Akke in Australia

Nog steeds bosbranden

2009-03-02T12:43:00.005+11:00

De bosbranden zijn momenteel iets minder heftig, maar iedereen is aan het stressen over vanmiddag en morgen. Er worden weer hoge temperaturen verwacht, hele droge lucht en harde wind. De weer omstandigheden zijn net zo erg als black Saturday drie weken terug. De meeste mensen nemen geen risico en vertrekken nu al. Maar ja hoe weet je nou waar het vuur naartoe gaat precies. Iedereen houdt het hart vast…. Wordt vervolgd….

Michael heeft de afgelopen week bijna 80 uur gewerkt, z’n normale baan en helpen met de bosbranden. Aan het begin van de week hielp hij weer mee met het opzetten van een zogenaamd ‘stageing area’ – een gebied (meestal een sportterrein) waar alle brandweer mannen, politie, ambulance, etc verzamelen. Michael vertelde hoe waanzinnig goed georganiseerd het is eigenlijk. Zoveel verschillende organisaties werken samen, en iedereen weet precies wie wat doet. Binnen een uur arriveerde er een grote truck van de salvation army (ook wel salvo’s genaamd, want Australiers korten alles af, vrijwilligers organisatie) en de mensen begonnen te koken voor zo’n 500 man. Michael’s baan die nacht was voornamelijk eten naar de brandweer mannen brengen aan het vuur front. Afgelopen weekend heeft Michael het hele weekend op kantoor gewerkt, om alle aanvragen voor wat dan ook spullen (kampeer bedden, nieuwe schoenen, nieuwe brandweer slangen, etc etc) te verwerken en te zorgen dat het arriveert daar waar het nodig is. Het is allemaal ontzettend interessant werk, maar Michael is nu echt helemaal op. Ik had weer een soort virus in m’n buik afgelopen week (tweede keer in een maand!), en nu heeft Michael daar ook last van – diarree en misselijkheid. Bovendien is hij natuurlijk onwijs moe. Gelukkig heeft hij vandaag een verplichte vrije dag (betaald ook nog), want hij heeft echt rust nodig. Ook al is iedereen weer aan het stressen voor morgen, Michael kan even niet mee doen nu! We hebben Luke vandaag ook maar niet naar de creche gebracht, dan kan hij eindelijk ook even wat tijd met z’n pappa doorbrengen. We hebben volgend weekend trouwens een lang weekend (maandag is een vrije dag), dus dan gaan we lekker weer naar Anglesea.

Met Luke gaat het echt ontzettend goed. Hij rent inmiddels het huis door en oh hij heeft toch een lol. Hij is echt veranderd sinds hij loopt, zoveel minder gefrustreerd. Het is allemaal zo ontzettend makkelijk ineens, je kunt nu rustig een kopje koffie drinken, zolang Luke maar ergens kan lopen / rennen / zitten spelen en hij heeft al ontzettende lol. Geef die jongen een koffie lepeltje en hij is zo 20 minuten zoet. Nou ja zeg! Vorig weekend zijn we ook naar Anglesea geweest met mijn vriendin Laura, haar man Gad en hun zoontje Ori, wat Luke’s speel maatje is. Ik heb Laura leren kennen in het ziekenhuis waar we beiden de pre-natal klas deden, en we zien elkaar wekelijks. Luke wil ook altijd naar Ori (‘ha-hee’ noemt hij hem) en je ligt echt in een deuk met die twee. De interactie is zo grappig om te zien. Natuurlijk zijn er de nodige ruzies om autootjes, treintjes en ballen, maar ze steken elkaar ook aan met stoute dingen doen. Luke lijkt vooral degene die daar het voortouw in neemt, en Ori volgt. Zo waren ze samen ruim een half uur zoet met al hun auto’s over het balkon heen te duwen die dan vervolgens zo’n 2 meter naar beneden vielen. En dan maar ‘uh-oh’ roepen met z’n tweeen. Ja ja. Maar de andere kant op werkt ook, zo van ‘Ori eet z’n pasta op, kijk eens hoe lekker Ori aan het eten is!’, en dan zie je Luke denken: oh ja, inderdaad, trouwens die pasta is eigenlijk best wel lekker. Echt genieten is het!!

Werk gaat ook goed, ben heel druk geweest met het in elkaar draaien van een offerte voor onze klant Ford. Het zag er even naar uit dat we het werk zouden winnen, maar nu hebben we weer drie dagen niets gehoord, en dat lijkt me geen goed teken. Als we dit werk winnen, ben ik tot Juni enorm druk en moet ik tijdelijk m’n vrije maandag opgeven om te werken, want het is een enorm groot project. Maargoed we zien het wel. Ook wordt vervolgd dus!

We hebben niet zoveel recente fotos van Luke gemaakt, maar wel een paar van vorige week in Anglesea met z’n vriendje Ori.

Bosbranden (2)

2009-02-11T20:37:00.002+11:00

Inmiddels staat het officiele dodental op 183 als ik het goed heb, en de politie vreest dat het op zal lopen richting 300, aangezien zoveel mensen nog vermist worden. Meer dan 1000 huizen zijn verwoest. Het is echt vreselijk, en de verhalen die je hoort zijn angstaanjagend. Een collega van mij woonde in Flowerdale, dichtbij Healesville. Gelukkig was hij op tijd weg, want er is niets van zijn huis en zijn hele straat over. Dit is een bericht van hem wat op ons intranet staat:

“We lived on a small dirt road called Forest Road in the dividing range township of Flowerdale. The town has been hit hard by the bush fires with over 80% of the more than 100 houses destroyed, and 100% in our area including my house. Although we had been watching the fires all day passing to our south we expected the wind to change, but it came with suddenness and a fury that turned the sky black with smoke in a few moments and glowed red from the fires. We heard on the radio that the local fire people were evacuating so we knew it was time to go.

We had our cars ready and turned on sprinklers for the house, our pumps powered by a generator and drove out, turning north on the main road. We passed the historic landmark hotel at Flowerdale where many of our neighbours stopped (dit hotel staat nog), but headed on all the way to the town of Yea where we spent the night. Although it has been traumatic, once we heard about the enormity of what has happened to our community, we are just grateful still to be here. My wife and I would like to thank the URS community for the enormous spontaneous communication of support and sympathy. We are OK and don’t need help ourselves. We have insurance and will re-build our lives. Please give your help and support to the rest of our community, many of whom will be uninsured and have lost everything.”

Nu barst de discussie al los over of er wel zoveel mensen in the bush zouden moeten wonen, dat er meer native trees gekapt zouden moeten worden, wat voor nieuwe regels er ingevoerd moeten worden voor de wederopbouw van de dorpjes - schuilkelders? verplicht evacueren? Sommige mensen woonden al jaren in de bush, hebben de branden van 1983 overleeft, en dachten dit ook te kunnen overleven. Maar dit, daar viel niet tegen te vechten, het was als een lava of tsunami van vuur, zo'n snelheid en agressie. Huizen explodeerden, en het vuur creeerde z'n eigen klimaat. De hoeveelheid wat wordt gedoneerd door iedereen is ongelovelijk, geld maar ook spullen. Mensen zijn gevlucht met de kleren die ze aan hadden, verder niets, en velen kunnen zich nieteens identificeren.
Er is bijna geen anders nieuws op TV momenteel, alleen maar de bushfires. Die nog steeds razen overigens. Nu is er wat paniek over dat twee branden door de wind samengedreven zouden kunnen worden tot een mega-bosbrand, die te dichtbij de oostelijke suburbs van Melbourne zou kunne komen (nog steeds 20km van ons vandaan hoor), en ook dreigt te dicht bij the catchments te komen, waar Melbourne's drinkwater vandaan komt.
To be continued ben ik bang....

Bosbranden...

2009-02-08T20:45:00.002+11:00

Gisteren was een vreselijke dag in geschiedenis voor Victoria - vreselijke bosbranden en al 76 mensen overleden maar er wordt verwacht dat er nog meer mensen zijn overleden wat mensen nog niet weten. In huizen of autos die nog niet zijn gevonden. De meeste mensen probeerden te vluchten in autos, maar het was al te laat voor ze. Hele dorpjes zijn verdwenen, alle huizen en shops verbrand, op meerdere plekken in country victoria. Hier in Melbourne merk je er opzich weinig van, de wind waait de andere kant op dus je ruikt niets. Maar de branden zijn wel dichtbij, en het is constant op de radio en tv. Het prachtige dorpje Marysville (dichtbij Healesville voor de mensen die hier zijn geweest) is gewoon van de kaart afgebrand, niets meer van over. Minstens 700 huizen zijn verbrand. We hebben vrienden, ouders van vrienden en collegas die in deze gebieden wonen. Gisteren was de maximum 46,4 graden in Melbourne..... echt niet normaal. Wij waren bij Trudy & Guy in de airconditioning, maar die kon het zelfs niet koeler houden dan 30 binnen. En dan een sterke noorderwind, heter dan een fohn in je gezicht. Nou tel dat op bij de afgelopen twee weken super heet weer en al 6 weken geen regen. 15 meter hoge muren vuur. En dan de wind die ineens draait, en in een minuut staat je huis in de fik. Vandaag is het in Melbourne gelukkig eindelijk afgelopen met de hitte, slechts een graad of 20 vandaag.
Michael heb ik al een tijdje niet gezien, die werkt weer in een emergency coordination centre in Melbourne. Hij werkt nu al 14 uur voor z'n 12-uur shift, hopelijk zie ik hem binnenkort. Hieronder een foto van onze thermometer gisteren, het minumum en maximum van middernacht tot middernacht wordt aangegeven onderaan.

Eindelijk!

2009-02-06T21:20:00.001+11:00

Vorige week vrijdag had Luke er eindelijk ineens genoeg van. Weken lang wilde hij alleen maar lopen maar had ons daar nog voor nodig en ja, wij moeten ook wel eens ontbijten, of eten koken, of de was ophangen. Vorige week vrijdag stond hij ineens op, en liep hij! En trots dat hij was, en wij natuurlijk ook! Eindelijk, na 19 maanden loopt meneer! En ineens gaat het supersnel. De eerste dag een paar stapjes van pappa naar mamma en weer terug, maar de volgende dag ging hij er al alleen vandoor, en vanavond waren de handjes al niet meer in de lucht (waar hij eerst nog onze handen vasthield) en rende hij al zowat! Onze baby is ineens echt een peuter geworden! Echt ontzettend leuk. Hij kletst ook wat af en herhaalt veel woorden van ons. Zijn vocabulair bestaat momenteel voornamelijk uit Engelse woorden, behalve ei, piemel (heel belangrijk, ha ha), pappa en huis. Maar hij verstaat mij wel prima, als ik ‘schoenen’ zeg, herhaalt hij ‘shoes’. Het is echt een hele nieuwe fase ineens! En natuurlijk moet je er nu weer achteraan rennen, maar vooralsnog vindt hij het lopen opzich al leuk genoeg en kunnen wij weer gewoon rustig ons ontbijt opeten terwijl Luke rondjes om de tafel loopt.

Verder hebben wij enorm warm weer hier. Vorige week hadden we drie dagen achterelkaar boven de 43 graden. Iedereen die de tennis gevolgd heeft, heeft daar vast wel iets van meegekregen. En ‘s avonds koelde het ook nauwelijks af, en om 9 uur ‘s ochtends was het alweer 35!! Echt belachelijk, en hier binnen was het ook zo achterlijk warm. Echt alles was warm, tandpasta, shampoo, alles. Een ventilator helpt dan niet echt meer, blaast alleen maar warme lucht. Op woensdag (de eerste van de drie dagen) waren Luke en ik zo’n beetje de hele dag in een shopping centre hier vlakbij, waar de airco aan was. Want wat kun je anders doen?? Binnen blijven in een huis zonder airco is geen optie. De twee dagen daarna was Luke in de creche (airco) en wij op werk (airco) dus dat was nog wel redelijk. Maar het was toch een zootje, er reden bijna geen treinen en overal viel de stroom uit, inclusief op mijn werk (maar toen was ik al naar huis gelukkig). En onze groententuin is half verbrand. Onze lieve tomaatjes verschroeiden gewoon. Sinds die hittegolf is het vervolgens elke dag boven de 30 geweest, en morgen schijnt het weer 43 te worden, maar dan wordt het eindelijk koeler. Pffffff. Je went er wel aan maar alleen tot op zekere hoogte. 45 graden, daar kan ik echt niets mee hoor!!

Kerst Update

2008-12-27T12:55:00.004+11:00

Nou het is inmiddels 3 maanden later, zo’n tijd niets van me laten horen! We zitten nu lekker in Anglesea aan de kust voor anderhalve week met m’n schoonouders. Gisteren heb ik nog niets anders gedaan dan met Luke spelen, luieren in de hangmat en lekker eten. Vandaag iets actiever, we zijn vanochtend met Luke naar het strand geweest. Michael is nu weer aan het surfen, ik ga zo weer in de hangmat (Luke slaapt). Maar het enige echte actieve wat ik doe hier is elke dag een eindje joggen. Ik ben weer begonnen met joggen (echt hardlopen kan ik het niet noemen aangezien het niet echt hard gaat) en dat doe ik tegenwoordig drie keer per week. Op woensdag en vrijdag als ik voor Luke zorg, komt Michael thuis om zo’n 17:30 en dan ga ik er meteen vandoor. En dan ga ik ook elke maandag, op mijn ‘vrije’ dag (Luke in de creche). Ik ben nu inmiddels weer zo fit dat het voelt alsof ik wel uren door kan rennen, echt heerlijk als je in zo’n ritme zit. Maar na max 45 minuten krijg ik meestal zo’n pijn in m’n voeten, balen is dat. Ik heb echt goede schoenen, maar toch gaat het altijd pijn doen. Misschien moet ik vaker korter gaan ipv minder vaak langer. Ik was van plan om ‘fun runs’ te gaan doen die je hier vaak hebt in de zomer, 10km ofzo, maar ik denk niet dat mijn voetjes dat leuk vinden.

We hebben leuk kerst gevierd met m’n schoonouders en schoonbroer. Een heerlijke kerstlunch – entree oesters, grote garnalen en wat kaasjes, hoofdgerecht een in de oven gestoomde zalm. Heerlijk. We zijn allemaal vreselijk verwend, ik heb oa de eerste vijf seizoenen van ‘Friends’ gekregen, waar ik maar nooit genoeg van kan krijgen. Ik heb alle 236 afleveringen gekeken toen Luke nog klein was en ik veel borstvoeding gaf, toen huurde ik ze van de videotheek. Maar ik blijf ze zo leuk vinden, dus nu kan ik ze nog een heleboel keer kijken. Luke heeft veel boeken gekregen want natuurlijk enorm verantwoord is, en ook veel speeltjes van ‘in the nightgarden’. Dit is een programma van de BBC wat hier ook uitgezonden wordt, en Luke is er helemaal verslaafd aan. (http://www.inthenightgarden.co.uk/en/default.asp). Je kunt hem echt voor de tv ‘planten’ en je hoort hem niet voor 30 minuten. Maar dat doe ik natuurlijk noooooit... Nee echt niet hoor, meestal ben ik het huis uit op mijn Luke-dagen in de ochtend, en missen we het. Luke is inmiddels druk aan het ‘lopen’ (aan onze handen), wat wij natuurlijk alleen maar enorm stimuleren. Hij wordt echt te zwaar hoor, om constant te dragen. Hij vindt het enig, schoenen aandoen en wandelen, stap stap stap. Hij doet dit nu al drie weken en wordt steeds stabieler. Hij is enorm trots dat hij dit nu kan, en kijkt triomfantelijk rond wie hem allemaal applaus geeft, ha ha. Hij wil nu ook zelluf eten, en is ook iets precieser in wat hij wil eten. Voor een tijdje wilde alleen maar droog brood, aardbeien of pompoensoep. Gelukkig is het nu wel weer ietsje meer dan dat, maar de pompoensoep blijft altijd favoriet. Daar stop ik dan ook zoveel mogelijk groenten in (selderij, tomaten, worteltjes en natuurlijk pompoen), want verder is hij niet zo’n groenten eter. Fruit wel zeg, meneer ‘ik-eet-een-heel-bakje-aardbeien-in-1-keer’. Maar ook nectarines, bananen en mango. Gedroogd fruit vindt hij ook heerlijk, zoals abrikozen of rozijntjes. Luke is ook druk aan het praten al verstaan we er vooralsnog niet veel van. ‘Bye bye’ en ‘nana’ (banaan) is wel heel duidelijk (naast pappa en mamma), verder is er erg veel ‘paapie’. Iedereen op een motor is ook pappa, omdat Michael op een motor rijdt. Luke is een echt jongetje aan het worden, speelt boelveel met autootjes, rijdt ze door de kamer heen, en maar ‘broem broem’ zeggen. Hij is nog steeds lekker knuffellig, en komt vaak even een knuffeltje ‘halen’ bij ons, om dan vervolgens weer lekker door te spelen. Hij is een stuk rustiger geworden de laatste tijd en gelukkig ook al een hele tijd niet meer ziek geweest. Pfff, dat was me een winter wel zeg! Hij heeft wel af en toe heerlijke driftbuitjes, en dan kan ik soms een lachje niet onderdrukken, wat een toestand hij ineens kan maken! Maar als je dat dan gewoon negeert, is het ook zo weer over.

Volgend jaar gaat Luke drie dagen per week naar de creche, Trudy & Guy passen dan nog maar 1 dag op, en ik 1 dag. Luke vindt het heel leuk op de creche dus ik denk dat dat wel goed komt. Ze zijn daar ook lekker creatief, we krijgen leuke cadeautjes van hem door het jaar heen (met vaderdag, en nu met kerst). Ik werk dan weer drie dagen (was even tijdelijk naar twee dagen gegaan), en blijf de maandag als 'vrije' dag houden. Ik heb wel gemerkt dat ik dat nodig heb! Bovendien is het wel prettig om wat flexibiliteit te hebben - als ik het erg druk heb op werk kan ik eventueel wat werken. Of als Trudy & Guy op vakantie of naar Duitsland gaan, kan ik voor Luke zorgen. Trudy's moeder lijkt zo'n beetje aan haar einde te komen, ze komt niet meer uit bed en raakt midden in een zin de draad kwijt. Trudy gaat op 6 Jan weer naar Duitsland voor een paar weken, en dan maar zien wat er gebeurt.

Onze groenten tuin is hard aan het groeien, erg leuk is dat. Op eerste kerstdag hebben we onze eerste courget geoogst, en er komen er nog zoveel meer aan! Er zijn ook boelveel tomaten op komst (nog te groen om te plukken) en we hebben ook al een paar keer boontjes van de plant kunnen eten. De basilicum is wel het grootste succes voor mij, omdat ik dat zo ontzettend lekker vindt. We hebben echt een bos gewoon. Ik heb al twee keer een batch pesto gemaakt, en je kunt nauwelijks zien dat ik zoveel basilicum geplukt heb. Leuk is dat, pesto maken. Ik had alle pesto in kleine potjes gedaan – bewaard van Luke's eten – een leuk klein cadeautje is dat! Strikje omheen, kaartje eraan, echt leuk. En lekker natuurlijk! We hebben ook een pruimen boom en een abrikozen boom in de tuin, die stonden er al, lekker!

nieuwe baan

2008-09-19T20:24:00.004+10:00

Michael heeft een nieuwe baan! Eindelijk kunnen we wel zeggen!! Het leuke is dat het hier in Box Hill is, dus hij heeft een reistijd van wel 10 minuten lopen. De baan is bij de Department of Sustainability and Environment (DSE, overheid) en de baan is Environmental Planner. Ik zal er meer over vertellen als hij een maandje ofzo daar heeft gewerkt. Hij moet wel weer full-time gaan werken dus hij verliest zijn vrijdag met Luke. En ik verlies mijn 'vrije' maandag, want vrijdag heb ik nu Luke weer en kan ik niet naar kantoor dus moet ik die maandag werken ipv vrijdag. Maargoed een super baan voor Michael met zoveel meer mogelijkheden voor hem dan voorheen, meer geld, minder reistijd, en hij gaat nu voor de overheid werken dus meer pensioen geld, goede vaders-verlof regelingen (voor evt. no 2), en flexitime (je kunt bijvoorbeeld 9 uur per dag werken ipv 8 en zo veel meer vakantie dagen opbouwen). Er komen in het nieuwe jaar meer plaatsen vrij op de creche en dan kan ik eventueel die maandag dag weer terugkrijgen als ik dat wil. Gisteren was z’n laatste dag bij z’n oude baan, en nu heeft hij bijna een week vrij en begint hij volgende week donderdag met z’n nieuwe baan. Spannend!!

Ondertussen heeft Luke nog steeds de ene verkoudheid na de andere oorontsteking. Twee weken geleden net gestopt met de laatste kuur voor z’n oorontsteking, een week later is hij weer ziek – weer oorontsteking! Deze keer lijkt hij er zelf overheen te komen, zonder antibiotica. Maar wij kijken wel uit naar de zomer. Ik ben ook constant verkouden, Michael lijkt er beter doorheen te komen. De dagen dat Luke niet ziek is, is hij wel super gezellig. Afgelopen weekend zijn we met de familie naar Anglesea geweest – Michael was jarig. Op zaterdag was het ineens zomers weer, dus wij naar het strand. Nou geef die jongen een emmer met water op het strand, en hij heeft het zo een uur naar z’n zin. Druk dat hij het had met spelen, hij had nieteens tijd om op te kijken voor de foto ;-). Echt prachtig hoe geconcentreerd hij bezig kan zijn. Hij begint ook echt met praten nu, afgelopen week toen we zeep bellen aan het blazen waren zei hij ineens ‘bubbletje’ – een combinatie Engels (bubble) en Nederlands (tje)!! Volgens mij was het puur toeval maar aan de andere kant was dat wel heel erg toeval, aangezien we bubbels aan het blazen waren! Er komen ook boelveel ‘woordjes’ uit zijn mond wat voorals nog gebrabbel is, maar meer dan alleen ‘mamamamama’ of ‘dadadadadada’. Heel leuk. Er is niet zoveel vooruitgang in op z’n beentjes staan nog. Hij heeft nu door dat pappa en mamma het geweldig vinden als hij op z’n beentjes staat, dus verwacht hij ook wel applaus als hij zo z’n best aan het doen is! Echt lachen is dat.

