaar hier in Januari begint, komen er meestal in Januari een hoop plaatsen vrij. Dus hopelijk krijgen we ook een plaats voor 1 of 2 dagen per week. Michael wil vier dagen werken, dus hij kan ook 1 dag op Luke passen, en ik wil uiteindelijk 3 of 4 dagen gaan werken. Uiteraard gaat Luke minstens 1 dag per week naar Trudy.

Luke gaat elke dag om een uur of 1900 naar bed. Dan gaan we eerst eten, en hard hopen dat Luke uit zichzelf in slaap valt. Dat gebeurt zo ongeveer om de dag, de andere dag zijn we lang bezig, soms zelfs tot een uur of 22.00 - na die voeding is hij meestal zo uitgeteld van een avond huilen, dat hij aan de borst in slaap valt. Elke avond dat hij wel in slaap valt, genieten wij van de rust. Ik ben ook weer terug naar m'n koor op de maandag avond, echt heerlijk. De eerste keer moest ik wel Michael even bellen in de pauze om te vragen of Luke nog steeds huilde - ja dus, maar daar verandert dus niets aan, of ik nou thuis ben of niet! De tweede keer kon ik makkelijker wegblijven en genieten van een heerlijk avondje zingen, ook al huilde hij ook deze keer de hele avond. Ik ben ook weer begonnen met joggen (hardlopen kunnen we het echt niet noemen!), heerlijk. De laatste paar kilootjes wil ik er graag afhebben, zodat ik al mijn broeken weer pas. Het zou waarschijnlijk ook helpen als ik ophou met speculaas en chocola te eten....

radio geruis...

Tis weer een tijdje geleden sinds de laatste post, maar ik heb het erg druk gehad met Luke te leren in z'n eigen bed te slapen in plaats van altijd tegen mamma of pappa aan. Ik kreeg hem overdag dus nooit in slaap, waardoor hij oververmoeid raakte en vervolgens alleen maar aan het huilen was. Dat is mijn theorie in ieder geval, want er lijkt medisch niets mis met hem. De eerste twee dagen was ik wel 2 uur bezig steeds om hem in slaap te krijgen. Zodra ik hem oppakte, viel hij meteen tegen mijn schouder in slaap, maar als ik hem dan weer neerlegde waren z’n oogjes meteen weer wijd open! Maar nu ineens schijn ik de gouden tip gevonden te hebben: radio op geruis (tussen stations in) in z’n bed! Echt belachelijk, maar hij valt nu binnen 5 minuten in slaap, en gisteren avond en zonet zelfs zonder enige vorm van protest (hij ligt nu dus ook lekker te slapen)! Het lijkt te goed om waar te zijn. Gisteren was hij nog steeds wel wat aan het huilen in zijn wakkere uurtjes, maar de tijden dat hij wakker is en niet huilt neemt toe. Ook heb ik nu meer tijd voor mezelf overdag, wat wel zo lekker is! Bovendien kunnen Michael en ik nu weer rustig ons avondeten opeten omdat Luke om 1900 er in ligt, ipv met Luke in de draagzak op de fitball heen en weer hoppen, en ondertussen proberen ook nog eens te eten.... Ook maakt hij mij nu de meeste nachten nog maar 1 keer wakker, zo rond 03:30, ipv twee keer! Ik maak hem wel nog om 22.00 wakker, al wordt hij eigenlijk bijna niet wakker en is erg goed in drinken terwijl hij gewoon doorslaapt. Wat een luxe. Nu moet ik zelf weer leren te slapen, want door al dat gehuil voelde ik me zo geirriteerd, moedeloos, gefrustreerd, vermoeid, etc, dat ik zelf helemaal niet kon slapen de afgelopen paar nachten. Maar we zullen zien of het zo doorgaat, dit is pas dag drie dat het zo gaat. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Ik denk de hele tijd: dit kan niet, er moet nu iets anders fout gaan!

Verder breekt er steeds vaker een lach door, echt zo lief (ben helemaal niet bevooroordeeld...). Het is momenteel echt prachtig weer in Melbourne - niet goed voor de draught natuurlijk maar wel heerlijk voor mij. Ik probeer elke dag om iemand te ontmoeten of een stuk te gaan wandelen, daar word ik een stuk vrolijker van en dan kan ik weer een paar uur huilen aan. Ik heb nu elke woensdag moedergroep hier vlakbij, dat is heel leuk en ook leerzaam. Iedereen is zo geintereseerd om te horen hoe het met andere babies gaat, en hoe iedereen met verschillende dingen omgaat. Er was daar een baby die lag lekker op de grond rond te kijken en wat te lachen. Ik voelde me bijna jaloers. Maar die vrouw heeft problemen met borstvoeden, wat ik weer niet heb. Zo zie je maar, iedereen heeft z'n eigen problemen!