Nou het is zo lang geleden dat ik heb geschreven dat ik niet een weet waar ik moet beginnen. We zijn sinds twee weken weer terug in Melbourne, na een maand vakantie in Nederland en Duitsland. Zowel Michael als ik kunnen eigenlijk voornamelijk alleen nog aan de vliegreis zelf denken, ons hele verblijf zit nog een beetje op de achtergrond. Zowel de heenreis als de terugreis was een drama – op de heenreis was arme Luke hartstikke ziek met koorts en oorpijn. Hij kon ook niet lekker slapen en hij gaf over nadat we hem panadol hadden gegeven (in druppel vorm, in Australie zijn zetpillen niet de norm dus ik heb pakken mee terug genomen!), wij dus ook niet. We waren zo ontzettend gaar toen we aankwamen op Schiphol. Erger dan dat kon het toch niet, dachten wij. Nou, wel dus, want op de terugreis hadden we een 7-uur durende stop op Kuala Lumpur, dus in totaal een veel langere reis. Toen we op Kuala Lumpur aankwamen bleek dat ze op schiphol onze buggie bij de gewone bagage hadden gedaan en die stond dus op het punt doorgecheckt te worden naar Melbourne. We hebben daar toch een heisa lopen maken, je raakt wel wat beleefdheid kwijt als het om je kind gaat….en uiteindelijk hadden we onze buggie terug. Wij waren van plan om een hotelkamer te nemen, ware het niet dat die allemaal vol zaten (stom stom stom, hadden we ook van tevoren moeten boeken). Dus zat er niets anders op dan ergens op bankjes te gaan liggen. Maarja meer dan een uurtje hebben we niet geslapen. Toen waren we dus gedurende het tweede gedeelte van de reis zo ontzettend moe, en Luke vond het aan het begin allemaal wel gezellig, naar iedereen zwaaien. Wilde niet slapen, raakte vervolgens oververmoeid en begon me toch te gillen. Nou echt ik kon hem op een gegeven moment wel uit het raam flikkeren voor een uurtje rust, we zaten er allebei zo doorheen. Dit doen we voorlopig niet nog een keer!! Vervolgens had Luke een enorme jetlag en werd op de meest absurde tijden wakker, klaar om te gaan spelen. Na een week begon hij weer in z’n ritme te raken, maar vervolgens was hij eigenlijk zo gewend aan die nachtelijke eet- en drinkpartijen, dat hij vervolgens zo gedurende afgelopen week steeds vaker wakker werd. Van vrijdag op zaterdag was het elke twee uur, en maar heel veel drinken. Nou toen waren we het dus wel helemaal zat. Dat is geen jetlag meer of groeispurt of wat dan ook. Vrijdag ben ik ook niet naar werk geweest, ik kan echt niet functioneren op twee uur slaap. Gisterenavond ons helemaal voorbereid om ‘hard’ te gaan zijn, dwz geen melk meer als hij wakker werd! Maar vervolgens werd hij dus niet wakker.... alsof hij het wist gewoon! We hadden het hem natuurlijk wel verteld, maar ik dacht niet dat dat ook echt zou aankomen ;-). Ik zat wel de hele tijd op hem te ‘wachten’ en heb dus alsnog niet veel geslapen. Vanavond lekker vroeg naar bed dus, hopelijk slaapt hij weer door en zijn we deze fase voorbij!! En als we weer eens wat bijgeslapen zijn, kunnen we wellicht op een gegeven moment met plezier aan onze reis naar Nederland en Duitsland terugdenken.
Vandaag hebben we Luke’s eerste verjaardag gevierd.
Het was een klein gezelschap, maar zijn beiden vriendinnetjes waren er, en er was bananen cake! Ondanks het feit dat Luke verkouden is en enorm loopt te kwijlen (weer een tandje door) en druppelen (neus), vond hij al die cadeautjes hartstikke leuk. Ik hoop dat die verkoudheid niet doorzet, want hij zou morgen naar de creche gaan en ik was van plan om een dagje thuis te blijven – lekker ‘me-time’ om even bij te komen van de afgelopen twee weken. Maar als hij te verkouden is, mag hij niet naar de creche! Dat zou balen zijn. Luke gaat sinds vorige week elke maandag, en de komende drie weken ook elke dinsdag aangezien Trudy & Guy nog in Duitsland zitten. Ik was eerst best wel benauwd hoe dat zou gaan, voornamlijk of hij wel zou gaan slapen en of ze dus daar een hele dag met een gillende Luke zouden zitten. Maar ze hebben hem in bed gekregen en Luke vond het verder allemaal hartstikke gezellig. Hij heeft maar 1 keer gegild, werd ons verteld. Wat een opluchting! Ik heb verder niet zo’n moeite met hem afleveren bij de creche, Luke heeft een paar minuutjes nodig om te wennen en daarna kijkt hij niet meer naar me om.
Luke is lekker aan het kontschuiven overal naartoe, en het is eigenlijk wel erg gezellig dat hij me zo kan volgen door het huis. Het zal nog wel even duren voordat hij begint met lopen, hij trekt zich ook nog niet op. Ik hoor ook overal dat kontschuivers late lopers zijn. So be it. Afgelopen week heb ik mezelf een cadeau gedaan – eindelijk een digitale piano gekocht! Ik wilde dit al heel lang, zeker nu we meer ruimte hebben in dit huis. Nou ik vond dat ik wel een cadeautje had verdiend eigenlijk. Ik ben er echt super blij mee. Ik heb al m’n oude muziek meegenomen uit Nederland, maar sjonge ik moet wel oefenen hoor. Vingerbrekende muziekstukken echt, hoe ik dat ooit gespeeld kan hebben?! Het is in iedergeval een stuk relaxter dan tv kijken naar programmas die je eigenlijk niet interesseren! En ik kan 's avonds lekker de koptelefoon opzetten en spelen als Luke ligt te slapen! Ik heb volgens mij nog meer te vertellen maar dat komt nog wel, ben veel te moe!
Luke bij aankomst op Schiphol