Mijn werk gaat prima, al vind ik het wel moeilijk om alles in die drie dagen te passen. Ik ben van plan binnenkort te gaan informeren naar tijdelijke opvang, waar ik eventueel Luke voor een paar uurtjes kan laten als ik een werk deadline heb. Z’n huidige creche heeft geen dagen vrij, dus we moeten zoiezo tot het nieuwe jaar wachten daar. We zijn ook druk met onze groententuin aan de weer – al hebben we nu besloten om toch maar kleine plantjes te kopen ipv zaad, want er komt helemaal niets op. Eerst kwam er heel veel op, maar dat was alleen maar onkruid. Toen heeft Michael weer alles omgespit, nieuwe mest gekocht, en zaadjes gestrooid. Maar nu is er nog steeds helemaal niets! De tuin in Anglesea, waar Michael heel veel werk in heeft gestopt, ziet er wel echt prachtig uit. Het was een overgroeide tuin met veel gras en onkruid. Michael heeft alle klei weggehaald en native grassen en struiken geplant. En behalve dat de kangaroes aan sommige grassen blijven knagen die dus nog steeds zo klein zijn als toen we ze plantten, ziet het er verder zo mooi uit!

Staan (bijna)

2008-08-13T21:25:00.002+10:00

Gelukkig is Luke weer de oude; hij slaapt weer lekker, en wij dus ook! We zijn nog wel met hem naar de doctor geweest omdat hij maar koorts bleef hebben, zie vorige post, maar dat bleek weer een nieuwe verkoudheid te zijn en niet met de chest infection te maken te hebben. We hebben nu ruim twee weken alweer lekker geslapen, wat een luxe zeg! Z’n hoest gaat maar niet weg, maar het klinkt anders dan toen hij de chest infection had. Nou ja, ik hoor iedereen met babies over een hoest die de hele winter doorgaat, dus ik maak me niet zo’n zorgen. Zolang Luke happy is, en dat is hij op het moment, laten we het lekker.

Gisterenavond trok Luke zich ineens op aan z’n speelgoed mand! OK, met een beetje hulp van mamma, en het was aan het begin 90 % armpjes en 10% beentjes, maar dat gaan we oefenen! Dat stomme consultatie bureau had me het gevoel gegeven dat Luke invalide is, zo’n toestand maakte ze ervan dat Luke nog niet op z’n eigen beentjes wilde staan. Terwijl ik overal juist lees dat dat hand in hand gaat met kont-schuivers, maar over het kont-schuiven maakte ze zich dan weer geen zorgen! En ik moest van haar met Luke naar een physiotherapeut. Nou daar had ik dus echt helemaal geen zin in. Te meer ook omdat ik sterk het gevoel had dat Luke het wel kan, maar gewoon er geen zin in heeft. En waarom zou hij ook, hij kan zich voortbewegen met z’n handjes vrij, wat is het nut van op de beentjes staan voor hem. Naar een phsyio geeft volgens mij alleen maar stress, en het gevoel dat Luke een achterstand heeft die hij eigenlijk helemaal niet heeft. Z’n opa was ook een kontschuiver (Guy) en die kan nu toch echt heel aardig lopen hoor ;-). Wel ga ik volgende week met hem naar een podiatrist om naar z’n kromme teentje te laten kijken. Hij heeft een teen die onder een andere teen buigt (erfelijk blijkbaar, z’n oma heeft het ook) en mij is verteld dat je dat op een manier kan tapen nu er gewicht op z’n voetjes komt, waardoor de teen recht groeit. Geen idee hoe lang dat zou duren, maar aangezien mijn moeder altijd blaren heeft op haar kromme teen, lijkt het me de moeite waard!

Trudy & Guy zijn inmiddels terug uit Duitsland, en wat is dat heerlijk voor ons!! Afgelopen zaterdag ging Luke bij z’n opa & oma logeren, zodat Michael en ik een avondje lekker met z’n tweeen hadden. We zijn heerlijk uit eten geweest hier in de buurt, en daarna thuis filmpje gekeken met een flesje wijn erbij. Volgende ochtend uitslapen en samen ontbijten. Daarna in de tuin gewerkt (die groente-tuin gaat er nu toch echt komen), en pas tegen lunch Luke weer opgehaald. Wat een luxe!! En echt heerlijk om weer even te weten hoe het was samen voordat Luke er was. Luke gaat nog steeds maandag naar de creche, maar omdat Trudy & Guy nog steeds twee dagen voor Luke zorgen, terwijl ik werk, plus de dag dat Michael voor Luke zorgt, hebben we dus ineens de maandag ’over’ en heb ik vrij! Nu ben ik aan het uitproberen hoe het gaat als ik van thuis werk voor een halve dag ofzo op die maandag. Als dat te doen is dan zou dat echt ideaal zijn. Dan heb ik wat me-time, en ook tijd genoeg voor wat huishoudelijke taken zonder dat Luke aandacht vraagt (en dan hoeven we daar de rest van de week ook niet meer over na de denken). Bovendien krijg ik thuis 10 keer zoveel gedaan als op kantoor, geen afleiding! Het idee staat me ook aan, omdat drie dagen toch echt wel weinig is hoor. Er zijn echt leukere projecten beschikbaar als je meer uren werkt. Maar die juiste balans vinden, vind ik nog steeds lastig.

We krijgen hier behoorlijke subsidie van de regering voor de creche trouwens, we hoeven maar ongeveer 60% van het volle bedrag te betalen (gerelateerd aan inkomen), en dan krijgen we aan het eind van het jaar ook nog de helft terug in belasting daar bovenop. Het komt erop neer dat ik maar een uurtje of twee hoef te werken, en we hebben het er al uit. Dus ’werken om de creche te betalen’ is niet van toepassing! Volgend jaar, als er meer plaatsen vrijkomen op de creche, dan gaan we de creche dagen uitbreiden naar drie waarschijnlijk – Michael wil weer full-time gaan werken, en Trudy & Guy willen terug naar 1 dag per week dan.

Ziek....

2008-07-25T19:59:00.002+10:00

Nou het is echt het ene na het andere hier!! Was Luke net over z’n jetlag en raar ritme heen, werd hij weer snotverkouden. En die verkoudheid heeft zich nu ontwikkeld in een chest infection (ontsteking in de borstkas? Long ontsteking? Weet niet zeker hoe dat vertaalt). De afgegelopen week blijft hij zichzelf maar wakker hoesten, dan is het even jammeren, dan valt hij weer in slaap. Nu heeft hij ook weer koorts. Ik ben afgelopen woensdag met hem naar de dokter geweest die hem een kuurtje heeft voorgeschreven voor de ontsteking. Dat zou binnen 2 tot 3 dagen moeten gaan werken, maar hij ligt nog steeds te hoesten, dus ik ga morgen maar weer met hem naar de dokter. Ondertussen hebben wij onze matras maar naar de huiskamer verhuist, want elk uur wakker worden van Luke is ook niet meer vol te houden. En we kunnen toch niets doen, als we naar binnen gaan om hem te troosten, wordt hij alleen maar nog meer wakker en raakt hij enorm overstuur. Meestal valt hij snel weer in slaap hoor. Ik weet niet waarom wij dachten dat het handig was om Luke’s slaapkamer naast die van ons te hebben, maar we zitten eraan te denken om hem om te wisselen met de studeerkamer, zodat we hem wellicht iets minder hard horen constant! Wel onhandig dat onze internet verbinding in de studeerkamer zit, dus dan moeten we dus zo’n leuke blauwe kabel van door het huis leggen. Of wireless, maar ja dat hebben we wel al een tijdje gehad, maar onze computer is daar volgens mij iets te oud voor, de verbinding valt er constant uit. Maargoed Michael en ik proberen elke avond rond 9en naar bed te gaan, dat is de enige manier om nog redelijk wat slaap te krijgen. Wat ze dus zeggen over de creche klopt: kindjes pakken alles op wat er rond gaat – de eerste keer dat Luke ziek was (toen we vertrokken om naar Nederland te gaan) had hij ook net die week ervoor de creche uitgeprobeerd. En nu gaat hij elke week naar de creche en heeft hij dit weer! Hopelijk werkt het dan ook zo dat zijn immuun systeem zich aan het opbouwen is, en dat hij straks een bere-sterk jochie is dat niet constant ziek / verkouden is…. Ik kijk er nu al naar uit!! Ondertussen is het hier hartstikke koud, afgelopen nacht 2 graden!! De afgelopen paar dagen hadden we wel een lekker zonnetje, dat doet een mens wel weer goed!

Vakantie en Luke's 1e verjaardag

2008-07-06T20:04:00.003+10:00

Nou het is zo lang geleden dat ik heb geschreven dat ik niet een weet waar ik moet beginnen. We zijn sinds twee weken weer terug in Melbourne, na een maand vakantie in Nederland en Duitsland. Zowel Michael als ik kunnen eigenlijk voornamelijk alleen nog aan de vliegreis zelf denken, ons hele verblijf zit nog een beetje op de achtergrond. Zowel de heenreis als de terugreis was een drama – op de heenreis was arme Luke hartstikke ziek met koorts en oorpijn. Hij kon ook niet lekker slapen en hij gaf over nadat we hem panadol hadden gegeven (in druppel vorm, in Australie zijn zetpillen niet de norm dus ik heb pakken mee terug genomen!), wij dus ook niet. We waren zo ontzettend gaar toen we aankwamen op Schiphol. Erger dan dat kon het toch niet, dachten wij. Nou, wel dus, want op de terugreis hadden we een 7-uur durende stop op Kuala Lumpur, dus in totaal een veel langere reis. Toen we op Kuala Lumpur aankwamen bleek dat ze op schiphol onze buggie bij de gewone bagage hadden gedaan en die stond dus op het punt doorgecheckt te worden naar Melbourne. We hebben daar toch een heisa lopen maken, je raakt wel wat beleefdheid kwijt als het om je kind gaat….en uiteindelijk hadden we onze buggie terug. Wij waren van plan om een hotelkamer te nemen, ware het niet dat die allemaal vol zaten (stom stom stom, hadden we ook van tevoren moeten boeken). Dus zat er niets anders op dan ergens op bankjes te gaan liggen. Maarja meer dan een uurtje hebben we niet geslapen. Toen waren we dus gedurende het tweede gedeelte van de reis zo ontzettend moe, en Luke vond het aan het begin allemaal wel gezellig, naar iedereen zwaaien. Wilde niet slapen, raakte vervolgens oververmoeid en begon me toch te gillen. Nou echt ik kon hem op een gegeven moment wel uit het raam flikkeren voor een uurtje rust, we zaten er allebei zo doorheen. Dit doen we voorlopig niet nog een keer!! Vervolgens had Luke een enorme jetlag en werd op de meest absurde tijden wakker, klaar om te gaan spelen. Na een week begon hij weer in z’n ritme te raken, maar vervolgens was hij eigenlijk zo gewend aan die nachtelijke eet- en drinkpartijen, dat hij vervolgens zo gedurende afgelopen week steeds vaker wakker werd. Van vrijdag op zaterdag was het elke twee uur, en maar heel veel drinken. Nou toen waren we het dus wel helemaal zat. Dat is geen jetlag meer of groeispurt of wat dan ook. Vrijdag ben ik ook niet naar werk geweest, ik kan echt niet functioneren op twee uur slaap. Gisterenavond ons helemaal voorbereid om ‘hard’ te gaan zijn, dwz geen melk meer als hij wakker werd! Maar vervolgens werd hij dus niet wakker.... alsof hij het wist gewoon! We hadden het hem natuurlijk wel verteld, maar ik dacht niet dat dat ook echt zou aankomen ;-). Ik zat wel de hele tijd op hem te ‘wachten’ en heb dus alsnog niet veel geslapen. Vanavond lekker vroeg naar bed dus, hopelijk slaapt hij weer door en zijn we deze fase voorbij!! En als we weer eens wat bijgeslapen zijn, kunnen we wellicht op een gegeven moment met plezier aan onze reis naar Nederland en Duitsland terugdenken.

Vandaag hebben we Luke’s eerste verjaardag gevierd. Het was een klein gezelschap, maar zijn beiden vriendinnetjes waren er, en er was bananen cake! Ondanks het feit dat Luke verkouden is en enorm loopt te kwijlen (weer een tandje door) en druppelen (neus), vond hij al die cadeautjes hartstikke leuk. Ik hoop dat die verkoudheid niet doorzet, want hij zou morgen naar de creche gaan en ik was van plan om een dagje thuis te blijven – lekker ‘me-time’ om even bij te komen van de afgelopen twee weken. Maar als hij te verkouden is, mag hij niet naar de creche! Dat zou balen zijn. Luke gaat sinds vorige week elke maandag, en de komende drie weken ook elke dinsdag aangezien Trudy & Guy nog in Duitsland zitten. Ik was eerst best wel benauwd hoe dat zou gaan, voornamlijk of hij wel zou gaan slapen en of ze dus daar een hele dag met een gillende Luke zouden zitten. Maar ze hebben hem in bed gekregen en Luke vond het verder allemaal hartstikke gezellig. Hij heeft maar 1 keer gegild, werd ons verteld. Wat een opluchting! Ik heb verder niet zo’n moeite met hem afleveren bij de creche, Luke heeft een paar minuutjes nodig om te wennen en daarna kijkt hij niet meer naar me om.

Luke is lekker aan het kontschuiven overal naartoe, en het is eigenlijk wel erg gezellig dat hij me zo kan volgen door het huis. Het zal nog wel even duren voordat hij begint met lopen, hij trekt zich ook nog niet op. Ik hoor ook overal dat kontschuivers late lopers zijn. So be it. Afgelopen week heb ik mezelf een cadeau gedaan – eindelijk een digitale piano gekocht! Ik wilde dit al heel lang, zeker nu we meer ruimte hebben in dit huis. Nou ik vond dat ik wel een cadeautje had verdiend eigenlijk. Ik ben er echt super blij mee. Ik heb al m’n oude muziek meegenomen uit Nederland, maar sjonge ik moet wel oefenen hoor. Vingerbrekende muziekstukken echt, hoe ik dat ooit gespeeld kan hebben?! Het is in iedergeval een stuk relaxter dan tv kijken naar programmas die je eigenlijk niet interesseren! En ik kan 's avonds lekker de koptelefoon opzetten en spelen als Luke ligt te slapen! Ik heb volgens mij nog meer te vertellen maar dat komt nog wel, ben veel te moe! Luke bij aankomst op Schiphol

Janna, Nederland, Luke, werk, en nog zo wat

2008-05-08T20:38:00.005+10:00

Hallo allemaal,

Nou het leukste nieuws van de afgelopen week was toch wel dat ik tante ben geworden!! Tiemen en Hendrike hebben een prachtmeid erbij, Janna genaamd. Mijn nichtje heeft ook een meisje gekregen, Sara, dus de hoeveelheid babies die wij straks in Nederland gaan ontmoeten is weer met twee gegroeid! We gaan al over twee weken richting Nederland. Eigenlijk zie ik voornamelijk nog als een berg tegen die reis op, 24 uur vliegen met een baby, pffff. Maargoed zoveel mensen doen het, dus wij moeten het ook kunnen. Nou maar hopen dat Luke niet een van zijn enorme gilbuien heeft, want die schreeuw van hem doet serieus pijn aan onze oren. Ik zit eraan te denken om maar boelveel oordopjes mee te nemen en die aan onze buren uit te delen in het vliegtuig...

De afgelopen paar weken hebben we voor zowel Luke als voor mij een Australisch paspoort geregeld, en Luke is er op mijn Nederlandse paspoort ook bijgeschreven. Wel een gedoe, zeker om Luke goed op de foto te krijgen. Zeg maar eens tegen een baby dat ie recht moet blijven zitten, niet lachen en in de camera kijken... Ondertussen ben ik ook druk geweest met het zoeken naar een kinderdag verblijf voor Luke. Ik heb een tijd met de gedachte lopen spelen om naar vier dagen werk te gaan, maar eigenlijk weet ik dat nou weer niet zo goed of ik dat nou wil. De laatste tijd is zo druk geweest eigenlijk en er is constant zoveel te doen, misschien vind ik 3 dagen toch wel even genoeg nog. Nou was er een kinderdag verblijf wat ik echt geweldig vond, en Luke ook want die had het daar meteen naar z'n zin. Maar die hadden een wachtlijst zeiden ze, totdat ze me een dag later opbelden dat ze voor twee dagen in de week plaats hadden! Nu moeten we dinsdag al beslissen, wordt dus even goed nadenken wat we nou willen precies - Michael zou ook weer naar vijf dagen werken kunnen, en Trudy vindt 1 dag Luke ipv 2 ook niet verkeerd. Ondertussen gaan Trudy & Guy ook naar Duitsland, als wij alweer terug in Melbourne zijn, dus dan moeten we natuurlijk ook iets voor Luke vinden. Nou ja wordt vervolgd dus!

Werk gaat verder wel z'n gangetje, beetje saai maar eigenlijk vind ik dat wel OK op het moment. Ik ben bijna twee weken ziek geweest, voor het eerst in jaaaaaren, en ik ben nog steeds snotverkouden. Iedereen met kinderen zal dit beamen - je kunt niet ziek zijn als je ook voor een kind moet zorgen! Mijn ziekte viel gelijk met het doorkomen van drie (!) boventanden tegelijk bij Luke. De arme jongen werd ineens bijna elke nacht wakker en krijste te boel bij elkaar. En deze arme, en verwende, ouders wisten helemaal niet wat ze daar mee aanmoesten - Luke wordt nooit wakker 's nachts! Maargoed meestal na wat lekkere warme melk en wat eten ging meneer wel weer slapen. Gelukkig lijkt het ergste voor hem weer even voorbij, tandjes zijn door en het ziet er wel erg schattig uit hoor. En het ziet er toch wel naar uit dat Luke binnenkort gaat kruipen. Ik dacht even dat dat misschien wel nooit zou gebeuren, maar hij begint echt aanstalten te maken. Maar vooralsnog is hij enorm gefrustreerd - hij duwt zichzelf naar achteren dus dat leuke speeltje komt alleen maar verder weg te liggen ;-)

Tot heel gauw iedereen die dit leest, hopelijk zien we elkaar in Nederland!

Eindelijk

2008-04-07T21:17:00.002+10:00

Nou he he, eindelijk weer eens de tijd om wat te schrijven, veel te lang geleden! Ons nieuwe huis is echt geweldig, zoveel ruimte, zo heerlijk. Een enorme tuin waar Michael al hard bezig is om een groentetuin te creeren. En we hebben al een BBQ dus we hebben avonden buiten gezeten toen het nog zo warm was - we hebben een kleine hittegolf gehad hier, met iets van 5 dagen achter elkaar boven de 35 graden, moet er niet aan denken om dan in een appartement te wonen, we waren dus net op tijd verhuisd!! Toen we in ons leeg apartement terugkwamen na de verhuizing om schoon te maken, stonden we verbaasd te kijken hoe we het in vredesnaam zo lang hebben uitgehouden in zo'n klein appartement. En dat was zonder al onze meubels, kun je nagaan!

Het is ongeveer 1km naar het station wat ik op de fiets doe - heuveltje op dus dat is wel even hard peddelen, maar op de terugweg hoef ik niets te doen, alleen maar sturen ;-). De trein doet er zo'n 25 minuten over, en dan moet ik nog 5 minuten lopen naar kantoor. Wel even wat anders dan op de fiets naar werk en dan douchen, maar ik begin het wel lekker te vinden eigenlijk. Eindelijk eens tijd om een boek te lezen! Ik werk nog steeds drie dagen per week. Ik ben nu begonnen met het zoeken naar een creche voor Luke, omdat ik op een gegeven moment wel naar vier dagen per week wil. Gelukkig zijn hier geen eindeloze wachtlijsten, dat was in Clifton Hill wel anders!

M'n moeder is net bijna vier weken op bezoek geweest. We waren net op tijd verhuisd; zij paste erbij in de derde slaapkamer! Wel zo gezellig natuurlijk. Bovendien kwam het supergoed uit, want Trudy had een nicht te logeren dus daar had mijn moeder niet meer bij gepast. Ook kon mams nu op Luke passen, terwijl Trudy druk bezig was met toeristische dingen doen met haar nichtje. We zijn naar het vakantiehuis in Anglesea geweest met Pasen een lang weekend, erg gezellig. Mams en ik zijn samen ook nog 1 nachtje naar Anglesea geweest - in eerste instantie zouden we ergens anders naartoe gaan, maar dat was allemaal zo ingewikkeld (nou ja niet echt, meer gewoon geen zin om dingen te regelen). Maar toen bedachten we ons dat we eigenlijk alleen maar samen weg wilden om te veel wijn te drinken en te scrabbelen, dus dat konden we net zo goed in Anglesea doen. Dus zijn we samen een nachtje daar naartoe gegaan - zonder Luke, wat voor mij voor het eerst was! Nou ik heb hem niet al te veel gemist hoor, ging best wel. Wel raar, ergens naartoe zonder baby is zoveel makkelijker dat ik constant het idee had dat ik iets vergat. Ook bedacht ik me ineens vol schrik, toen ik bij het benzine station naar de wc ging en langs de luiers liep, dat ik Luke's luiers vergeten was, om vervolgens in de volgende seconde te concluderen dat we Luke helemaal niet bij ons hadden... ha ha...

Met Luke gaat het uitstekend, groeit als kool en is perfect meneertje gemiddeld op de groei curve. Hij vertoond nog steeds geen zin om te gaan kruipen en wil niet op z'n buik liggen. Bij het consultatie bureau werd mij verteld dat ik echt Luke op z'n buik moest blijven leggen met speeltjes net buiten zijn bereik, maar ik heb toch wat gemengde gevoelens daarover. Vooralsnog blijf ik het braaf proberen, voor een paar minuutjes elke keer, totdat meneer helemaal over z'n zeik is. Verder babbelt hij wat af, echt lachen, en hij heeft sinds kort twee ondertandjes. Het is echt een heerlijk ventje! Volgende keer weer wat fotos, nu wil ik naar bed! Veel liefs.

Huis!!!

2008-02-18T15:18:00.004+11:00

We hebben eindelijk een huis!! He he, sjonge wat een opluchting. We hebben wel wat moeten toegeven; ietsje duurder dan we eigenlijk wilden, en er is geen bad. Er was overduidelijk vroeger wel een bad wat ze tijdens de renovatie eruit hebben gehaald (belachelijk!). Maar we gaan wel wat improviseren, ruimte genoeg. Het feit dat er geen bad is heeft er waarschijnlijk aan bijgedragen dat we het huis hebben gekregen, omdat er veel families geinteresseerd waren maar er vanaf zagen vanwege het bad. Ook hebben we een twee-jaar contract, dus dat betekent dat we er zeker van zijn dat de huur niet omhoog gaat voor twee jaar. Dat is wel prettig natuurlijk! De locatie is perfect, 10 minuutjes rijden naar Trudy & Guy, 5 minuutjes fietsen naar het station (of ruim 15 minuten lopen) waar ook alle shops zijn en boelveel restaurantjes. Perfect!! Ik zal Clifton Hill wel missen hoor... Nou het blijft even bij een korte update deze keer, ga nu naar de makelaar het contract tekenen! Nog wel even snel een prachtige Luke-foto....

Luke zit

2008-02-06T13:57:00.000+11:00

Afgelopen week was een grote mijlpaal voor Luke: hij zit rechtop, in z'n eentje. Hij valt wel nogal eens om, dus hij zit middenin veel kussentjes! Hij is vandaag precies 7 maanden. Sommige babies uit m'n moedersgroep kruipen al of trekken zich al omhoog, nou Luke nog lang niet hoor! Hij vindt op z'n buik liggen nog steeds helemaal niets, en heeft ook geen interesse om op z'n beentjes te staan. We hebben vorige week een hoge eetstoel voor hem gekocht, dat vindt hij super. Hij kan nu lekker met vanalles slaan op de tray die aan de stoel vastzit, en dat maakt hartstikke leuk geluid. Dan kijkt hij ons zo triomfantelijk aan, en wij liggen in een deuk! Luke krijgt nog steeds elke ochtend borstvoeding. De laatste paar weken vond hij het wel weer gezellig aan de borst 's ochtends, dus zo lang hij het OK vind blijf ik dat doen. De rest is fles, en ander lekker eten natuurlijk. Hij vindt eten met een lepel echt geweldig, alles gaat erin. Hij ziet het lepeltje en zijn mond gaat meteen open!

Michael werkt sinds twee weken parttime en zorgt vrijdag voor Luke. En ik ben nu drie dagen per week aan het werk, stuk beter dan twee! Ik kan nu projecten op me nemen, in plaats van hier en daar klusjes doen om collega's te helpen. De afgelopen twee weken heb ik aan een groot proposal gewerkt, ben benieuwd of we het winnen. Ik hoop het enorm, super leuk project. Elke keer als ik op werk ben denk ik: misschien wil ik wel naar vier dagen. Maar als ik dan weer thuis ben met Luke denk ik weer juist drie dagen is wel genoeg. Luke staat nu wel op de wachtlijst voor dagopvang, dus we zien nog wel.

Helaas nog steeds geen huis gevonden. Vorige week hadden we wel een applicatie ingediend voor een huis, maar niet gekregen helaas. Er waren 10 anderen!! Ik word er nu echt helemaal debiel van, er is gewoon bijna niets op de markt en de prijzen blijven maar stijgen. De rente is nu gisteren ook weer omhoog gegaan, met als gevolg dat huis eigenaren nu 9% rente betalen. Daar gaat natuurlijk ook een deel van door naar de huurders. Nou ja we moeten maar blij zijn in principe dat we hier nog steeds zo goedkoop kunnen zitten, de huur is maar 1 keer omhoog gegaan in de afgelopen ruim 4 jaar dat we hier wonen. Maar ondertussen komen de muren wel op me af.

Alle familie is weer vertrokken naar Nederland, maar over een maandje komt mijn moeder alweer gezellig! Ik had gehoopt dat we dan inmiddels wel verhuisd zouden zijn, maar goed. Gelukkig kan ze in ieder geval 2 weken in het huis van een vriendin verblijven die hier vlakbij woont en voor een maand op vakantie gaat. Stuk makkelijker dan helemaal bij Trudy & Guy!

Warm!!

2008-01-08T19:55:00.000+11:00

Hallo allemaal, een heel geweldig 2008 toegewenst! Ja het is inderdaad warm warm en warm hier. We hebben al een boel dagen van boven de 35 en zelfs boven de 40 gehad. Na de natste November hebben we nu de heetste December gehad. Tis ook altijd wat! Donderdag wordt het ook weer 41 graden en vrijdag 40!! Dat is echt niet meer leuk hoor. Gelukkig moet ik donderdag werken dus zit ik dan lekker in een koel kantoor, maar ons huis warmt op en is dan echt een soort oventje. Ik raak wel al gewend aan het slapen onder een natte handdoek met de ven aan. We moeten ook echt onze airco in onze auto laten aanpassen want de airco heeft alleen effect als het recht in je gezicht blaast. Arme Luke achterin zweet zich het laplazerus!

Wij hebben een fantastische tijd in Anglesea gehad met z'n allen. Zaterdag voor kerst ging ik 's middags al met Luke richting kust. Michael haalde 's avonds paps, Anne-Marie en Arie op van het vliegveld, en kwam daarna ook naar Angelsea. We hadden voor de Dutchies een apart huisje gehuurd wat vlak aan de Great Ocean Road lag, dus lekker dicht bij het strand en ook bij cafeetjes enzo. Want wij waren al met z'n 7-en: Trudy & Guy, Stephen & Monica, en Michael, Luke & ik. Op eerste kerstdag heel vroeg in de ochtend Luke bij de Dutchies gedropt, en daarna doorgereden weer naar het vliegveld om dit keer Tiemen en Hendrike op te halen. Een van de eerste dingen die Hendrike tegen me zei was dat Tiemen zo attent was. Ik dacht: He?? Hebben we het over dezelfde man?? Ha ha, ja dus! Echt een superleuke meid en dat stel krijgt van mij twee duimpjes omhoog!

Toen we weer in Anglesea terug waren, hadden zij even een paar uur om wat te rusten en bij te komen, en daarna naar de kerst lunch die Trudy & Guy in elkaar hadden gezet. Een heerlijke tafel vol met gerookte zalm, kalkoen, ham, kaasjes en fruit. Super gezellig! Ook Luke vond het allemaal hartstikke gezellig, van de ene schoot naar de andere hopsend. Na een heerlijke lunch, wat wijntjes en een wandeling vielen Tiemen & Hendrike zowat staand in slaap, dus die zijn lekker vroeg naar bed gegaan, terwijl de rest nog lang heeft nagetafeld.

De rest van de week hebben we vanalles gedaan maar erg relaxed. Veel uit lunchen, koffie drinken, kolonisten, wijntjes, surfen en gezelligheid. The Dutchies zijn met z'n allen nog een dag de toeristische roete langs de kust gereden. Michael ging zo'n beetje elke dag met Arie het water in, om zijn surftalent op te krikken. Een vriend van Michael met z'n vriendin kwamen ook nog voor een paar dagen op bezoek. Kortom een hoop mensen de hele tijd, en ik was er nog nieteens zat van na ruim anderhalve week! Leuk trouwens dat Arie nu zo'n goed Engels spreekt, hij kan bijna alles volgen en ook meedoen aan de conversatie. Niet slecht voor een jongen van 11 toch?!!

Luke hebben we gedurende de vakantie op poedermelk overgezet voor de dagvoedingen. Ik was erg nieuwschierig hoe hij daarop zou reageren, nou, hij vindt het zalig! Zelfs zo zalig dat hij veel meer melk drinkt dan afgekolfde moedermelk, en ook vindt hij het niet zo leuk meer aan de borst nu. Ik was van plan om nog wel een paar maanden door te gaan met 's ochtends en 's avonds borstvoeden, maar meneer ligt maar te krijsen als ik hem probeer te voeden. Dan drinkt hij op een gegeven moment wel, maar eventjes maar en niet van harte. Eén geluidje en hij is meteen afgeleid en wil rondkijken, zeker als hij Michael's stem hoort. Nou ik heb helemaal geen zin om met hem te 'vechten' dus gaan we hier binnenkort ook maar mee stoppen. Dat had ik dus net besloten vanavond, en toen ineens dronk hij wel heel goed. Alsof hij het hoort gewoon!! Ik moet zeggen dat de vrijheid van het niet borstvoeden me ineens wel heel erg aanstaat!

Luke is nog steeds erg overstuur 's avonds na z'n eerste 45 minuten slaap. Maar als ik dan de kamer binnenkom en hem aankijk, komt er al snel een lachje door. Grrrr, niet toegeven dus. Het manipuleren begint nu al, hi hi! Nog een paar fotootjes van de afgelopen 2 weken en tot gauw weer!

kerstvakantie en familie

2007-12-21T10:02:00.000+11:00

Vandaag gaat de kerstvakantie in, en dat wordt zoals elk jaar door het hele land weer gevierd met BBQ's, picnics en borrels. Dit jaar wat minder voor mij uiteraard, al ga ik straks wel naar kantoor voor de picnic-lunch. De kerstman komt (helaas helaas geen Sinterklaas) met ook een cadeautje voor Luke. Luke heeft het nu veel meer naar z'n zin in de wandelwagen, dus ik kan lekker met de trein naar de stad. En hij valt ook zowaar zelfs in slaap! Wel handig hoor, ik kan nu veel meer dingen doen en ben minder afhankelijk van wanneer hij moet (of zou moeten) slapen. Verder gaat het met hem supergoed. Het is zo'n blij mannetje, zo gezellig! Behalve 's avonds. Hij gaat om 7 uur naar bed maar wordt dan precies 45 minuten later wakker en is enorm overstuur. Momenteel leg ik hem gewoon weer aan de borst, dan wordt hij weer rustig en valt zo weer in slaap. Hij heeft verder geen slaap problemen, alleen dan. Raar, wat zit hem nou dwars? Verder ligt hij altijd gewoon lief te spelen als hij wakker wordt, we horen hem tegen zichzelf praten en soms valt hij dan weer in slaap. Zelf 's ochtends huilt hij nooit, hij wacht gewoon tot wij hem komen halen. We hebben zelfs een paar keer gehad dat we 'perongeluk' doorsliepen tot 8:30 ipv 07:00, en dan nog worden we uit onszelf wakker!

Nou ik heb nou een paar weken werk erop zitten en ik moet zeggen dat ik het niet vind meevallen. Het omschakelen van mamma naar werkende is lastiger dan ik dacht eerst, en het afkolven op werk gaat niet altijd even makkelijk. Opzich de gelegenheid is er wel, maar zodra ik ook maar ietsjepietsje gestresst ben, komt er geen melk uit! Maar de komende weken gaan we op poedermelk over voor overdag, ik hoop 's ochtends en 's avonds nog wel te blijven borstvoeden. Ik moet zeggen dat ik zes maanden borstvoeden heel goed vind van mezelf, al wordt je hier nog wel eens raar aangekeken als je na 6 maanden 'al' ophoudt. Maargoed, ik heb het nu al voor mekaar gekregen om een drama-project op me te nemen wat zo gecompliceerd is dat ik daar super gestresst over was deze week. De complicatie ligt niet zozeer op technisch vlak, maar op klant-vlak en het feit dat het erop lijkt dat ons bedrijf in het verleden een verkeerde conclusie heeft getrokken. Het is wel heel leuk dat mijn ervaring met dat grote project voordat ik op zwangerschaps verlof ging bij mensen is blijven hangen, en ik kan nu al kiezen uit twee grote projecten die volgend jaar starten om daar project manager voor te zijn! Leuk he ;-)

Zaterdag komen paps, Anne-Marie en Arie aan in Melbourne, en dan op 1e kerstdag Tiemen & Hendrike! Het word weer lekker druk en ik heb super zin om iedereen te zien, en natuurlijk om Luke te showen! Paps, Anne-Marie &Arie komen zaterdag avond aan en Michael haalt ze op. Ik ga al eerder naar Anglesea zodat Luke normale tijd naar bed kan. Michael rijdt dan direct van het vliegveld ook naar Anglesea. We hebben een tweede huisje gehuurd waar alle Soetemannen kunnen verblijven, dichtbij het vakantiehuis van The Wards. Deze keer zijn Stephan (Michael's broer - heeft 3 jaar in het buitenland gewoond) en Monica er ook, dus we zijn in totaal met z'n twaalven inclusief Luke! Dus ja 2 huisjes is wel zo praktisch! Op 1e kerstdag komen Tiemen & Hendrike in de ochtend aan, en we hopen als alles goed gaat met z'n allen kerst lunch te kunnen doen. Super gezellig!

We blijven in Anglesea tot begin January. Tiemen & Hendrike hebben een campervan gehuurd en gaan naar Sydney voor een week. Paps, Anne-Marie & Arie gaan naar Daylesford voor een week, een plaatsje ten NW van Melbourne waar vanalles te doen is. En dan komt iedereen weer terug naar Melbourne waar ze bij Trudy & Guy te gast zijn in hun huis in Nunawading (ik geloof wel dat zij dan zelf weer naar Anglesea vertrekken ;-)). Ik hoop dat het weer OK blijft, het is echt raar op het moment. Gisteren 31 graden met enorme plensbuien en overstromingen overal, en zaterdag wordt het ineens weer 18 graden. Je weet het nooit in Melbourne, het kan nog alle kanten op met kerst, vorig jaar was het 16 graden en hadden we de open haard aan! Nou volgens mij hoor ik Luke, even eten en dan naar de supermarkt om kerst inkopen te doen. Het zal wel supertje druk zijn!! Vrolijk kerstfeest iedereen!

Vijf maanden!

2007-12-09T17:03:00.000+11:00

Luke is afgelopen donderdag alweer vijf maanden geworden! Ik vind het al zo oud klinken! En het gaat harstikke goed met hem. Ben bijna vergeten hoe moeilijk het was hem aan de fles te krijgen, want dat gaat allemaal zo makkelijk nu. Elke dinsdag en donderdag ochtend komt Trudy hem om 07:30 ophalen. Dan ontbijt ik, maak lunch klaar etc en fiets naar m'n werk. Michael haalt Luke weer op aan het einde van de dag, en is dan zo rond 1830 thuis. Luke lag voorheen altijd om 1900 in bed, maar nu is dat wel eens wat later aangezien een half uurtje niet zoveel is om hem bedklaar te hebben! Bovendien heeft hij sinds de laatste week wat moeite met in slaap vallen om 1900. Ofwel hij valt gewoon niet in slaap en blijft maar huilen, ofwel hij wordt na een uurtje weer wakker. En hij zet me toch een keel op, ongelovelijk. Totdat een van ons de kamer binnenkomt, dan is meneertje ineens weer heel vrolijk. Nou ja, het zal wel een fase zijn!

Het is erg leuk om weer op werk te zijn. Wel anders hoor, en m'n hersenen draaien nog niet helemaal 100%. Maargoed het zal in de loop van de tijd wel steeds makkelijker gaan hoop ik. Twee dagen is niet veel en ik heb niet echt het idee dat ik echt ergens m'n tanden in kan zetten. Dat geeft ook niet voor nu hoor, het is prima om langzaam op gang te komen. Vanaf January gaat Michael vier dagen werken (is nu officieel, z'n baas vindt het OK), en dan kan ik naar 3 dagen. Dat is ietsje substantieler, dus wellicht kan ik dan iets meer oppakken. Het afkolven op werk is trouwens ook wel een hoop gedoe, ik denk dat ik in het nieuwe jaar op poedermelk overstap voor overdag. We zijn trouwens ook nu begonnen met Luke vast voedsel te geven, enorm grappig. Zeker pompoen en worteltjes; je moet echt z'n handjes vasthouden, want die gaan constant naar z'n mond ook als z'n mond net vol is met iets oranjes. En dan is hij dus binnen de korste keren ook helemaal oranje, ha ha! Banaan is echt favoriet, daar eet hij het lepeltje bijna bij op!

We hebben nog steeds geen huis gevonden, alhoewel we er wel al heel veel hebben bekeken. Er is steeds wel iets niet helemaal OK. De kans dat we voor kerst nog verhuizen wordt nu wel heel erg klein. Soms word ik er wel een beetje moedeloos van, maargoed.

Terug naar werk!

2007-11-20T10:43:00.000+11:00

Ik ga terug naar werk komende donderdag!! Vanaf dan ga ik twee dagen per week werken, elke dinsdag en donderdag, 7 uur per dag. Zo hoef ik niet te stressen over op tijd thuis zijn voor Luke, en afkolven overdag op werk. Ik ben wel wat zenuwachtig over de organisatie, een hoop om niet te vergeten en goed op de klok kijken. Ook leren om nee te zeggen, want 14 uur is niet echt veel en ik kan niet even langer op werk blijven om wat af te maken, Luke moet toch echt eten om 1800! Ik heb zoveel zin in allerlei leuke nieuwe projecten, maargoed, met mate dus! Ik heb gisteren al aan een proposal gewerkt. Dat was wel even lastig, aangezien Trudy & Guy in Anglesea zitten, en ik dus moest werken wanneer Luke sliep (en dus hopen dat hij goed zou slapen!). Soms vereist dat razendsnel omschakelen van moeder naar werkende. Maar het is gelukt!

Ik was wel naar Nunawading (huis van m'n schoonouders) gegaan want het was gisteren 37graden, dus lekker in de aircon gezeten daar. Vandaag wordt het weer 36, maar gelukkig komt er een change vanmiddag. Ik vind dat warme weer zo depressing! En het is pas November!! Luke heeft er ook wel wat moeite mee, vooral ‘s avonds met het in slaap komen. We hebben een extra fan gekocht dus Luke heeft ook lekker koelere lucht, en gelukkig ligt hij nu alweer 2 uur lekker te slapen. Maar ‘s avonds heeft hij wat echt moeite om in slaap te komen, gisteren duurde het ook wel anderhalf uur ofzo. Als hij eenmaal slaapt is hij niet wakker te krijgen, en hij slaapt nog steeds door ‘s nachts. Oh wat hebben wij toch een mazzel!

Het gaat supergoed met Luke. Hij is zo happy and relaxed, zo gezellig. En maar lachen de hele tijd, echt heerlijk. En na zo'n anderhalf uur wakker leg ik hem weer in bed, en hij piept heel eventjes maar is dan al in slaap. Het is elke ochtend weer superleuk om begroet te worden met zo’n kereltje wat ons stralend zit aan te kijken. Hij begint ook op z’n zij te rollen en volgens mij is hij dichtbij het ontdekken van z’n voetjes. Op z’n buik vindt hij nog steeds helemaal niets, maar ik blijf het wel elke dag eventjes proberen. Vanochtend ook zo lief, na het voeden zet ik hem rechtop voor een boertje, en hij bleef maar draaien met z’n hoofdje zodat hij Michael kon zien! Trouwens draait hij z'n hoofd ook naar de TV als die aan staat...

Gelukkig drinkt Luke heel goed uit de fles nu dus. Ik blijf hem elke dag 1 keer de fles geven, aangezien het ruim anderhalve maand heeft geduurd en ik neem geen risico's - stel dat hij ineens weer weigert als hij 2 dagen geen fles heeft gehad! Hij prefereert nog steeds de borst, maargoed in ieder geval drinkt hij genoeg uit de fles om de dag door te komen als ik werk. En Trudy en ik hebben nu zo vaak proef gedraaid, dat zit wel goed! Wij hebben het wel relaxed hoor, lekker Luke bij een vertrouwd iemand achter laten, zodat ik zonder enige zorgen naar werk kan. Lijkt me bijzonder moeilijk om zo’n klein ventje in een kinderdag verblijf achter te laten bij mensen die je niet kent. Als hij wat ouder is, wil ik hem wel naar een kinderdag verblijf brengen, kan hij lekker met andere kinderen spelen enzo, dat is ook goed voor hem natuurlijk. Maar nu is hij nog zo jong! Het is wel nog even irritant dat we 20 minuten rijden van Trudy vandaan wonen. Het plan is nu dat Trudy’s ochtends Luke komt ophalen, maar dan zit ze wel in de ochtendspits op de heenweg. ’s Avonds haalt Michael hem op (is een kleine omweg voor hem vanaf werk), maar dan rijdt hij tegen het verkeer in gelukkig. We zien nog wel hoe dat gaat. Hopelijk is het niet voor al te lang. Afgelopen zaterdag hebben we 2 huizen bekeken in Box Hill (2 suburbs van Trudy&Guy vandaan), die waren wel OK maar niet OK genoeg. We hebben het idee dat we hier wel een tijdje gaan wonen, dus ik wil echt een (bijna) perfect huis voor ons. Niet aan een te drukke weg, beetje achtertuin, een garage om spullen te kunnen opbergen, drie slaapkamers en moet zeker een bad hebben. Vandaag ga ik ook twee huizen bekijken samen met Luke. Hopelijk zit er wat tussen!

Genieten!

2007-10-25T19:59:00.000+10:00

Het is echt genieten van Luke op het moment! Hij lacht superveel, echt zo leuk! Als hij nu een keer heel erg moet huilen, dan kan ik daar veel beter mee overweg. Hij maakt ook leuke kir-geluidjes en alles is gewoon zoveel makkelijker nu! Hij is zelfs nu al een paar keer in slaap gevallen in de wandelwagen. Ok niet van harte, maar beter iets van niets! Ik maak me daar trouwens niet zoveel zorgen meer om, naarmate hij ouder wordt kan hij toch steeds langer wakker blijven dus dan wordt het makkelijker om langer weg te gaan. Ik ben nu begonnen met werken vanaf thuis en ik vind het hartstikke leuk! Ben vandaag en afgelopen dinsdag naar m'n schoonouders gegaan, zodat Trudy de meeste zorg voor Luke op zich neemt. Nou ja ik werk maar 8 uur per week dus echt 'druk' heb ik het ook weer niet, maar zo langzaam opstarten is wel leuk. Tegelijkertijd kan ik lekker gaan zwemmen of hardlopen als ik bij Trudy ben.

Michael en ik zijn beiden echt verslaafd aan z'n lach!

Het ging ineens weer achteruit met uit het flesje drinken, dus ben ik begonnen met drie keer per dag proberen en nu zitten we weer op 80ml. Je moet hem niet aankijken tijdens het drinken, want dan begint hij met de speen te spelen en te lachen. Hartstikke lastig natuurlijk om hem niet aan te kijken, maar ja het is geen spelletje!

Afgelopen zaterdag hadden we uitvoering met koor. We zongen onder andere 'Bohemian and Rapsody' van Queen, echt super! Alleen namen we de regie over en zongen we het wel heeeeel erg snel. Ik kon het bijna niet bijbenen met de tekst! Luke vond het maar niks, Michael had hem in de draagzak maar hij werd elke keer wakker van het applaus. Ahhh, zielig ;-)

Steeds beter

2007-10-17T17:42:00.000+10:00

Het gaat erg goed met Luke, hij slaapt steeds beter overdag en lacht steeds meer. ‘s Nachts slaapt hij nog steeds als een trein en slaapt de meeste nachten door tot een uur of 7. We hadden een paar nachten vorige week dat hij wel weer ineens wakker werd en wilde eten, maar eigenlijk maakt me dat ook niet zoveel uit. Hij valt dan meestal aan de borst weer in slaap en we liggen er allebei weer 20 minuten later in. De wandelwagen vindt hij nog steeds niets. Vandaag had ik moedersgroep waar ik naartoe liep met Luke in de wandelwagen (ongeveer 20 minuutjes). Een uur moedersgroep, daarna koffie drinken met de meiden en toen weer terug naar huis, bij elkaar zo'n 4 uur weggeweest. Tegen de tijd dat ik thuis was had Luke 2 keer zo'n 20 minuutjes geslapen en was helemaal over z'n toeren. Ik dacht eerst dat hij zich verveelde in de wandelwagen, maar hem meer rechtop zetten en speeltjes voor zn ogen hangen helpt helaas ook niet. Ik krijg het idee dat hij gewoon geen makkelijke slaper is, en alleen in z'n bedje wil slapen. Alhoewel, hij slaapt wel in de auto. Nou ja, ik blijf het proberen, hij moet echt aan die wandelwagen wennen!

Luke drinkt wel sinds kort uit de fles, en ik ben langzaam de hoeveelheid aan het opbouwen; gisteren dronk hij al 80ml, vandaag 'slechts' 60ml maar morgen proberen we weer. Een hele voeding zou ongeveer 120ml zijn. Als dit zo door gaat, dan breng ik hem volgende week voor een dag naar Trudy en ga er zelf vandoor (maar niet te ver weg), en dan kijken hoe het gaat! Ik kwam erachter dat meneer erg kieskeurig is, en de melk op precies de juiste temperatuur wil hebben. Dat is warmer dan ik dacht – ik dacht beetje proberen op je pols en ik dacht als je het dan niet voelt, dan is het de juiste temparatuur. Nou niet dus, Luke wil het warmer dan dat. Toen ik daar achter kwam, dronk hij ineens! Geweldig, geeft mij zoveel meer vrijheid en eventueel terug naar werk over een paar weken!

Wat werk betreft: ik ga vanaf volgende week 1 dag in de week vanaf thuis werken. Ik ga helpen met een eerste screening doen van alle CVs die binnenkomen, aangezien de persoon die dit werk deed is vertrokken dus ze lopen enorm achter. URS heeft boelveel nieuw personeel nodig maar niemand die kan helpen. Aangezien ik vier jaar in dit gebied heb gewerkt, dachten ze direct aan mij. Ook al had ik met mezelf afgesproken dat ik nooit meer dit soort werk zou gaan doen aangezien ik het er zoooo mee had gehad, dit lijkt me wel wat! Een beetje cash kunnen we wel gebruiken, en bovendien kunnen mijn hersens zo weer langzaam op gang komen. Ik doe natuurlijk liever technisch werk op kantoor, maar ja dat kan pas als Luke echt helemaal happy is met de fles, dus dit lijkt een goede tussen oplossing. Technisch werk doen vanaf thuis is denk ik iets te riskant, aangezien er altijd deadlines zijn en elk uur aan de klant wordt gefactureerd. Als ik ook Luke heb hier en hij heeft een slechte dag, dan word dat denk ik iets te stressvol, in iedergeval voor nu. Gisteren ben ik met Luke naar kantoor gegaan om alles te regelen, en ik heb nu een laptop zodat ik ook bij Trudy en Guy kan werken. We hebben afgesproken dat het bij elkaar tot zo’n 8 uur per week optelt, en dat het echt tijdelijk is. Als ik weer technisch werk kan doen, dan prefereer ik dat uiteraard!

We zijn begonnen nu met Luke voor te lezen, hartstikke leuk! Gelukkig hebben we veel Nederlandse boekjes ontvangen vanuit Nederland, dus ik doe de Nederlandse verhaaltjes, Michael de Engelse. Michael is ook nu Engelse liedjes en rijmpjes aan het leren, terwijl ik het bij de Nederlandse liedjes en rijmpjes hou.

Fotos

2007-10-09T22:03:00.000+10:00

Even wat fotos, binnenkort weer een update....

Grote verandering?

2007-09-29T11:27:00.000+10:00

Het gaat ineens een stuk beter met Luke. Het lijkt wel alsof er een knopje is omgezet, zo plotseling is de verandering. Hij slaapt goed nu overdag, en als hij wakker is, is hij lekker aan het lachen en rondkijken. Een stuk minder huilen dus, wat een opluchting. Ik heb wel vaker gehoord dat babies zo rond de 3 maanden een verandering doorgaan, en dat lijkt nu het geval bij Luke. Het kan ook liggen aan het feit dat ik alles wat ik op slaapschool had geleerd uit het raam heb gesodemieterd, want dat scheen alleen maar averechts te werken. Het idee daar was: zodra hij huilt als hij in z'n bed ligt om te slapen, 30 seconden wachten en dan naar binnen om hem proberen te kalmeren. Nou ja wat ik ook probeerde, hij ging alleen maar nog harder huilen. Het enige wat werkte is mijn pink in zn mond om op te zuigen (hij wil geen speen, we hebben 5 verschillende geprobeerd), maar ja zodra je die pink eruit trekt, werd hij weer wakker. Ofwel direct, of na 30 minuten ofzo. Toen ineens begon hij ook weer twee keer per nacht wakker te worden, drie nachten achter elkaar. Niet zozeer van de honger, maar gewoon omdat hij niet meer kon slapen. En hij sliep juist zo goed 's nachts! Ik had dus echt het idee dat we weer terug in de tijd gingen, dit werkte dus niet. Nou ja om een lang verhaal kort te maken, vanaf dinsdag was de nieuwe methode: gewoon laten huilen als het bedtijd is. Hij is gevoed en heeft een schone luier, en als het slaaptijd is niet meer zijn kamer ingaan. Dat was erg moeilijk, ik heb bijna de hele dinsdag in de keuken zitten schoonmaken, want dat is de enige plek in het huis waar ik Luke niet hoor huilen. Dinsdag avond duurde het twee uur voordat hij in slaap was. Dat waren twee hele lange uren kan ik je vertellen!! Maar woensdag middag was er ineens een verandering. Sindsdien is hij binnen 10 minuten in slaap gevallen elke keer als ik hem in bed leg! Soms zelfs zonder enige vorm van protest. Ongelovelijk! En dan als hij wakker is, lekker veel lachen en rondkijken. Oh wat heerlijk. Donderdag met Trudy gaan lunchen in een cafe, toen viel hij zelfs in slaap op Trudy's schoot, en daarna in de wandelwagen! Nou ja zeg heerlijk dat ik hem ergens naartoe kan nemen zonder me zo opgelaten te voelen door zijn huilgedrag. Eerst durfde ik nog niet te positief te zijn, maar hij is nu al zo sinds woensdag. Hij heeft nog steeds een paar flinke huilbuien elke dag, maar dat is normaal en dat mag ook! Overigens heeft hij nou ook de afgelopen drie nachten, twee keer helemaal doorgeslapen tot 7 uur 's ochtends! Natuurlijk word ik wel wakker, me afvragend wanneer hij nou gaat huilen en met tieten die op springen staan. Wordt vervolgd!

We zijn dit weekend in Anglesea met de hele familie. De mannen zijn de tuin aan het doen. Michael heeft wat onderzoek gedaan naar grassen en planten die hier in deze buurt thuishoren, en hij 'ontwerpt' de tuin zegmaar. Niet de hele tuin, want Trudy wil wel nog ruimte genoeg hebben voor wat kruiden enzo, en een gedeelte gewoon gras. Maar verder dus native garden. Wel zo handig aangezien de draught steeds erger wordt en we dus steeds minder water mogen gebruiken. De native planten hebben niet zoveel water nodig, dus hebben we een 'draught proof' garden. Vanmiddag is ook de Grand Final - Australian Rules Football. Echt een evenement, eigenlijk best wel vergelijkbaar met als Nederland in de WK of EK voetbalt. Iedereen wordt helemaal debiel. Overal worden er BBQs georganiseerd, de vorige jaren hebben we ook altijd Grand Final Day groots gevierd. Maar dit jaar dus iets rustiger, ook wel zo handig met een baby! Een van de teams in de finale is 'Geelong', een stad niet ver van Melbourne vandaan, we rijden er doorheen op weg naar Anglesea. Overal hingen er vlaggen en banners en weet ik niet wat, en overal blauw-witte kleuren. Het andere team is uit Adelaide, dat is wat verder weg dus niet zoveel fans hier. Wij gaan uiteraard ook voor Geelong, we willen de cup wel in Victoria houden uiteraard. Michael's team (en ook wel mijn team eigenlijk ook al ben ik niet een enorme fan) is in de halve finale door Geelong verslagen. Jammer, maar dat was wel een hele spannende match.

Volgende keer weer wat fotos, die zijn uiteraard allemaal thuis op de computer, niet hier. Liefs!

Slaapschool

2007-09-20T09:16:00.000+10:00

Gisteren ben ik met Luke naar een slaapschool geweest. Er waren nog drie andere babies met slaap problemen, waarvan eentje echt een drama was - vergeleken met haar is Luke echt een droom! De dames daar waren het met mij eens dat Luke's huilgedrag voornamelijk door slaap tekort komt. Ik was er de hele dag met Luke, en we hebben voornamelijk gekeken naar hoe Luke in slaap te krijgen in z'n bed, en hoe we zijn 'ik ben moe' gedrag kunnen herkennen. Dat vind ik nog steeds erg lastig! Verder was het heel informatief, en ook een soort bevestiging dat we het wel goed doen met Luke. Er is zoveel verschillend en tegenstrijdige informatie beschikbaar, ik vraag me constant af wat nou het beste is. De tijd zal het wel leren, maar ik vind het wel lastig en ook wat stressvol. Wel raar trouwens dat Luke 's nachts nog steeds prima slaapt. Maar ik klaag niet uiteraard!! Overigens werkt de radio niet meer zo als in het begin. Volgens mij is Luke nu gewend aan het geluid, helaas helaas. Het was ook al te mooi om waar te zijn!

Ik ben ook Luke aan het leren weer uit de fles te drinken. Elke dag even proberen, en hij drinkt steeds ietsje meer en gaat minder over z'n zeik nu als ik de fles in z'n mond duw. De laatste keer dronk hij al 50ml - als ik de boekjes moet geloven zou hij zo'n 130ml per voeding drinken. Ik zit er namelijk sterk aan te denken binnenkort weer te gaan werken. Ik wil beginnen met 1 dag per week, en dan kijken hoe het gaat. Trudy kan niet wachten om op te passen, dus dat is mooi! We staan ook op de wachtlijst voor de kinderopvang, twee hier in de buurt. Aangezien het schooljaar hier in Januari begint, komen er meestal in Januari een hoop plaatsen vrij. Dus hopelijk krijgen we ook een plaats voor 1 of 2 dagen per week. Michael wil vier dagen werken, dus hij kan ook 1 dag op Luke passen, en ik wil uiteindelijk 3 of 4 dagen gaan werken. Uiteraard gaat Luke minstens 1 dag per week naar Trudy.

Luke gaat elke dag om een uur of 1900 naar bed. Dan gaan we eerst eten, en hard hopen dat Luke uit zichzelf in slaap valt. Dat gebeurt zo ongeveer om de dag, de andere dag zijn we lang bezig, soms zelfs tot een uur of 22.00 - na die voeding is hij meestal zo uitgeteld van een avond huilen, dat hij aan de borst in slaap valt. Elke avond dat hij wel in slaap valt, genieten wij van de rust. Ik ben ook weer terug naar m'n koor op de maandag avond, echt heerlijk. De eerste keer moest ik wel Michael even bellen in de pauze om te vragen of Luke nog steeds huilde - ja dus, maar daar verandert dus niets aan, of ik nou thuis ben of niet! De tweede keer kon ik makkelijker wegblijven en genieten van een heerlijk avondje zingen, ook al huilde hij ook deze keer de hele avond. Ik ben ook weer begonnen met joggen (hardlopen kunnen we het echt niet noemen!), heerlijk. De laatste paar kilootjes wil ik er graag afhebben, zodat ik al mijn broeken weer pas. Het zou waarschijnlijk ook helpen als ik ophou met speculaas en chocola te eten....

radio geruis...

2007-09-08T14:48:00.000+10:00

Tis weer een tijdje geleden sinds de laatste post, maar ik heb het erg druk gehad met Luke te leren in z'n eigen bed te slapen in plaats van altijd tegen mamma of pappa aan. Ik kreeg hem overdag dus nooit in slaap, waardoor hij oververmoeid raakte en vervolgens alleen maar aan het huilen was. Dat is mijn theorie in ieder geval, want er lijkt medisch niets mis met hem. De eerste twee dagen was ik wel 2 uur bezig steeds om hem in slaap te krijgen. Zodra ik hem oppakte, viel hij meteen tegen mijn schouder in slaap, maar als ik hem dan weer neerlegde waren z’n oogjes meteen weer wijd open! Maar nu ineens schijn ik de gouden tip gevonden te hebben: radio op geruis (tussen stations in) in z’n bed! Echt belachelijk, maar hij valt nu binnen 5 minuten in slaap, en gisteren avond en zonet zelfs zonder enige vorm van protest (hij ligt nu dus ook lekker te slapen)! Het lijkt te goed om waar te zijn. Gisteren was hij nog steeds wel wat aan het huilen in zijn wakkere uurtjes, maar de tijden dat hij wakker is en niet huilt neemt toe. Ook heb ik nu meer tijd voor mezelf overdag, wat wel zo lekker is! Bovendien kunnen Michael en ik nu weer rustig ons avondeten opeten omdat Luke om 1900 er in ligt, ipv met Luke in de draagzak op de fitball heen en weer hoppen, en ondertussen proberen ook nog eens te eten.... Ook maakt hij mij nu de meeste nachten nog maar 1 keer wakker, zo rond 03:30, ipv twee keer! Ik maak hem wel nog om 22.00 wakker, al wordt hij eigenlijk bijna niet wakker en is erg goed in drinken terwijl hij gewoon doorslaapt. Wat een luxe. Nu moet ik zelf weer leren te slapen, want door al dat gehuil voelde ik me zo geirriteerd, moedeloos, gefrustreerd, vermoeid, etc, dat ik zelf helemaal niet kon slapen de afgelopen paar nachten. Maar we zullen zien of het zo doorgaat, dit is pas dag drie dat het zo gaat. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Ik denk de hele tijd: dit kan niet, er moet nu iets anders fout gaan!

Verder breekt er steeds vaker een lach door, echt zo lief (ben helemaal niet bevooroordeeld...). Het is momenteel echt prachtig weer in Melbourne - niet goed voor de draught natuurlijk maar wel heerlijk voor mij. Ik probeer elke dag om iemand te ontmoeten of een stuk te gaan wandelen, daar word ik een stuk vrolijker van en dan kan ik weer een paar uur huilen aan. Ik heb nu elke woensdag moedergroep hier vlakbij, dat is heel leuk en ook leerzaam. Iedereen is zo geintereseerd om te horen hoe het met andere babies gaat, en hoe iedereen met verschillende dingen omgaat. Er was daar een baby die lag lekker op de grond rond te kijken en wat te lachen. Ik voelde me bijna jaloers. Maar die vrouw heeft problemen met borstvoeden, wat ik weer niet heb. Zo zie je maar, iedereen heeft z'n eigen problemen!

Nog meer YouTube

2007-08-30T20:36:00.000+10:00

Het begint erop te lijken dat Luke over zijn huilgedrag aan het heen groeien is, of beginnen wij er gewoon gewend aan te raken? Het gebeurt toch minstens een paar keer per dag nu dat hij gewoon aan het rondkijken en wat aan het glimlachen is. Echt leuk is dat!!

Raar om dat op te schrijven nu, aangezien hij nu echt helemaal over z'n zeik is, maargoed (hij is bij Michael in de draagzak). Hij wil overdag echt niet in z'n eentje zijn, zelfs de wandelwagen vindt hij niets. Hij begint nu wel wat zwaar te worden en ik kan niet meer een uur met hem in de draagzak lopen, dan krijg ik echt pijn in m'n rug. Dus moet hij af en toe wel in de wandelwagen, en dan ligt hij dus de hele tijd te krijsen. Arme Luke! Ik ga nu maar m'n Ipod meenemen, zodat ik zelf tenminste een beetje van de wandeling kan genieten (op advies van de zuigelingenzorg!). Alleen in de auto is hij content in z'n eentje. Dus ik kijk nog steeds erg veel 'Friends' DVDs, met ondertiteling, zodat ik het nog steeds kan volgen ook als Luke huilt.

Deze week is het echt heerlijk lente-weer. Ben vandaag met Trudy en Luke naar Ikea geweest om weer wat meer opslagruimte in onze flat te creeeren. Hoe langer we hier kunnen blijven hoe beter. Het park is zo heerlijk zo dichtbij, en het cafe om de hoek waar ik bijna dagelijks koffie ga drinken. Morgen gaan we voor het eerst uit zonder Luke, Trudy en Guy komen hier om op Luke te passen.

Luke op YouTube

2007-08-27T12:43:00.000+10:00

We zijn gisteren weer terug gekomen van een weekje aan de kust. Het was en is nog steeds belachelijk lekker lente-weer, veel te warm voor de tijd van het jaar maar echt zalig dat zonnetje! We hebben het heerlijk gehad deze week, maar ik moet zeggen dat ik het wel bikkelen vind op het moment met Luke. Vandaag moest ik het weer alleen doen - Michael is weer naar werk - en hij heeft van 0830 tot 12:00 aan een stuk door gehuild. Ik heb hem pas net in slaap gekregen. Ik wilde eigenlijk een stuk gaan wandelen, maar nu ben ik weer bang om hem wakker te maken nu hij eindelijk in slaap is! We krijgen wel zo af en toe nu een niet-huilende Luke te zien, wat mij zekerheid geeft dat hij echt wel door deze fase heen aan het groeien is. Afgelopen vrijdag was hij zelfs een uur wakker zonder te huilen! Dat hebben we meteen op video gezet.

Ook breekt er zo af en toe iets wat op een lachje lijkt door. Ik ben nog niet helemaal overtuigd dat het een echte lach is, maar het komt al in de buurt! Overigens slaapt Luke 's nachts nog steeds prima, wordt even wakker om te drinken maar valt daarna meteen weer in slaap. Als er iemand naar slaap-school moet dan ben ik dat, want ik heb vaak moeite om weer in slaap te vallen na een voeding!

Huilweek of maand?

2007-08-23T10:15:00.000+10:00

Luke is zo ongeveer 80% van de tijd dat hij wakker is aan het huilen. Soms is het zo erg dat we niets anders kunnen doen dan hem gewoon laten huilen, omdat we er zelf anders gek van worden. Gelukkig heeft Michael deze week vakantie, dus kunnen we elkaar mooi afwisselen. Overdag krijgen we hem niet in slaap alleen in z'n bed. Hij valt alleen in slaap in de draagzak, in de auto of aan de borst. En als we hem dan weer terug in z'n bed leggen, slaapt hij hooguit nog 30 minuten ofzo door. Je kunt gewoon zien hoe moe hij is, en dan wordt het huilen natuurlijk alleen maar erger. Gelukkig slaapt hij 's nachts wel goed. Hij maakt me wel nog steeds twee keer per nacht wakker, maar hij drinkt snel en is meteen weer in slaap. En deze week doet Michael elke ochtend een flesvoeding, dus kwa slaap gaat het wel OK. Alleen gisteren nacht niet toen hij blijkbaar zo'n honger had dat hij elke twee uur wakker werd, en steeds m'n borst leegdronk ook nog! Maar ik vind het huilen wel moeilijk om mee om te gaan. Het is soms om depri van te worden gewoon.

We zitten dus nu in het vakantiehuis van Michael's ouders, en het is echt prachtig hier. Het huis is supergroot en we hebben zelfs een ping-pong tafel beneden (Luke viel direct in slaap toen we met hem in de draagzak gingen ping-pongen!). De Great Ocean Road is echt mijn favoriete plek in Victoria, ik krijg maar niet genoeg van de kust! Deze week is het ook echt prachtig weer, fris maar met een heerlijk zonnetje. Helaas niet zo'n goede surf voor Michael, maar goed we kunnen hier zo vaak we willen terugkomen! Het huis heeft uitzicht over het golf-terrein, waar honderden kangaroos wonen. Ze hoppen hier echt overal rond! We zitten ook dicht bij een prachtig natuurpark waar je eindeloos kunt rondwandelen. Echt ideaal dus! Geen fotos deze keer want ik heb het kabeltje voor de camera niet meegenomen.

Hoe lang blijft moedermelk goed....?

2007-08-17T11:23:00.000+10:00

We hebben geconcludeerd dat we Luke afgelopen zondag misschien afgekolfde melk hebben gegeven dat misschien niet helemaal goed meer was. Die nacht had hij een luier die vol zat met groene poep, terwijl het anders geel-oranje is. Oeps. Nou ja, we zijn dus direct hard afgestraft! Luke is verder wel de hele week erg huilerig - terwijl z'n luiers er weer normaal uitzien. Iedereen zegt dat babies erg veel huilen rond de zes weken, en Luke is vandaag precies zes weken. Michael en ik wandelen wat af met Luke in de draagzak! Hij zit nu ook in de draagzak en is eindelijk in slaap. Hij wil gewoon anders niet slapen overdag! Sinds gisteren vindt hij de speen lekker, dat is wel zo handig voor mij, want voorheen sabbelde hij de hele tijd op mijn pink als ik hem probeerde rustig te krijgen.

Opzich zijn de nachten wel OK, Luke valt meestal direct na voeden weer in slaap. Ook gaat het voeden een stuk sneller nu, hij is meestal binnen 30 minuten wel klaar. Dat is wel zo lekker voor mij aangezien er meestal drie uur tussen de voedingen inzitten (soms vier uur), dus dan krijg ik wat meer slaap! Hij werd vanochtend alleen wel iets te vroeg wakker voor mij, helaas. Trouwens heb ik geen problemen meer met borstvoeden nu.

Afgelopen dinsdag ben ik met Trudy naar Ikea geweest en ik heb zelfs daar gevoed! Het is wel overal goed geregeld hier hoor, er zijn overal baby-kamers waar je kunt verschonen en er zijn vaak zelfs stoelen zodat je in alle rust kunt voeden tijdens het shoppen! Handig he?! Sinds afgelopen maandag heb ik echt zoiets van: hallo wereld, daar ben ik weer! Het eropuit gaan met Luke wordt steeds gemakkelijker. Vanmiddag ga ik ook weer naar kantoor om een paar mensen te zien gezellig.

Ik heb ook weer voor het eerst in 10 maanden op m'n fiets gezeten, heerlijk! Het was prachtig winterweer aan het begin van de week, en terwijl Trudy op Luke paste, kon ik lekker even uitwaaien. Omdat ik altijd naar werk fietste, vond ik fietsen niet echt excersise, maar nu merk ik wel hoe snel ik buiten adem ben! Misschien toch eerst even wat meer fietsen zodat ik wat fitter ben voordat ik weer met hardlopen begin....

Morgen gaan Michael en ik naar het nieuwe vakantie huis van z'n ouders aan de Great Ocean Road (Anglesea) voor een week. We gaan dan ook op zoek voor een huis in Angelsea voor een week rond Kerst, wanneer m'n vader, Anne-Marie, Arie, Tiemen en Hendrike op bezoek komen hier. Tiemen en Hendrike hebben dus ook net hun tickets geboekt. Dat wordt weer een gezellige kerst!!

Huildag

2007-08-13T09:33:00.000+10:00

Hoi Allemaal,

Luke had gisteren een huil-dag. De hele dag huilde hij, en wat we ook deden, we kregen hem maar niet stil. Wandelen in de draagzak, autorijden, borstvoeden, lekker warm bad, pink om op te zuigen. Alles hielp maar eventjes, om het vervolgens weer op een bleren te zetten. We waren een dagje bij Trudy en Guy omdat Michael's broer Stephen en zijn vriendin Monica terug zijn gekomen vanuit Italie (waar ze een aantal jaren hebben gewoond). Het was erg leuk om Stephen weer te zien en Monica te ontmoeten, maar wel jammer dat Luke zo huilerig was. Toen we eenmaal weer thuis waren, waren Michael en ik zowat de wanhoop nabij. Wat kun je nog meer doen? Hij huilde zo hard, ik kreeg het idee dat er misschien echt iets mis was met hem! Ze hebben hier een handige 24-uur ouders hulplijn die je kunt bellen, maar die was steeds in gesprek! Lekker niet zo handig dus! Op een gegeven moment hebben we Luke maar stevig ingebakerd, in z'n bedje gelegd en hem laten huilen. Vijftien minuten later was hij in een diepe slaap! Ik heb vervolgens zitten wikken en wegen of ik hem nou moest wakker maken voor de 22:00 uur voeding, maar heb dat uiteindelijk maar niet gedaan. Hij sliep eindelijk, en na een hele dag huilen en weinig slapen had hij dat wel nodig! Uiteindelijk werd hij pas om 01:00 uur wakker en wilde eten, dus ik ben blij dat ik hem had laten slapen. Sjonge, wel stressvol hoor!

Vandaag is hij weer rustiger. Hij wil nog steeds niet in z'n eentje in z'n bedje liggen, dus ik heb hem lekker tegen me aan in de draagzak nu. Dat is trouwens al een paar dagen zo, overdag wil hij alleen maar in de draagzak. Prima hoor, hij slaapt lekker zo. 's Nachts is hij wel OK op het moment, hij maakt me twee keer per nacht wakker maar valt meestal snel weer in slaap na de voeding. In het weekend gaat Michael er 's ochtends uit om Luke te voeden met een fles afgekolfde melk, dus ik heb afgelopen weekend lekker bij kunnen slapen. Heerlijk!

De afspraak met de borstvoedings deskundige vorige week was erg nuttig. Ze had veel uitleg over waarom Luke dingen doet die hij doet, wat mij gewoon veel helderheid geeft. Ze heeft me een andere aanleg techniek geleerd en het gaat nu al een stuk beter. Hoe ik Luke probeerde aan te leggen was me geleerd in het ziekenhuis, toen Luke nog erg slaperig was en niet zo goed dronk. Nu is hij geenszins slaperig als hij honger heeft maar hapt echt naar m’n tepel, en ik was vaak net een fractie te laat met hem aanleggen als hij z’n mondje wijd openhad. Ze heeft me ook geleerd hoe ik Luke kan ‘inpakken’, zodat z’n armpjes vast zitten. Het is nog steeds niet helemaal 100% OK, maar een stuk beter. Verder dus een kwestie van oefenen!

Mams is afgelopen vrijdag weer terug naar Nederland vertrokken, jammer. Het was erg prettig om zovel hulp te hebben en het was ook erg gezellig. Maar Trudy staat te springen om het roer over te nemen. Ze komt vandaag ook, dus ik krijg nog steeds lekker veel hulp. Echt een luxe hoor! Volgende week gaan Michael, Luke en ik lekker met z’n drietjes naar het nieuwe vakantie huisje van Michael’s ouders aan de kust. Heerlijk!

1 maand

2007-08-07T18:25:00.001+10:00

Gisteren was Luke alweer een maand oud! De laatste paar dagen is hij ineens een stuk huiliger dan voorheen en slaapt minder gedurende de nacht. Ik ben dus ook supermoe en hou het kort! In het weekend was het wel OK, Michael ging eruit in de ochtend om hem dan de fles te geven (afgekolfde melk) zodat ik langer kon slapen. Maar gisteren bijvoorbeeld wilde hij alleen maar huilen in de ochtend zodat ik niet terug naar bed kon. Ik ben toen maar een stuk gaan rijden met de auto, dat bracht hem eindelijk in slaap! Afgelopen nacht was wel het ergste van wat we tot nu toe hebben ervaren met hem; ik kreeg steeds slechts een uurtje slaap voordat hij weer begon te huilen. Nou ja, ik heb in ieder geval DVDs van 'Friends' gehuurd, zodat er in ieder geval nog wat te lachen valt zo midden in de nacht!

Morgen moet ik weer naar het consultatie bureau, ben benieuwd hoeveel hij is gegroeid in de afgelopen twee weken! Op donderdag heb ik een afspraak met een lactatie deskundige in het ziekenhuis, omdat ik soms wel wat moeite heb met borstvoeding. Ik geloof niet dat het een groot probleem is aangezien ik er wel van overtuigd ben dat Luke genoeg binnenkrijgt, maar soms heb ik moeite met hem aanleggen. Dan maait hij maar met z'n armpjes zodat ik hem moeilijk eraan krijg, en vervolgens als ik hem dan eraan heb, begint hij na een paar slokjes weer te huilen en trekt (au!) zichzelf er weer af. Ik word daar dan weer gestresst van, wat natuurlijk het proces niet bevordert. Afgelopen nacht spuugde hij ook de boel onder, waar ik wel een beetje van schrok. Het was echt spugen en niet gewoon weer wat melk terug geven, want het rook enorm zuur. Ik vraag morgen wel op het consultatie bureau of dat eventueel een probleem is.

Groot avontuur

2007-07-28T10:36:00.000+10:00

Gisteren ben ik samen met mams en Luke in de draagzak naar kantoor gegaan om hem te showen! We hebben een nieuwe draagzak (anders dan de foto van de vorige post) gekocht, maar daar hebben we nog geen foto van, komt volgende keer. Deze draagzak geeft meer support voor je rug, een stuk lekkerder om te dragen (die andere draagzak hadden we van Jenni geleend). Nou het ging echt hartstikke goed! Nappie bag op m'n rug, Luke op m'n buik, in de trein richting stad. Het was hartstikke leuk om m'n collega's te zien, echt super. Meteen om 11:00 weggegaan (na de 10:00 voeding), en om 13:00 heb ik hem weer op werk gevoed en verschoond, in de 'sick room'. Dat was handig! Daarna zijn mams en ik nog even koffie gaan drinken met gebak, en daarna weer naar huis. Toen was ik wel helemaal gaar, maar het was toch leuk! Geeft me ook goede moed om meer naar buiten te gaan!

Vanochtend heeft Michael Luke om 07:00 gevoed met de fles met afgekolved moedermelk. Zo kon ik heerlijk doorslapen, echt zalig, wat een luxe! En Luke vond het wel prima die fles, al had hij wel een frons op z'n voorhoofd volgens Michael. Zo van: hee, ik vind het wel lekker, maar waar is die warme borst nou??

Luke heeft afgelopen nacht ook voor het eerst alleen geslapen, in de woonkamer. Nog niet in z'n eigen kamer, want de woonkamer is toch al verwarmd en ik voed hem op de bank, zijn kamer heeft geen stoel (we wonen tenslotte in een schoenendoos!). Wel heerlijk hoor, zo krijg je meer uit die twee/drie uurtjes tussen voedingen door. En ik hoorde hem wel, we hadden onze slaapkamer deur open. Volgens mij krijg je daar als moeder toch ook een soort sixth sense voor!

Het groeit als kool!

2007-07-25T08:22:00.000+10:00

Luke is nu bijna drie weken oud en gisteren moest ik naar het community child healt care centre (soort consultatie bureau) waar Luke weer gewogen en gemeten werd. Ongelovelijk dat hij al 2cm is gegroeid en een halve kilo is aangekomen sinds geboorte! Wat gaat dat hard! En uiteraard heb ik ook een soort trots gevoel, dat komt allemaal vanwege mijn moedermelk! Hij heeft nu ook wat bollere wangetjes en een onderkinnetje. Hij begint een bad ook leuk te vinden, tot Michael's opluchting (hij vond het eerst helemaal niets). Michael is verslaafd aan z'n bad en kijkt er al naar uit om samen met Luke in bad te gaan als hij iets groter is. Luier verschonen vindt Luke helemaal niets, en schreeuwt echt z'n longen uit z'n lijf!

Op het moment probeer ik Luke op een soort routine te krijgen met voeden. Niet alleen voor hem, maar ook voor mij handiger. Dan kan ik weer een beetje iets plannen op een dag! Niet dat ik nou zo ontzettend veel doe hoor, ik vind eropuit gaan met Luke nog steeds een enorme uitdaging. Van m'n moeder hebben we een 'nappie bag' gekregen, waar je een hoop in kwijt kunt (luiers, schone kleren etc) en het heeft ook een gedeelte waar we Luke op kunnen verschonen. Dit is wel zeer gemakkelijk, zo vergeet je (hopelijk) niets, en hoef je dat alleen maar mee te nemen zodra je de deur uitgaat. Maar zo voelt het nog niet! Als ik langer dan twee uur ergens heen ga, vraag ik me af waar ik Luke in vredesnaam moet gaan voeden. Nou moet ik zeggen dat alles hier wel goed is geregeld in Australie, er zijn overal openbare toiletten die vaak ook een baby-kamertje hebben waar je kunt voeden, verschonen etc. Maargoed, dan nog! Vanmiddag zijn we van plan naar een winkelcentrum te gaan om het eea aan te schaffen, ben benieuwd hoe dat gaat.

Dat voeden op routine werkte afgelopen nacht echt perfect, hij maakte me maar een keer wakker! Het idee is dat je overdag elke drie uur voedt, waardoor hij 's nachts vier of misschien wel vijf uur zonder voeding kan. Nou ja een zwaluw maakt nog geen zomer (ben pas net twee dagen geleden hiermee begonnen), maar het is een goed begin.

M'n moeder komt bijna elke dag met de trein en bus vanuit Nunawading (waar Michael's ouders wonen) om hier te 'kramen'. Echt een luxe voor mij hoor! Ze wast af, maakt schoon, kookt af en toe en past op Luke als ik wil slapen. Heerlijk! Luke is trouwens weer in z'n eigen bassinet en niet meer bij ons in bed. Dat is voor ons toch wel een stuk prettiger! Nu vraag ik me af wanneer we hem op z'n eigen kamer moeten laten slapen ipv onze slaapkamer. Hij maakt zo veel geluidjes in z'n slaap, dat ik vaak al wakker wordt voordat hij echt begint te huilen van de honger. Dus het zou lekkerder zijn om hem niet op onze kamer te hebben. Maar ik ben zo bang dat ik hem anders niet hoor. We kunnen niet alle deuren openlaten omdat het zo koud is, en de kamer waar Luke in is, hebben we constant te verwarming aan. Nou ja we kijken het nog even aan, tis nog maar 2 1/2 week!

Nog een paar fotootjes.....

Bij Oma op schoot

Lekker in slaap bij pappa in de draagzak

En natuurlijk heerlijk bij mamma op schoot

De eerste week

2007-07-13T14:41:00.000+10:00

Er is zoveel te vertellen, dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen! Mijn goede vriendin Jenni heeft een drie-maanden oud dochtertje, en zij is mijn persoonlijke advies-lijn echt. Ze heeft ons nu een soort bedje gegeven, wat we tussen ons in in bed kunnen leggen. Luke was eerst in z’n bassinet maar hij vond dat maar niks gedurende de nacht zo in z’n eentje. Als ik hem dan op m’n buik legde, viel hij zo in slaap. Gelukkig kon ik ook wat slapen zo op m’n rug met Luke op m’n buik. Maar nu ligt hij tussen ons in, en is hij een stuk gelukkiger. Het is ook veel lekkerder om hem tussen ons beiden in te hebben ipv aan mijn kant van het bed, want nu kan Michael hem ook oppakken als hij wat onrustig is. En afgelopen nacht was hij ook wat onrustig, en ik kon toen zo mijn rechterhand bij hem leggen, en we sliepen zo beiden door terwijl hij met z’n handje een van mijn vingers vasthad. Zo schattig!!

Michael heeft deze hele week vrijgehad, maar gaat Maandag weer terug naar werk. Daar ben ik wel een beetje nerveus over! Vanavond arriveert mijn moeder. Ze gaat bij Trudy & Guy verblijven, al gaan we wel nog zoeken naar iets voor haar dichterbij hier. Trudy en Guy zijn deze week ook teruggekomen uit Duitsland. Omdat Luke zo vroeg kwam, waren geen van z'n grootouders hier! De tweede opa ontmoet Luke pas in December, wanneer m'n vader weer op bezoek komt. Nog een paar fotootjes:

Op schoot bij Clare, oogjes wijd open!

Tevreden na een voeding

Proudly Presenting: Luke Josef Ward

2007-07-09T20:50:00.000+10:00

Hallo iedereen,
Wij zijn vandaag thuis gekomen na drie nachtjes in het ziekenhuis (standaard hier). Luke is afgelopen vrijdag 6 July geboren om 8:36 in de morgen. Het ging allemaal zo ontzettend snel dat ik het nauwelijks kon bijbenen. Michael ook niet, we wisten echt niet wat ons overkwam! ’s Nachts om 4 uur waters gebroken, we moesten toen naar het ziekenhuis om het hartje te checken. Toen ineens begonnen de weeen om 5:30 geloof ik, Michael snel naar huis om m’n ziekenhuis tas op te halen. Toen hij terugkwam had ik inmiddels al 5cm ontsluiting en om 8:30 was hij er al! Luke is met hulp van de vacuum pomp geboren, want z’n hartslagje was wat aan het zakken en daar waren ze wat bezorgd over. Luke was dus wel wat vroeg en had even een paar daagjes nodig om goed te leren drinken van mijn borst, hij viel constant in slaap! Daarom moest ik nog een nachtje langer blijven, normaal is twee nachten in het ziekenhuis standaard.
Ik zal proberen fotos op m’n blog te blijven zetten maar we zijn nog niet helemaal georganiseerd hier!
Liefs, Akke

De laatste loodjes

2007-06-23T15:57:00.000+10:00

Nog vijf weken te gaan voor de uitgerekende datum, volgens mij kun je dat nu wel de laatste loodjes noemen. Komende vrijdag is m’n laatste werkdag, vanaf dan kan ik gewoon lekker op de bank zwanger zitten te zijn. Ik vind m’n buik echt enorm – alhoewel het blijkbaar nog steeds verder moet groeien! Opstaan / bukken / omdraaien in bed / auto uitstappen etc wordt allemaal steeds lastiger. De baby zit wel al in de juiste positie: hoofd beneden. Het ruggetje zit aan de rechterkant van m’n buik en hij/zij heeft z’n achterwerk permanent in mijn rechter ribbenkast geparkeerd. Dat is erg ongemakkelijk moet ik zeggen, ik moet ontzettend rechtop zitten (opzich niet verkeerd) maar het is ook best pijnlijk die permanente druk tegen m’n ribben. De voetjes trappelen lekker zo rond m’n navel. Een paar keer per dag heeft Junior de hik, echt zo’n raar gevoel! En af en toe voel ik de handjes ook duwen. De trappelende voetjes zijn echt heel schattig, af en toe komt er echt een hiel uitzetten, en dat kun je heel duidelijk voelen. Dan duw ik het zo zachtjes terug, en vervolgens komt het voetje er vlak naast weer uitzetten. Echt zo leuk! Ik wordt nu echt wel 3 keer per nacht wakker, als ik me wil omdraaien, naar de wc moet of omdat ik pijn in m’n rug / ribben heb. Maargoed, dat hoort er allemaal bij, ik maak me daar geen zorgen over. Opzich kan ik nog steeds goed lopen (nou ja, waggelen) en het einde is in zicht.

Vorige week hadden we de deadline van het draft-report voor het project waar ik de afgelopen 6 maanden zo hard aan heb gewerkt. Dat was wel even stressen om het allemaal op tijd af te krijgen, maar uiteindelijjk lukte dat allemaal. Ik heb nu een erg tevreden gevoel over met zwangerschaps verlof gaan. Het kwam wel erg goed uit die deadline voor mij, het geeft echt een soort afsluiting, ook al gaat het project gewoon door en is de volgende hoeveelheid werk al gepland. We krijgen woensdag het rapport terug van Mobil en dan moeten we waarschijnlijk nog het een en ander veranderen voordat het naar de auditor gaat als final vrijdag, mijn laatste werkdag. Verder zal ik deze week voornamelijk druk zijn met het overdragen van mijn rol aan iemand anders, en het opruimen van m’n bureau enzo. En natuurlijk boelveel afscheid lunches, leuk! Ik ben overigens inderdaad teruggezakt naar 24 uur per week sinds m'n laatste berichtje, vier dagen zes uur. Die beslissing heeft de laatste maand werk wel wat makkelijker gemaakt, ik heb nu veel meer energie nu ik lekker kan uitslapen elke dag! Ik moet het er maar van nemen nu dat lange slapen nog kan....

Sinds afgelopen donderdag ben ik officieel Australier! Ik heb nu twee nationaliteiten; Nederlands en Australisch. Binnenkort ga ik m’n Australisch paspoort aanvragen. Het aanvragen van het staatsburgerschap was uitermate makkelijk trouwens, hoefde er zeer weinig voor te doen behalve wat formuliertjes invullen en geld betalen. Afgelopen donderdag was de officiele ceremonie, dat was wel erg leuk eigenlijk. Wel erg nationalistisch natuurlijk, maar dat valt te verwachten!

Moe moe en moe

2007-05-21T10:53:00.000+10:00

Ik ben gearriveerd in het 3e trimester (30 weken) en ik vind het allemaal behoorlijk zwaar worden. Ik ben zo ontzettend moe dat ik een tijdje dacht dat ik misschien een griepje onder de leden had, maar het gaat maar niet weg. Elke avond ga ik om 21:30 al naar bed, en nu ga ik zelfs soms tijdens m’n lunch uurtje even liggen (in de sick-room op m’n werk). En dan nog ben ik alleen maar hardstikke moe. M’n ijzer is wel wat aan de lage kant, maar niet te laag dus daar kan het niet alleen aan liggen. Soms is er een dag dat ik me wel actief voel, maar de meeste tijd voel ik me compleet lusteloos. M’n trek in zoetigheid en chocola is verdwenen en eten smaakt me lang niet zo lekker meer als voorheen. Wat jammer! Michael en ik zijn begonnen met parental classes, waar ons vanalles wordt uitgelegd over de geboorte, pijnbestrijding, wat er allemaal fout kan gaan en we hebben ook een tour door het ziekenhuis gehad. Thuisbevallen gebeurt hier zelden – het kan wel hoor als je dat echt wilt en alles zelf kunt betalen, maar de meeste vrouwen opten daar dus niet voor. We hebben nog 3 lessen te gaan, ik weet eigenlijk niet waar die allemaal over gaan, we zien nog wel.

Ik ben inmiddels teruggezakt naar 4 dagen per week werken, want vijf dagen is echt niet meer te doen! Nu zit ik eraan te denken om 6 uur per dag te werken in plaats van 8 uur per dag (nog steeds 4 dagen). Dan kan ik lekker veel slapen elke nacht, maar tegelijkertijd hoef ik dan niet in de ochtendspits naar werk. Met de trein naar werk is tegenwoordig best lastig. Zone 3 is onlangs afgeschaft, waardoor er nu meer mensen met de trein vanuit de outer suburbs naar de stad komen. Hardstikke goed voor het milieu natuurlijk, maar tegen de tijd dat die trein is aangekomen in Clifton Hill, waar ik woon, is die trein de sardientjes express geworden en kom ik vaak niet verder dan de deur, laat staan dat ik aan iemand kan vragen of ik alsjeblieft kan zitten. Op de terugweg is het gelukkig beter want alle treinen beginnen en eindigen in Flinders Street, waar ik opstap, dus dan heb ik wel altijd een zitplaats.

De regen is eindelijk begonnen in Victoria. Het is nieuws op de voorpagina van de kranten en het belangrijkste nieuws op het journaal. Niet dat de 10-jarige droogte waar we nog steeds inzitten nou officieel is gebroken, want alles is zo kurkdroog dat al de regen vooralsnog geen enkele invloed heeft op het water in de dammen, waar we ons drinkwater van krijgen. Daarvoor moet het nog weken zo door blijven regenen blijkbaar. Het waterpeil in de dammen zakt nog steeds elke week, nu hebben we geloof ik nog maar iets van 27% van het water vergeleken met wat we zouden hebben als de dammen vol zouden zijn. Maar de boeren zijn hardstikke blij, en Melbourne zit er trouwens ook weer lekker groen uit! Politiek is het een enorm issue, want de verkiezingen komen eraan en de staat had onlangs besloten dat we niet verder in water restricties hoefden (dit zou inhouden geen tuintjes meer sproeien en geen autos meer wassen, alleen nog maar de spiegels). Dit ondanks het feit dat dat gemoeten zou hebben toen we door de 30% grens gingen. Dus de opposition schreeuwt moord en brand, Melburnians hebben binnenkort geen water meer etc. Er zijn trouwens dorpjes in the country waar drinkwater per containers wordt aangevoerd, omdat er gewoon geen drinkwater meer is! Moeilijk voor te stellen, maar het is echt zo! Overigens kan ik binnenkort ook meestemmen, want ik ben onlangs Australisch staatsburger geworden. Dat was een stuk makkelijker dan ik had gedacht eigenlijk, maar ik woon hier natuurlijk ook al een tijdje. Ik moet nog even wachten op de officiele ceremonie, en dan kan ik ook m’n Australisch paspoort aanvragen. Ik blijf uiteraard ook Nederlands staatsburger, als dat niet had gekund, was ik permanent resident in Australie gebleven! Maar aangezien ik nu getrouwd ben met een Australier, kan ik zowel Nederlands, als Australisch staatsburger zijn.

Gisteren hadden we een uitvoering met koor, maar tijdens het warmzingen ervoor werd ik zo duizelig dat ik echt moest gaan zitten. Dus heb ik maar niet meegezongen, maar vanaf de bank zitten luisteren. Ook wel leuk trouwens, want ik hoor ons eigen koor natuurlijk nooit vanaf een afstand! Nou ja opzich heb ik verder eigenlijk niet zoveel te vertellen, ik doe zeer weinig op het moment behalve op de bank liggen, stom tv kijken en slapen. Oh ja ik ben begonnen met alle Harry Potters weer te lezen, in anticipatie op boek 7 wat in July uitkomt.

Weer eens een update

2007-04-25T11:16:00.000+10:00

Hallo allemaal,

Sorry weer veel te lang geleden, en de tijd gaat zo hard! M'n buik is inmiddels behoorlijk gegroeid, zie foto. Ben inmiddels bijna 6 maanden en ben begonnen met aftellen, voornamelijk voor m'n laatste werkdag! Ik voel me nog steeds prima, met uitzondering van wat rugpijn af en toe maar dat had ik voor m'n zwangerschap ook al. Soms heb ik wat andere pijntjes hier en daar, maar niet echt noemenswaardig. Ik heb vreselijke trek ik zoetigheid de hele tijd, vooral chocola. Gelukkig ben ik slechts 5,5kg aangekomen tot nu toe, dus ik voel me niet schuldig! Zoals je ziet kun je nu niet meer om mijn buik heen, wat wel handig is in de drukke trein naar werk in de ochtend, want er is altijd wel iemand die voor me opstaat. Ik vind het wel frappant hoe iedereen een mening heeft over mij en ons kindje. Mensen kunnen zo overtuigd zijn dat we een jongetje of een meisje hebben, gezien het feit hoe m'n buik eruit ziet, of dat ik geen donker lijntje heb van mijn navel naar beneden, of weet ik veel wat. Ook kan ik op één dag horen hoe groot ik wel niet ben voor 6 maanden, maar ook hoe klein ik ben voor 6 maanden. Nou ja het zal allemaal wel! Mijn vriendin Jenni heeft net drie weken geleden een dochtertje gebaard, echt onwijs leuk. Andere vrienden van ons hebben ook aangekondigd zwanger te zijn, alles is echt aan het veranderen!

We zijn erg druk geweest met het reorganiseren van onze flat, want we hebben de zoektocht naar een nieuwe woonruimte opgegeven voor het moment. De huurprijzen zijn belachelijk gestegen, en alles wat we zagen was dubbel wat we nu betalen voor slechts een beetje meer ruimte. Gelukkig is onze huur hier nog steeds niet omhoog gegaan, dus wij houden ons koest! Nu hebben we veel weggegooid en opgeslagen bij Michael's ouders om meer ruimte te creeeren. En zo langzaamaan zijn we ook dingen aan het kopen voor de baby. We hebben al een commode, wandelwagen, een schommelstoeltje en een wiegje. Onze computer staat nu wel in de baby kamer maar we zien nog wel hoe dat gaat verlopen. Het idee is om als de baby meer ruimte nodig heeft of we worden zelf gek van onze kleine schoenendoos, dat we dan iets gaan kopen. Ik heb het idee dat we toch wel wat meer richting suburbs moeten dan, aangezien alles zo ontzettend duur is. Maargoed dat zien we nog wel.

Michael's ouders hebben een vakantie huis in Anglesea gekocht, wat aan de Great Ocean Road ligt. Fantastisch!! Trudy had het er al jaren over eigenlijk, en nu hebben ze eindelijk de knoop doorgehakt. Michael en ik hebben het huis alleen nog maar op het internet gezien, de overdracht is pas op 12 July. Maar echt ideaal voor ons, Michael kan zo makkelijker blijven surfen, aangzien we nu samen met baby richting kust kunnen, in plaats van dat hij alleen voor een dag op stap is. Ook heeft Trudy nu heel erg veel te doen, dus ze is zich wat minder met ons aan het bemoeien. Trudy heeft te veel tijd volgens ons, en maakt zich dus over vanalles en nogwat zorgen, waar wij ons nieteens druk over maken! Haar laatste actie was ook wel weer mooi. We hadden een tweedehands wandelwagen gekregen van iemand, fantastisch natuurlijk. Alleen er moest wel het een en ander aan opgeknapt worden. Trudy had wel zin om daar mee te helpen, maar in eerste instantie konden we niet vinden wat we nodig hadden. Trudy zou nog verder zoeken. Vervolgens krijgen we de volgende dag een email dat ze het niet had kunnen vinden en dat ze toen maar een nieuwe wandelwagen voor ons had gekocht! We verdenken haar ervan dat ze dat in eerste instantie al van plan was, want ze had al lopen hinten dat de wandelwagen er wel wat oud en stoffig uitzag. Daar kan haar kleinkind toch niet in over straat!! Nu maken we maar grapjes over wat we verder nog naar Trudy kunnen brengen voor een opknap beurt, wellicht vervangt ze dat ook met iets nieuws - zo kunnen we bijvoorbeeld wel een nieuwe motor kap voor onze auto gebruiken....

Ik ben nog steeds sub-project manager voor dat grote benzine project, en het is nog steeds behoorlijk heftig. Alleen ben ik daar nu iets minder gevoelig voor, want mijn rust is me toch echt iets belangrijker. Maar ik geloof niet dat ik dit project nou echt onwijs leuk vind. Omdat het begon als een 'emergency response' project, zijn bepaalde dingen nooit echt goed georganiseerd, simpelweg omdat daar nooit tijd voor was. Het is erg frustrerend om constant achteraf dingen te constateren, en op de een of andere manier lukt het ons maar niet om daar bovenop te komen, daar is nog steeds geen tijd voor. Ik ben voornamelijk bezig met het regelen en organiseren van al het werk wat op de site gebeurt. Het is nog steeds normaal om dagelijks tussen de 4 en 10 mensen daar te hebben werken, met uiteraard alle dingen die daarbij fout kunnen gaan. We zijn nog steeds bezig met het installeren van zogenaamde peilbuizen (wells) zodat we het grondwater kunnen testen. Er drijft behoorlijk wat benzine op het grondwater, en we hebben nog steeds niet compleet gedefinieerd waar dat ophoudt. Voornamelijk omdat het een enorme grote vervuil-pluim is! Ondertussen zijn we ook tegelijkertijd de benzine op te zuigen. Ook testen we het grondwater, en testen de kwaliteit van de lucht in huizen en kantoren. Dus er gebeurt een hoop! Ondertussen moeten alle resultaten ook wekelijks naar Mobil worden gecommuniceerd, wat altijd een race tegen de klok is. Gelukkig zijn er een hoop mensen die helpen! Maar ik heb al aangekondigd dat ik dit project niet terug wil na mijn zwangerschaps verlof. Ik ga liever terug naar kleinere, overzichtelijke projecten die je van tevoren gewoon goed kunt organiseren en die niet constant zoveel eisen stellen!

Nou dat was het wel weer even voor vandaag. We hebben vandaag een vrije dag vanwege ANZAC day (Australian and New Zealand Army Corps - herdenking van alle mensen die in de 1e en 2e WO gevochten hebben), en het is weer prachtig herfstweer. Het is overigens nog steeds veel te droog, al heeft Melbourne wel wat regen ontvangen dus het ziet er iets minder dor en droog uit. Maar we moeten ons al voorbereiden op een hoop werkloze boeren en enorme prijs stijgingen in groenten en fruit, want de kraan gaat binnenkort dicht voor de boeren als het niet heel snel gaat regenen. Liefs!

Leuke video etc

2007-03-14T19:25:00.000+11:00

Hallo!

Een vriend van ons heeft die leuke video die onze vrienden in elkaar hadden gedraaid voor ons huwelijks-feest op YouTube gezet: http://www.youtube.com/watch?v=4XMMwJpQC3s
De moeite waard om te bekijken!!

We komen net terug van een lang weekend in de Victoriaanse Alpen; vrijdag vertrokken en gisteren weer terug gekomen. Het was echt fantastisch, zo'n mooi gebied! We hadden de 4WD van Trudy te leen gekregen, dus we konden nog meer de wilderness in. We hadden voor de meeste nachten accommodatie geregeld, met uitzondering van 1 nacht die we voor kamperen hadden bewaard. Meestal kamperen we altijd, maar nu zag ik het niet zo zitten om vier nachten lang met mijn zwangere buik die tent in en uit te kruipen met mijn nachtelijke plas-behoeften. Maar die ene nacht was geweldig, midden in the bush ergens waar we via een 4WD track waren gekomen, lekker kampvuurtje gestookt. Er was volle maan en de sterren waren prachtig. We hebben ook een nacht vertoef in een caravan die bij een oude mevrouw in de achtertuin stond. Deze oude mevrouw (we hadden uitgerekend dat ze bijna 90 zou moeten zijn) verdiende een klein zakcentje bij met die caravan. Het was reuze knus en mevrouw zat vol met interessante verhalen over haar leven en de bosbranden in 2003. Het hele gebied was aangetast door de bosbranden en alhoewel alles nu weer in groei en bloei staat zo'n vier jaar na de branden, kun je wel duidelijk het verschil zien met voor 2003! Een andere nacht verbleven we in dit piepkleine dorpje wat uit een kampeerplaats en een hotel bestond. De meneer van het hotel vertelde ons dat ze wekenlang alles aan het nathouden waren met water uit de rivier die gelukkig langs hun hotel stroomde. Maar toen de branden met een snelheid van 180km/uur over de bergen heenkwam, was er zeer weinig wat ze konden doen behalve hopen. Uiteindelijk was alleen het dak eraf gefikt en hebben ze alle schade kunnen herstellen gelukkig, dit hotel was zo'n 120 jaar oud (wat voor Australische begrippen antiek is!!). We hebben echt genoten van de prachtige omgeving, echt the middle of nowhere. Het weer was ook ideaal. Een lekkere low-key verjaardag dit jaar, maar ik moet zeggen dat ik helemaaaaal geen zin had in gedoe na ons huwelijks feest! Wel onwijs bedankt voor alle felicitaties vanuit Nederland!!

Nog een paar fotootjes...

De prachtige kampeerplaats; vuurtje stoken in de ochtend toen de zon nog niet zoveel sterkte had:

Dode eucalypt snow-gums met re-growth

De Darthmouth Dam; indrukwekkend om zo te kunnen zien in wat voor droogte we hier leven. Je kunt zien hoe hoog het water vroeger stond!

Kilometers of wilderness

4WD track - misschien niet zo 'uitdagend' maar zorgde wel voor een lekke band. Gelukkig waren we toen in een klein dorpje met een mechanic die het zo gefixed had.

Echo

2007-03-06T08:00:00.000+11:00

Gisteren hebben we onze echo gehad, is hij/zij geen beauty?! Michael denkt dat het een hij is, want hij denkt balletjes gezien te hebben (niet op deze foto). Ik heb helemaal niets gezien, en de arts was er ook niet zeker van (of misschien zei ze dat alleen maar). We zullen zien! Ik voel me nu al een trotse moeder, alleen al omdat ons kindje zo mooi beweegt de hele tijd. Nou ja is dat niet debiel?! Wel grappig dat ie nog veel meer beweegt dan dat ik kan voelen.

19-weken buik

2007-03-04T20:21:00.000+11:00

Zoals beloofd, mijn groeiende buik:

Volgens mij ben ik ineens heel erg gegroeid deze week. Van de meeste broeken krijg ik de rits nieteens een klein beetje meer dicht! Ik ben dus dit weekend flink wezen shoppen. Ik voel de baby nu regelmatig, en Michael kan het ook voelen. Het is echt zo leuk en het maakt het wel heel echt nu! Het is ook een intiem gevoel, echt een 'tussentweetje' zegmaar. Zit ik in een vergadering ofzo, word ons kindje ineens wakker. Dan heb ik echt moeite om niet te lachen. Morgen hebben we onze tweede echo. Ben benieuwd!

Feestje, zwanger, werk, etc

2007-02-23T15:17:00.000+11:00

Hoi allemaal,

Ik schijn het maar niet voor elkaar te krijgen om vaker dan eens per maand te schrijven. Ik moet zeggen dat ik op het moment 's avonds vaak zo moe ben dat ik nieteens zin heb om m'n computer aan te zetten! Dat zou natuurlijk kunnen komen vanwege het feit dat ik zwanger ben en dat ik elke nacht wakker word om naar de wc te gaan. Bijkomende factoren zijn dat het al weken lang elke dag 30 graden is en het 's nachts niet echt afkoelt, en dat ik het nog steeds erg druk heb op werk. Overigens is dat project waarover ik de vorige keer schreef nu in de kranten beland, dus kan ik rustig zeggen dat Mobil de lekkende pijplijn had. Het is allemaal wel een beetje geescaleerd want op een gegeven moment kwamen we er 'bij toeval' achter dat er mensen waren in een kantoor die vervuild drinkwater bleken te hebben. Je kunt het je bijna niet voorstellen, water dat zo overduidelijk naar benzine ruikt ga je toch niet drinken. Maargoed dat hadden ze dus wel gedaan, en waren daar ook flink ziek van. Tja, en toen werd het pas echt leuk, of, zoals we dat hier zeggen, 'shit hit the fan'. Allerlei autoriteiten hadden er ineens mee te maken, waaronder de EPA (staat voor Environment Protection Agency – de regulatory body voor alles wat met het milieu te maken heeft). Vervolgens heeft de EPA een zogenaamde ’clean-up notice’ aan Mobil gegeven, wat inhoudt dat Mobil nu wettelijk verplicht is alles op te ruimen in een bepaald timeframe, en dat er ook een onafhankelijke auditor mee te maken gaat krijgen, die alles wat wij doen moet controleren. Dus ons team is ietsje veranderd en gelukkig ben ik nu niet meer de project manager. Dit vond ik allemaal iets te veel worden en ik wil straks liever niet degene zijn die wordt opgeroepen als getuige in de rechtbank. We hebben nu meer 'zwaargewichten' in ons team en ik ben nu sub-project manager. Opzich doe ik precies hetzelfde als eerst, maar ben ik niet meer het eerste aanspreekpunt voor alles. Nou ik kan wel twee aviertjes over dit project schrijven. Het is ontzettend interessant, frustrerend, uitdagend, druk en leuk. Rare combinatie misschien, maar al met al is het een super project!

Ons trouw-feestje was geweldig! Op het moment dat we de tuin binnen kwamen op zaterdag middag, voelden Michael en ik ons meteen schuldig. Het zag er zo onwijs mooi uit!! Trudy had zo haar best gedaan, en dat was overduidelijk geslaagd! Ze had het allemaal zo mooi aangekleed met leuke zithoekjes overal, planten op de tafels en op de grond, mooie tafel lakens, lantaarntjes. Ze had zelfs twee gas-heaters geregeld voor ’s avonds als het wat kouder zou worden, en lampen voor in de tuin voor als het donker zou worden. En Trudy en Guy hadden etiketten geregeld voor alle wijn flessen met een foto van ons erop! Michael paste meteen z’n speech aan om z’n moeder een hoop meer credit te geven!

Het feestje begon om 4 uur en de eerste mensen arriveerden ook klokslag 4 uur en vanaf hadden we het eigenlijk de hele tijd 'druk'. Het is in Australie de gewoonte om tijdens dit soort feestjes (en bruiloften) cadeautjes niet meteen uit te pakken maar die op de cadeau-tafel neer te leggen, waardoor je dus meer tijd hebt om mensen te verwelkomen. De catering had hapjes aan het begin en er was een bar waar iedereen drankjes kon halen. Toen zo’n beetje iedereen was gearriveerd (alhoewel het de hele avond een komen en gaan was), gaven Trudy en Guy een speech. Dat was zo grappig en zeer typisch voor vooral Trudy, want elke keer als Guy iets aan het zeggen was, viel Trudy hem in de rede en griste de microfoon uit z’n hand. Er waren maar een paar mensen die Trudy en Guy niet zo goed kennen, dus iedereen moest onwijs lachen. Een groep van onze vrienden hadden een video voor ons gemaakt. Ze hadden foto’s van ons uitvergroot op echte grootte, en twee jongens speelden ons met maskers voor. Anthony speelde mij, met de foto van mij als masker, en Tom speelde Michael, met een foto van hem als masker. Het was zo ontzettend grappig dat ik echt in m’n broek pieste van het lachen. Een andere vriend van ons die zelf ook filmpjes maakt, had alles aan elkaar gemetseld en er leuke muziek onder gezet. De video was zwart wit en zonder praten dus. Echt zo onwijs leuk en ik was best wel wat ontroerd dat ze dat voor ons hadden gedaan! Daarna gaven Michael en ik samen nog een speech, waar volgens mij iedereen op zat te wachten en iedereen was er ook helemaal klaar voor! Zo grappig was die speech nou ook weer niet, maar we hadden juist onwijs veel gelach! Vervolgens hebben we nog erg lang doorgefeest en de laatsten gingen pas om 1 uur naar huis! We hebben zoveel positieve reacties gekregen van iedereen, de sfeer was zo geweldig en gezellig! Iedereen vond ook dat Trudy het haar beroep moest maken om tuin feesten te organiseren! Het eten was fantastisch en alles ging schoon op. Het weer was fantastisch en de gas-heaters zorgden dat niemand het koud had ’s avonds. We hadden op de uitnodiging gezet dat kinderen welkom waren, dus er renden ook wat klein grut rond overal (de oudste was een jaar of 3). Er was een hoekje waar de kleine baby’s verzamelden, van 2 weken tot 7 weken oud, al waren er teveel mensen die ze constant wilden vasthouden (totdat er een moeder weer een borst moest geven). De laatsten gingen om 1 uur in de ochtend weg en ik moet wel zeggen dat ik erg blij was toen ik eindelijk in m’n bed lag! Al waren we beiden natuurlijk nog zo vol van het feest dat we pas om 3:30 ofzo in slaap vielen. We bleven uiteraard bij Trudy en Guy slapen. De volgende ochtend na het ontbijt mochten we al onze cadeautjes uitpakken, echt leuk!! We zijn echt enorm verwend, had ik niet verwacht eigenlijk aangezien het geen officiele bruiloft was! Ik ben blij dat we uiteindelijk hebben kunnen accepteren alles gewoon aan Trudy over te laten, want zelfs de band (die we zo pertinent niet wilde) was een success!

Jammer genoeg had Michael het ook zo druk met z’n werk, dus die moest die zondag middag (na het uitpakken van de cadeautjes) naar z’n werk om het een en ander af te maken. En maandag moesten we natuurlijk ook weer naar werk. Het was leuker geweest als we wat meer tijd samen hadden en nog even door konden genieten, nu was echt alles zo meteen weer over! Maargoed, helaas was dat niet anders.

Al heb ik nog niet een enorme zwangere buik naar het schijnt, mijn broeken gaan niet meer dicht. Ik heb nu een band wat ik overover heen doen en wat strak zit (elastiek), zodat je niet de open knopen ziet, en tegelijkertijd zorgt het ervoor dat de broek niet van m’n heupen afzakt. Ik vind het wel apart dat iedereen opmerkt dat ik nog niet dik ben. Alsof je meteen een enorme buik moet hebben ofzo? Een ander meisje van m’n werk loopt twee weken voor op mij en heeft hetzelfde, dat is wel prettig. Ik heb geen idee wat nou een normale buik zou zijn bij bijna 18 weken. Ik weet wel dat ik nog niet eens op de helft zit en dus nog een hele lange tijd te gaan heb, dus ik vind het wel prettig dat ik nog niet zo’n dikke buik heb! Ik voel me verder prima en ik heb het idee dat ik de baby een paar keer heb gevoeld. Het voelt als een klein duwtje van binnenuit, maar ik kan het alleen voelen als ik op m’n buik lig (wat nog net gaat in bed) ’s avonds in bed. Leuk!! Verder vind ik het wel apart dat m’n chronische rug-pijn zo’n beetje is verdwenen. Nou ben ik ook tegelijkertijd met Pilates begonnen (heb bijna prive-les, met maximaal 3 andere studenten die allemaal hun eigen exercise doen) dus dat kan er ook mee te maken hebben, maar het is echt heerlijk! Ik was van plan Michael te vragen een foto van mij met m'n buik te maken, dus dat zet ik er later dit weekend op.

Nog meer nieuws

2007-01-20T15:26:00.000+11:00

Hallo allemaal,

Nog meer nieuws vanuit Melbourne – alhoewel de meeste van jullie het wel al weten – ik ben zwanger! Deze week hebben we de eerste echo gehad en alles was helemaal goed. We waren beiden echt helemaal onder de indruk van wat je allemaal kunt zien op de echo; handjes, voetjes, oortjes, hartslag en zelfs de niertjes! En dat terwijl het kleintje daarbinnen slechts 6cm groot is. Alhoewel, het zal nu wel alweer een cm ofzo zijn gegroeid, want het gaat hard! Voor Michael was het ook erg leuk, want hij maakt natuurlijk niet al die veranderingen door zoals ik dat doe. Ik ben vreselijk misselijk geweest (en niet alleen in de ochtend), maar gelukkig voel ik me nu een heel stuk beter. Overigens kwamen we er twee dagen voor vertrek naar Nieuw Zeeland achter dat ik zwanger was, maar de bruiloft was toen al gepland hoor! Ik ben nu bijna 13 weken en het kindje zou rond 30 July moeten komen. Dus helaas komen wij niet naar Nederland dit jaar in de zomer om met iedereen te vieren dat we zijn getrouwd! Dat moet nog een jaartje wachten.

Ondertussen is ons feest hier op zaterag 10 February gepland bij m'n schoonouders in de achtertuin, en Trudy en Guy organiseren we alles. Aan het begin hadden we wat moeite met wat Trudy allemaal wilde organiseren (haar en ons idee van ‘een klein feestje’ verschilde nogal), maar nu hebben we ons nu neergelegd bij het feit dat het hun cadeau is aan ons, en dat wij dus eigenlijk alleen maar hoeven te komen. Verder geen stress dus voor ons! Wij hebben andere dingen aan ons hoofd nu, dat ik zwanger ben natuurlijk maar ook zijn we op zoek naar een nieuwe en grotere woonplek. We hadden bedacht dat we het leven in een appartement nu wel zat zijn, en dat we gewoon een suburb verder van de stad vast wel een huis konden vinden. Dat leek op het internet ook zo, maar toen we vandaag bij drie huizen gingen kijken, waren we met zo ongeveer 50 andere mensen. Dat viel even vies tegen. Ook krijgen we sterk de indruk dat de keuze wordt gemaakt door wie er de hoogste prijs biedt, ook al is dat hartstikke illegaal. Dus als iets voor een bepaalde prijs wordt geadverteerd, moet je daar overheen bieden! Nou dat maakt het wel een stuk lastiger natuurlijk, en moeten we misschien toch naar andere opties kijken. Ofwel toch in deze kleine flat blijven zitten totdat alles weer wat bedaard is, ofwel toch kopen overwegen. Alles is echt zo overhit op het moment, zowel de koop als de huurmarkt. Ergens hopen we nog dat de vraag naar huurhuizen zo groot is omdat het het begin van het (studie)jaar is, maargoed de tijd zal het wel leren. We zijn in ieder geval ook niet het enige zwangere paar dat op zoek is!

Verder is de Australian Open is weer aan de gang, maar dit jaar heb ik er bijzonder minder interesse voor dan de vorige jaren. Dat komt voornamelijk omdat ik ‘s avonds na werk meestal zo moe ben dat ik al om een uur of 9 naar bed ga, en dus weinig van de spannende wedstrijden kijk. Deze week is het ook niet echt aantrekkelijk weer geweest; eerst werden wedstrijden afgelast omdat het te warm was (40 graden) en nu omdat het steeds regent (maar het is nog steeds over de 30 graden). Verder voel ik me gewoon te moe en heb ik helemaal geen zin om in drukke mensen massa’s in rijen te wachten. Nou ja wie weet volgend jaar weer.

Kerst in Aireys Inlet was weer erg geslaagd. Het weer was niet super maar daarom niet minder gezellig. Michael en ik vertrokken pas op de zondag voor de kerst omdat we nog allerlei feesten en partijen in Melbourne hadden. Niet dat ik er allemaal enorm van heb genoten, aangezien ik hardstikke misselijk was de hele tijd, maargoed! Op eerste kerstdag kwamen Emma, Philip, Vicky, Floyd en Vicky’s broer Marten die nu op bezoek is naar Aireys. Trudy had ze eigenlijk uitgenodigd, omdat Emma en Vicky beiden geen familie hier hebben, en Trudy vindt het zo gezellig om veel mensen om zich heen te hebben (aangezien wij ook maar een kleine familie hebben hier!). Na een week met dagen hoog in de 30 en enorme bosbranden overal, was het op 1e kerstdag dus 11 graden en waar wij zaten begon het op een gegeven moment te hagelen. Er is zelfs sneeuw gevallen in sommige gebieden!! Echt weer typisch Melbourne dat het zo enorm omslaat, en we zaten dan ook heel Europees met de open haard knetterend aan de turkey! Meestal eten we met kerst koude dingen zoals gerookte zalm, oesters, krab en kaasjes. Maar nu kan ik natuurlijk veel dingen niet eten, dus hadden we turkey bedacht, wat uiteindelijk heel erg in de sfeer paste! Trudy was de hele ochtend bezig geweest met de turkey, en Em en Vicky hadden salades en toetjes meegenomen. Er was natuurlijk veel te veel eten, maar het was allemaal heel erg gezellig. Al moet ik zeggen dat ik me wel een enorme zombie voelde. Toen iedereen ook na de lunch ging wandelen, bleef ik thuis om op de bank een dutje te doen. Dit vind ik trouwens normaal ook altijd heerlijk, aangezien ik anders wel een paar glaasjes drink! Iedereen bleef ook slapen die nacht. Op tweede kerstdag gingen Michael en ik voor een dag terug naar Melbourne om naar de cricket te gaan. Dat was voor mij ook een beetje een ramp, want alle etensluchten (patat enzo) zorgden ervoor dat ik op een gegeven moment gewoon naar huis moest, ik trok het echt helemaal niet! Maargoed de rest van de week hebben we in Aireys doorgebracht. Verschillende vrienden kwamen ons nog opzoeken gedurende de week, wat allemaal erg gezellig was. Met oud& nieuw kwamen onze vrienden Clare en Anthony op bezoek en we hebben een heerlijk rustige avond gehad met een BBQ, scrabble en sterretjes. M'n moeder belde nog de volgende ochtend om het vuurwerk te laten horen. In Aireys was het echt compleet stil, we hoorden niet eens champagne flessen! Op 1 January moesten we weer terug richting Melbourne, want Michael moest weer naar werk die week. Ik had lekker nog een weekje vrij.

Ik moest er even weer inkomen maar werk is echt superleuk op het moment. Ik ben nu project manager voor een enorm interessant en uitdagend project. Een pijplijn van een olie maatschappij is gebarsten vlak voor kerst en heeft duizenden liters benzine gelekt onder de grond, wat overal naartoe is gestroomd. Wij zijn nu bezig met uitzoeken waar het allemaal naartoe is gestroomd en tegelijkertijd zijn we ook bezig met het opruimen ervan. Dit klinkt heel groot en dat is het ook, op het moment bestaat het team uit ongeveer 10 mensen die constant hier mee bezig zijn. Verder kan ik er helaas niet zoveel over vertellen, aangezien het betreffende bedrijf van alle kanten aangeklaagd gaat worden en dit project dus uiteindelijk naar de rechtbank gaat. Spannend! Hopelijk kan ik er zoveel mogelijk van meemaken voordat ik op zwangerschapsverlof ga!
Nou snel weer meer updates, wellicht wat foto’s van mijn groeiende buik binnenkort!
Liefs, Akke

Vakantie!

2006-12-23T12:33:00.000+11:00

Hallo allemaal!
Harstikke bedankt voor alle felicitatie kaartjes, bloemen, telefoontjes, pakketjes, emailtjes etc die we hebben ontvangen vanuit Nederland (en Tanzania, Ivo & Dunja!), hartstikke leuk! We genieten erg van alle aandacht en we voelen ons erg bijzonder! Ondertussen hebben we nu lekker vakantie. Gisteren was de laatste dag voor ons beiden, en werk sloot voor mij af met een promotie (ja ja, ik ben nu SENIOR environmental scientist!), een leuke salaris verhoging en een BBQ met alle collega’s. Of nou ja, een BBQ was het idee maar gelukkig had men al besloten dat te veranderen in een picnic, want alhoewel minder Australisch, tegenwoordig met de bosbranden is er de meeste dagen een ‘total fire ban’ en mag je dus nergens meer BBQen. Jammer, maar wel begrijpelijk. Deze zomer heeft de stad Melbourne ook iets meer door in wat voor een droogte we leven en hoe erg de bosbranden zijn. De waterrestricties zijn opgevoerd, wat onder andere betekent dat de parken niet meer gesproeid mogen worden. Dit wil zeggen dat Melbourne er nu niet meer mooi groen uitziet, maar geel/bruin en dor. Bovendien hebben we nu al drie keer een wind uit het oosten of noor-oosten gehad, wat er voor zorgde dat de hele stad bedekt was met een laag rook van de bosbranden die overal ver van ons vandaan plaatsvinden. Die rook is echt heel spookachtig. Het zorgt ervoor dat de zon gesluierd wordt waardoor de schaduwen er heel raar uitzien (kan niet zo goed uitleggen hoe raar), en ook de zonsopgang en zonsondergang zijn spectaculair; de zon is zo rood! Je ruikt de brand gewoon en na een dag zie je een laag as/stof op je auto (wat je er tegenwoordig alleen met een emmer water mag afwassen, niet met de tuinslang). Hier onder twee foto’s vanaf dezelfde plek genomen in Clifton Hill vlakbij onze flat, waar je een prachtig uitzicht hebt over de CBD (central business disctrict). De eerste is genomen toen de wind uit het oosten kwam en de hele stad dus onder een laag rook lag, de tweede de volgende ochtend toen de wind was gedraaid. Nog steeds wat heiig, maar in ieder geval zie je wat!

Vandaag hebben we een picnic in het park vlakbij met vrienden, en vanavond een verjaardags feest. Morgen vertrekken we weer naar Aireys Inlet aan de Great Ocean Road zoals elk jaar, waar we weer een week doorbrengen met Trudy en Guy in een gehuurd huisje. Op eerste kerstdag komen mijn vriendinnen Vicky en Emma met partners ook naar ons huisje om met ons kerst te vieren. Beiden hebben immers geen familie hier! We gaan trouwens wel op tweede kerstdag terug naar Melbourne voor een dag omdat we kaartjes hebben voor de testmatch cricket Australia – Engeland (die overigens al door AUS gewonnen is, maargoed).

Een hele fijne kerstdagen en gelukkig nieuw jaar!!

Nieuwtje....!

2006-12-05T20:35:00.000+11:00

Dag allemaal, het is echt veel te lang geleden dat ik wat heb geschreven, en deze post wordt echt heel lang! We zijn vorige week terug gekomen van onze vakantie naar Nieuw Zeeland, en we zijn getrouwd! Nu weten de meeste van jullie dit wel, maar we hadden het aan niemand verteld (behalve aan m'n moeder - die wist dat we al zoiets van plan waren en wel graag aan ons wilde kunnen denken als het zover was). Dus er was ook niemand bij, alleen ons tweetjes. We kwamen op 23 November aan in Christchurch (op het zuidelijke eiland), en de ceremonie was op 24 November, om 10:30 ’s ochtends. We hebben het voor elkaar gekregen om die ochtend nog ringen te vinden, wat overigens erg grappig was. Kom je een juweliers zaak binnen; zoeken jullie voor iets speciaals? – Ja we gaan trouwen. Oh wat leuk!! Wanneer is de grote dag? – Eehh, vandaag, over een uurtje! De ceremonie vond plaats in het “registery office for birth, death and marriages” in Christchurch. We hadden ons er niet zoveel bij voorgesteld, maar het was echt onwijs leuk! De ceremonie was in een kamer met mooi uitzicht over Christchurch, en de mensen waren heel vriendelijk en blij voor ons. De mensen daar hadden twee getuigen voor ons geregeld: twee dames van paspoorten! Blijkbaar waren we niet de enige die zo alles ontvluchtten en stiekum gingen trouwen. Tis wat anders dan de meeste mensen het doen, maar wij vonden het echt geweldig en we zijn erg gelukkig!!

Na de ceremonie vertrokken we voor onze tocht rond het zuidelijk eiland. We hadden een auto gehuurd voor een week. Vanaf Christchurch reden we naar het westen, via Arthurs Pass waar we onze huwelijksnacht doorbrachten. Het eiland heeft een bergketen wat van noord naar zuid loopt aan de westkant, een het oosten is over het algemeen (bijna Nederlands) plat. De bergketen is enorm steil en hoog en het duurde ook niet zo lang voordat we sneeuw zagen op de bergtoppen. Het weer komt meestal uit het westen en laat een enorme hoeveelheid regen / sneeuw los. Als het dan over het bergketen meer naar het oosten is, is de meeste regen al gevallen. Hierdoor is er een enorm verschil in regenval aan het oostkant en westkant van de bergketen; aan de oostkant valt er iets van 5cm regen per jaar, aan de westkant 5m! Dit zie je ook in de vegetatie, aan de westkust regenwouden, enorm veel prachtige groene vegatie. Aan de oostkant van de bergketen groeit er bijna niets, aan paar struikjes! Het hele landschap is gevormd door gletsjers in de ijstijden. De bergen zijn zo steil omdat er een breuk lijn loopt, en de tectonic plates worden tegen elkaar op geduwd. Vervolgens hebben de gletsjers prachtige vlakke valleien uitgeschaafd, waar nu overal riviertjes stromen. Het water heeft zo’n mooie smaragd groen / blauwe kleur, echt zo mooi!!

Arthurs Pass ligt in het berg gebied, en het begon dus ook meteen te regenen toen we daar aankwamen. We huurden een cottage en zaten uiteraard met z’n tweeen aan de champagne die avond! Gelukkig hield het op een gegeven moment even op met regenen, dus hebben we snel een korte wandeling gemaakt.

De volgende ochtend reden we verder naar de westkust en vervolgens naar het zuiden naar het gletsjer gebied. De hele reis kwam het met bakken uit de hemel. Toen we in “Franz Jozef” aankwamen, begon het net een beetje op te klaren gelukkig. Michael voelde zich niet zo lekker dus nadat we een hostel hadden gevonden, ging hij eerst even een dutje doen. Een tijdje later moest ik hem wel wakker maken, want de wolken waren ineens verdwenen, en wat een uitzicht hadden we ineens! We hebben een wandeling naar de gletsjer gemaakt, wat een indrukwekkend landschap! Vlakke plateaus omgeven door hoge pieken met sneeuw, en dan die gletsjer, echt prachtig! Op de terugweg hoorde we ineens helicopters boven ons, het weer was dus goed genoeg dat de toeristische helicopters druk heen en weer aan het vliegen waren. Terug in het dorp besloot ik dat ik ook erg graag die gletsjers van boven wilde zien, dus zat ik ineens een half uur later in een helicopter! Ik had nog nooit in een helicopter gevlogen dus dat was opzich al enorm spannend, en dan om dat gebied vanaf boven te zien was echt super. We stopten ook kort bovenop de gletsjer, waar je pardoes zo’n 30cm in de verse sneeuw zakte. Echt zo gaaf!! Michael ging niet mee, die wilde z’n geld bewaren voor een bungee jump later in onze reis.

Vervolgens reden we verder naar het zuiden, waar we de nacht doorbrachten in een klein dorpje genaamd “Haast”. We zijn ook nog een stukje verder naar het zuiden gereden, naar Jackons Bay wat ook wel “the end of the road” wordt genoemd. Ook al is er nog een stuk meer west kust meer naar het zuiden, daar kun je gewoon niet komen met de auto! Vervolgens dwars door de bergen naar het oosten, een prachtige route met watervallen overal, naar een plaatsje aan een gletsjer meer. De volgende dag doorgereden richting Queenstown, waar Michael een bungee jump heeft gedaan. Ik vond het eerst doodeng, maar nadat ik een paar mensen had zien springen, had ik er wel vertrouwen in. Ik heb het geprobeerd op video op te nemen maar wilde het tegelijkertijd natuurlijk ”live” zien, dus je ziet hem springen maar vervolgens ben ik zo excited dat die camera alle kanten opvliegt en je dus vanalles ziet behalve Michael. Erg grappig om te zien! Toen naar de oostkust doorgereden, naar een plaatsje met boelveel pinguins. Vervolgens weer terug naar Christchurch, helaas helaas, we hadden graag nog wat langer gebleven maarja. We hebben het meerendeel in hostels geslapen, wat echt heel erg OK was. Veel beter, goedkoper en rustiger dan Australische hostels! We zijn wel de meeste avonden uit eten geweest, meestal in een pub zodat we ook de cricket konden zien. Het was echt een super vakantie, en we voelen ons nog steeds erg in de 7e hemel! Veel liefs!

Met de fiets over de Westgate Bridge

2006-10-23T18:37:00.000+10:00

Vorig weekend was de "ride around the bay in a day", georganiseerd door Bicycle Victoria. Je kon kiezen hoever je langs te bay wilde fietsen; 250, 210, 100 of 42km. Je begrijpt het al, ik ging voor de 42km. Eigenlijk zijn zulke fietstochten niet mijn favoriet, veel te vermoeiend, maar de belofte dat we met de fiets over de Westgate mochten, haalde me over de streep. De Westgate Bridge draagt de snelweg die je vanuit het westen Melbourne in brengt, over waar de Yarra Rivier de Bay in stroomt. Vanaf de brug heb je een prachtig uitzicht over Melbourne, waar je normaal maar een paar minuten van kunt genieten aangezien je nergens kunt stoppen. Maar nu hadden we twee rijbanen voor alle fietsers en er werd uiteraard volop gefotografeerd. Helaas was de fietsroute door een industrieel gebied (wat ik vanwege mijn werk erg goed ken!), en we moesten ook stuk snelweg fietsen waar er niets was afgezet. We reden dus op de vluchtstrook terwijl er auto's met 100km/uur langs ons raasden! Ja ja, een fietsstad, Melbourne!

Werk etc

2006-10-07T10:23:00.000+10:00

Ik ben sinds kort teamleader op werk. Onze workgroup bestaat uit ongeveer 25 mensen, met aan het hoofd onze workgroup manager Alex. Dan zijn er drie teams en k ben nu de teamleader van een van de teams. De belangrijkste taak is ervoor zorgen dat het werk goed verdeeld wordt, dus het is niet zo dat ik direct leiding geef aan mijn team. Ik heb wel al gemerkt dat iedereen bij mij komt met zijn / haar problemen (werk gerelateerd), aangezien niemand naar Alex wil om over iets serieus te praten. Ik heb volgens mij wel eens eerder geschreven dat Alex echt absoluut niet kan communiceren. Voorheen kom ik mooi langs hem heen werken, maar nu als teamleader heb ik wel veel met hem te maken. Het is niet alleen enorm vermoeiend, maar ook een enorme test voor mijn geduld (waar ik best wel wat meer van zou kunnen gebruiken). Ik heb nu al meerdere keren meegemaakt dat Alex vanalles concludeerd zonder te vragen hoe de vork in de steel steekt, of iets besluit zonder dat te communiceren. Een goed voorbeeld is dat Simon, de persoon die teamleader was voor mij, op vakantie was de afgelopen paar weken. Toen hij terug kwam, kwam hij er via de email achter dat ik zijn rol had overgenomen. Alex had voor zichzelf geconcludeerd dat Simon niet functioneerde in zijn rol. Gelukkig zat Simon er helemaal niet mee, en hij wordt binnenkort toch gedetacheerd naar een ander bedrijf. Er hebben al meerdere mensen officieel geklaagd bij management over Alex’s gedrag, hij heeft zelfs een keer een waarschuwing gekregen, maar de realiteit is dat hij nog steeds onze workgroup manager is.

Jullie hebben natuurlijk allemaal het nieuws van Steve Irwin gehoord? Mijn moeder vond dat ik moest schrijven hoe zijn dood hier ervaren werd. Nou, massa hysteria dus. Die hysteria is aan ons voor het grootste gedeelte voorbij gegaan, want ik vind het echt vreselijk hoe dat commercieel uitgemolken wordt. Ook vond ik hem over het algemeen meer een irritante persoonlijkheid, die alleen grappig was als ie geimiteerd wordt. Dat hij nou juist overleed van een stingray en niet een krokodil of haai, is ook wel apart. Er zijn slechts vier mensen ooit op eenzelfde manier overleden in Australia, nooit direct als Steve, maar een paar dagen ofzo later. Dat zet bij mij vraagtekens, misschien daagde Steve de stingray wel uit voor mooi camera werk. Misschien ben ik wel wat negatief hoor, maar met een krokodil worstelen is toch echt geen conservation work, maar gewoon dieren pesten.

Afgelopen weekend was de Grand Final footie. Je weet wel, die sport met een rugby bal wat een combinatie van rugby en voetbal is. De sport kan me nog steeds niet echt boeien, maar de Grand Final Fever is wel weer aanstekelijk. Een vriendin Janelle had haar huis ter beschikking gesteld deze keer. Zij woont vlakbij in een kleine flat met twee verdiepingen. Ze had op beide verdiepingen een televisie en de mensen waren over beide verdiepingen verdeeld. We begonnen met een BBQ op het balkon, en de wedstrijd begon om 1430 geloof ik. De webstrijd was wel leuk, het was niet alleen enorm spannend zodat ik me nieteens begon te vervelen, maar het was ook erg grappig met zoveel mensen, inclusief een paar echte fans met het nodige geschreeuw etc.

Vakantie in Thailand

2006-08-20T15:44:00.000+10:00

Ik neem me elke keer voor wat vaker te schrijven, maar dan vind ik weer dat ik eigenlijk niets te melden heb, dus laat het dan maar weer. Maar nu ben ik net terug gekomen van een week in Thailand! Michael is inmiddels vertrokken naar Duitsland en ik vond dat ik ook wel wat vakantie verdiend had. Mijn vriendin Emma van werk had me uitgenodigd om haar te vergezellen; zij zou, samen met haar vriend Philip. haar ouders uit Engeland ontmoeten in Thailand. Dus dacht ik: waarom ook niet, en vertrok. Emma was al eerder naar Thailand vertrokken en verbleef in Hua Hin, een plaatsje ongeveer 250km ten zuiden van Bangkok, aan de oostkust van dat dunne stukje land. Dus toen ik aankwam ben ik eerst meteen door naar Hua Hin gereisd met de trein, en liet Bangkok voor de terugweg.

Emma en Philip verbleven met Em's ouders in the Marriott Resort, maar daar was helaas voor mij geen plaats meer. Emma en Philip waren echter al voor mij op onderzoek uitgegaan naar een ander hotel niet te ver weg. In eerste instantie was ik wel teleurgesteld dat de Marriott Resort volzat, dat zag er zo prachtig uit. Een groot zwembad met ligstoelen eromheen, vlak aan het strand en veel groen, echt een paradijs! Maargoed achteraf was het wel prima om voor $60 per nacht goedkoper te zitten, en ik kon via Emma toch genieten van het paradijs!

Ik heb vijf dagen in Hua Hin doorgebracht en heb zo’n beetje alle tijd met The Hellawells doorgebracht. We hebben twee middagen heerlijk in die ligstoelen gelegen in het resort. Zonnen, zwemmen, genieten van de ligstoel, verse kokosnoot sap drinken, puzzels doen, lekker wegdoezelen. We zijn een dag op een snorkeltour geweest, echt prachtig. Eerst een stuk rijden met een bus, daarna met een bootje naar een prachtig eiland, vervolgens weer naar een ander eiland. Heerlijke lunch in een restaurant aan het strand. Deze eilanden was precies wat ik had verwacht van Thailand: prachtige witte stranden met kokospalmen op het strand, en warm zeewater. Het water was niet zo helder als in Cairns, maar de hele ervaring was een stuk beter – lang niet zo touristisch! En prachtig koraal gezien. We zijn ook een dag op een tour naar een national park geweest. Ook weer met de bus en met een bootje. Toen moesten we 650 omhoog klimmen naar een enorme krijtsteen grot, echt prachtig!!

Verder hebben we natuurlijk Hua Hin verkend. Zulke leuke kleine straatjes overal! En die scootertjes, echt niet normaal. De hele familie op een brommertje zonder helm. Het verkeer is echt belachelijk! Je kunt als voetganger ook bijna nergens oversteken. Er zijn gewoon geen oversteek plaatsen en als die er al zijn, zijn er geen stoplichten voor voetgangers en niemand stopt ook. We zijn ook een keer voor een thaise massage gegaan, echt heerlijk!! Wel heel apart hoor, je hele lichaam wordt gemasseerd en het is voor de masseuse ook een workout en niet alleen voor haar handen! M’n armen en handen vond ik echt het heerlijkst. Jammer dat ik geen tijd meer had voor een tweede. We gingen ook elke avond uit eten, echt heerlijk! De night markets waren ook echt een highlight. Het lijkt wel alsof de Thai nooit gaan slapen!! We zijn geloof ik naar drie verschillende geweest op drie verschillende avonden. De koningin was ook jarig op zaterdag, en de Thai aanbidden hun koningklijke familie echt!

Op zondag ochtend vroeg nam ik een bus terug naar Bangkok. Hotel gevonden en vervolgens wilde ik naar de "Grand Temple"; de grootste tempel in Bangkok. Dat ging opzich goed, ware het niet dat iedereen me wel wist te vertellen dat het dicht was voor een paar uur. “Iedereen” waren de tuk-tuk drivers. Ik kon geen 20 meter lopen of er werd naar me getoeterd, of gevraagd of ik een taxi wilde. Uiteindelijk tuinde ik er dus toch in. Het klonk ook zo overtuigend, en er werd zelf een kaartje gepresenteerd en verteld dat hij voor de overheid werkte. Hij zou me naar vier verschillende tempels brengen en als we dan weer terugwaren, zou de Grand Temple inmiddels open zijn. Goed, één tempel later werd ik dus zo bij een juwelier zaak afgezet. En niet een gewone juweliers zaak zoals je je dat in NL voorstelt, maar een grote hal zonder ramen met een Thaise mannen in pak die maar blijven praten en vragen waarom je niets wilt kopen. Nou ik voelde me zo ontzettend opgelaten, ik wist niet hoe snel ik er weer uit moest komen. Vreselijk!! Die lachende tuk-tuk driver was toen niet zo lachend meer. Want nu kreeg hij zijn voucher niet. Ik voelde me vervolgens enorm schuldig, alhoewel ik achteraf daar ook geen moer van geloof. Hij bracht me meteen terug naar waar ik vandaan kwam – die andere drie tempels die ik ook zou zien werden meteen overgeslagen, maar dat maakte me niet uit. Ik voelde me zo ongemakkelijk dat ik blij was uit die tuk-tuk te stappen! Het verkeer was echt vreselijk. Alleen daarom moet je al niet in een tuk-tuk stappen, je wordt gewoon vergast! En het is ook hartstikke eng, probeert zo’n tuk-tuk te concureren met een bus.... nou ja af en toe moest ik echt mijn ogen even dichtdoen. Er was een stuk weg waar officieel maar drie rijbanen waren, maar die Thai maken er gewoon vier van. Doodeng!

Toen ik terug was bij het Grand Temple, bleek natuurlijk dat die helemaal niet dicht was. Ik heb de driver wel meer geld gegeven, want het gaat natuurlijk helemaal niet om het geld (we hebben het hier over $1.50), maar ik voelde me zo opgelaten!! En ik voelde me zo oerstom dat ik er toch ingetuind was, alhoewel de Lonely Planet ervoor waarschuwt en Emma had me ook al gewaarschuwd! Maargoed aan de andere kant hoort dat ook wel weer bij de Thailand-ervaring. En terug in Australie hoor ik gelukkig van andere mensen die er ook waren ingetuind. Het betekende wel dat ik vervolgens enorm achterdochtig was naar iedereen. Een vreselijk naar gevoel. En het gaat echt niet om het geld want die mensen zijn zo arm, ik kan aan de ene kant ook wel begrijpen dat ze werkelijk alles proberen om wat geld te krijgen. Maargoed de Grand Temple was echt geweldig en echt niet normaal de hoeveelheid goud en andere shiny statues Heel indrukwekkend. De Thaise mensen zijn ook vreselijk gelovig en voor hun is het allemaal hele heilige grond. Vervolgens naar de Reclining Buddah, die was iets van 30m bij 10m, echt enorm indrukwekkend!! Mijn hotel was in een drukke straat vol met kraampjes die volgens mij de hele nacht doorgingen. Ik heb voor $0.80 heerlijke phad thai gegeten wat voor mijn ogen gebakken werd bij een kraampje op wielen.

Afgelopen dinsdag ochtend was ik blij weer thuis te zijn. Ik was wel wat “freaked out” bij Bangkok. Weet niet zo goed hoe ik dat moet vertalen in het Nederlands. Gewoon de drukte, de luchtvervuiling en het feit dat iedeen je vanalles probeert te verkopen. Het verkeer, de enorme tempels, het feit dat de stad nooit lijkt te slapen. Ik zou graag meer van Thailand verkennen, maar dan wel met Michael!

Het leven na voetbal

2006-07-06T17:56:00.000+10:00

Bestaat dat dan? Ach ja hoor, wij zijn weer terug gekeerd naar de normale gang van zaken. Australie was verslagen door Italie, op het nippertje, wegens een controversiele penalty die natuurlijk nooit gegeven had mogen worden. Het feit dat Italie nu in de finale speelt maakt dat iedereen droomt dat “wij daar dus hadden kunnen staan”. Die logica ontgaat mij wat, maar ach je kunt het ze toch niet kwalijk nemen. De socceroos en in het bijzonder de jongeman die het die italiaan makkelijk maakte te gaan liggen in het strafschop gebied, wat Italie een penalty bezorgde, heeft het nog steeds moeilijk. Maar wij zijn trots op die jongens hoor! En trouwens ook wel opgelucht dat we niet meer op belachelijke tijden hoeven op te staan.

Een paar weken terug hadden een ‘progressive diner party’ met een stel vrienden. Dit betekent dat we in vijf verschillende huizen een gang aten. Iedereen had iets speciaals gemaakt en we fietsten van het ene huis naar het volgende. Je kunt je vast voorstellen dat dat een lange avond was. We begonnen om 1700 en eindigden om 1:30. Maar het was wel leuk! Voor Nederlandse begrippen is fietsen natuurlijk de normaalste zaak van de wereld. Maar het feit dat we hier met z’n tienen van het ene naar het andere huis fietsten, is echt niet een normale gang van zaken. Zo zie je maar, goede invloed van een Nederlander!

Afgelopen weekend zijn Michael en ik met z’n tweeen naar de Great Ocean Road gegaan, naar Apollo Bay aan The Otways. Dit ligt ietsje meer naar het westen dan waar we meestal naartoe gaan. Een prachtig gebied. Dat stukje kust wordt ook wel “shipwreck coast” genoemd en het is goed voor te stellen waarom, zeker tijdens een stormachtig weekend als afgelopen weekend! We overnachtten in een cabin op een kampeerplaats vlak aan het strand, zodat we de golven constant hoorden.

Werk is OK maar er zijn wat problemen met onze werkgroep manager. Deze kerel kan niet communiceren en probeert een soort dictatuur aan te leggen. Iedereen is constant aan het klagen en er is geen leuke sfeer op het moment. Het is ook erg vermoeiend om constant het gevoel hebt te worden ’dwars gezeten’ door iemand. Er hebben al zoveel mensen geklaagd bij senior management, inclusief mijzelf. Ik vraag me af hoe dit verder gaat. Hopelijk komt er snel verbetering!

Hup Holland Hup

2006-06-12T12:24:00.000+10:00

Vandaag hebben we een dagje vrij vanwege een koningin aan de andere kant van de wereld die jarig schijnt te zijn. Dat kwam werkelijk perfect uit, want gisteren speelde Nederland de eerste wedstrijd tegen Serbia – Montenegro om 23:00 locale tijd. Dat was dus een ideale gelegenheid om eens naar het “Holland House” te gaan; een pub in South Melbourne wat omgetoverd is tot een stukje Nederland Down Under. Ik was eerst gaan eten bij Carolien en Edwin, een Nederlands stel wat ik in December heb ontmoet tijdens Sinterklaas feest van de “JBM” (Jongeren Borrel Melbourne). De zee van oranje was erg leuk om te zien, en toen Nederland scoorde waande ik me in Amsterdam in een kroeg. Volgende keer in Nederland toch meer Oranje onzin- dingen aanschaffen, die worden namelijk steeds leuker naarmate ik langer in het buitenland woon! Het blijft hier wel bij trouwens ben ik bang, want de volgende wedstrijden zijn om 02:00 uur en 05:00 uur in de ochtend en ik vind mijn bed toch interessanter dan het WK.
Vanavond speelt Australie haar eerste wedstrijd tegen Japan. Het is 32 jaar geleden dat Australie voor de laatste keer zich kwalificeerde voor een WK, dus Guus (“Guz”) Hiddink is een held. Ik zag trouwens op de trouw-website dat er verslaggevers in verschillende landen schrijven over het WK-gevoel in dat land. Erg grappig om te lezen - http://www.trouw.nl/degids/article318397.ece voor de verslaggever in Australie.

Verder is het erg koud, en we zijn het hier met alle Nederlanders en andere Noord-Europeanen over eens (ik heb veel collega’s uit Engeland, Ierland, Duitsland, etc) dat het in Melbourne kouder voelt dan in Europa in de winter, ook al is de temperatuur daar lager. Er zijn hier weinig huizen met centrale verwarming en van dubbele beglazing hebben ze nog nooit gehoord. Onder onze balkon deur zit een gat van minstens 2cm, wat ervoor zorgt dat ik constant koude voeten heb, ook al hebben we van die tocht-stoppers. En in Nederland gaan we ook niet barbequen als het 10 graden is! Ik ga vandaag een electrische deken kopen!

Michael heeft zijn ticket naar Duitsland geboekt voor een maand, in Augustus. Hij wil nu echt de taal goed leren en een tijdje bij zijn familie wonen in het dorp waar Trudy is opgegroeid. Het plan is dat hij Duitse les gaat volgen, en wellicht wat werken op een boerderij in dat gebied. Ik ga dus niet met hem mee, aangezien het gewoon iets is wat hij alleen moet doen. Anders praten we de hele tijd toch Engels. Ik heb hem wel gepushed om het te doen – het wil dit eigenlijk al jaren doen maar dan komt het er nooit van – maar ik kijk er niet naar uit om een maand alleen te zitten :-(

Mams op bezoek

2006-05-19T11:45:00.000+10:00

Tis alweer bijna oud nieuws, maar mijn moeder was dus op bezoek in April, voor drie weken weer zoals elke keer. Ik had behoorlijk wat dagen vrij genomen deze keer want ik had inmiddels iets van 6 weken vakantie dagen (inclusief overwerk) opgebouwd. In de eerste week dat ze hier was hebben dagen lang geshopt (zoals we in Nederland ook doen als ik er ben), en eigenlijk niet zoveel toeristische dingen gedaan.

Met Pasen zijn we weggeweest naar Aireys Inlet, onze favoriete plaats aan de Great Ocean Road. We zijn hier de afgelopen drie jaren met Kerst ook geweest (Tiemen en mijn vader ook toen zij hier waren). We zaten weer in een huisje, maar wel een ander huisje als de laatste twee keer. Ik was wat ziekjes (stevige verkoudheid) en het weer werkte ook niet al te hard mee (regen, storm, koud) maar verder was het erg gezellig en relaxed. Ik heb erg veel bij de openhaard gezeten puzzels doen en lezen, terwijl mijn moeder, rondgeleid door Trudy en Guy, zich weer vergaapte aan al die prachtige plantjes en boompjes en Michael elke dag ontzettend veel surfte. Michael en ik zijn nog een dag naar een surf-kampioenschap gegaan op een - bij surfers - erg beroemd strand (Bells Beach). Dat was enorm spectaculair, de fratsen die ze uithalen op golven van 3m hoog!

De week na Pasen moest ik wel drie dagen werken, om vervolgens weer een lang weekend op stap te gaan, dit keer alleen m’n mams en ik. We gingen naar Bright; aan de start van de Victorian Alps, ten noord-oosten van Melbourne. Aanvankelijk zouden we gaan kamperen, maar dat plan hebben we laten varen toen we hoorden dat er al sneeuw lag op de top van de Mt Hotham en het ’s nachts zo rond de 4 graden was. Michael en ik hebben toch echt een aantal jaren terug met de Pasen gekampeerd, het is gewoon nu al zo koud! Anyways, de tent hadden we dus maar thuis gelaten! We hadden de auto van Trudy te leen, een automaat, zodat mijn moeder ook kon rijden. Gelukkig was de weg voor het overgrote deel een vier-baanse snelweg, dus voor m’n moeder was dat goed te doen. Ik zeg “redelijk” goed te doen, want toen zij op een gegeven moment iemand aan het inhalen was met een snelheid van 120km/uur en ik zei: “Mams, afremmen, camera!”, deed zij alles behalve afremmen! De ruitenwissers gingen aan, richtingaanwijzer naar links, maar gewoon doorkarren! Tot nu toe nog geen bekeuring ontvangen...

Gedurende vier dagen zag ons programma er ongeveer alsvolgt uit: uur of 9 opstaan, ontbijten, spullen pakken (het was zo druk dat we elke nacht in een andere cabin of motel hebben geslapen), ergens koffie gaan drinken. Dan om een uur of 11 – 12 richting een mount (Mt Hotham of Mt Buffalo). Rijden / wandelen / boelveel foto’s maken / veel ooohs en aaaahs. Dan terug naar onze slaapplaats, eten of uit eten, en tot slot een potje scrabble met wijn. In dit gebied waren in Januari 2003 vreselijke bosbranden. De bossen zijn echt spectaculair. Sommige bomen hebben de branden overleeft, en die ze lopen gewoon weer aan de stam uit, waardoor een soort ‘harige’ boom ontstaat. Zo’n raar gezicht! Andere delen zijn compleet dood, maar door de brand zijn natuurlijk miljoenen zaden tot leven gekomen. Dus zie je witte, dode stammen, met af en toe een boom die het heeft overleeft, in een bed van grijs-groene blaadjes – de nieuwe bomen. En hier en daar stukken waar de brand net niet is geweest of minder heet is geweest. Spectaculair (vandaar die ooohs en aaahs)!

De laatste week van mijn moeders verblijf hier heeft ze nog wat toeristische dingen gedaan (botanical gardens voornamelijk), terwijl ik weer een paar dagen terug moest naar werk. Zaterdag avond erg gezellig uit eten geweest met Michael’s ouders ook, en zondag haar op het vliegveld afgezet. Heerlijk om het rijk weer alleen te hebben, maar het was wel heel erg gezellig deze keer. Dus zoals altijd mixed feelings!

Australische Helden

2006-05-10T21:25:00.000+10:00

Twee weken geleden was er een kleine aardbeving in Tasmania wat een gedeelte van een mijn deed instorten. Twee dagen na het ongeluk vonden ze één dode mijnwerker, vijf dagen later vonden ze de andere twee, die het overleefd bleken te hebben. Die twee mannen waren gered doordat ze in een metalen kooi zaten die hun beschermde van verpletterende grote rotsblokken, en ze hadden zuurstofmaskers bij zich die ze gebruikten vlak na het ongeluk om geen stof ed in hun longen te krijgen. De kooi was 1.2 bij 1.2m!! Vanwege heel hard steen in constant instortings gevaar, heeft het vervolgens nog iets van 10 dagen geduurd om die twee er levend uit te krijgen. Gisteren ochtend kwamen ze, na twee weken opgesloten te hebben gezeten 1km onder de grond, eindelijk naar buiten. Nou echt niet normaal wat een media circus dat natuurlijk is. Het plaatsje waar de mijn is, heeft normaal 1500 inwoners. De hoeveelheid journalisten heeft dat verdubbeld. Ik moet zeggen dat het wel een erg interessant verhaal is. En ze konden nog lopen ook! En ze hadden ergens onder de grond een douche genomen en schone kleren gekregen voordat ze naar buiten kwamen! Is dit in Nederland ook op het nieuws geweest? Hier is het allemaal about true Ozzie spirit and mateship. Nu is het afwachten welk van de commerciele zenders het eerste exclusieve interview weet binnen te slepen.

Award!

2006-05-07T14:26:00.000+10:00

Tijdje niet geschreven, want mijn moeder was voor drie weken op bezoek (daarover volgende keer meer). Ik heb een safety award gewonnen!!! URS heeft een behoorlijk serieus Occupational Health & Safety (OH&S) program wat “4Sight” heet. Dit houdt in: veiligheid op de werkplek, en dat je bij alles wat je doet jezelf vier vragen moet stellen: 1- What am I about to do, 2 - what could go wrong, 3 - what could be done to make it safer en 4 - what have I done to communicate the hazards. Dit program is een aantal maanden geleden gelaunched voor de hele Asia-Pacific regio (= alle kantoren in Azie, Australie en Nieuw Zeeland). Een paar maanden terug werkte ik aan een project en was op de site toen de aannemer daar een ondergrondse ethanol tank wilde verwijderen. De ethanol tank was echter niet leeg, en de aannemer had een onder-aannemer laten komen om de tank leeg te pompen. Toen ik arriveerde was het pompen in volle gang, wat mij nogal verbaasde want ethanol heeft niet veel nodig om te exploderen, en ze stonden er allemaal behoorlijk relaxed bij. Dus toen ik daar kwam en de onder-aannemer direct tegen mij zei: ”het stinkt wel he”, en ik zei: “ja vind je het gek, het is ethanol”, stopte hij dus direct met pompen, want z’n truck was niet geaard en het was dus bloedje link wat ze aan het doen waren. De aannemer had hem verteld dat het diesel was, lekker handig! Vervolgens wilde de aannemer de tank er gewoon uithalen met de grote excavator, want hij was toch bijna leeg. Toen vertelde ik hem vervolgens (na kantoor te hebben gebeld om zeker te weten dat ik geen onzin stond te verkopen) dat dat wat riskant was, want het was ethanol wat erin zat. De aannemer vond dat maar onzin, die tank moest er echt uit want die stond in de weg, er zat toch nog maar een klein beetje in, ik hield het werk op en wist ik wel hoeveel dat kostte, en hij zat toch al 30 jaar in het vak en we konden toch gewoon een brand-blusser ernaast houden voor het geval dat. Nou toen heb ik vanalles gezegd wat niet erg beleefd was, maar die vent stond me daar zo te kleineren en daar kan ik heel slecht tegen. Vervolgens was hij natuurlijk ook niet al te beleefd, dus het ging lekker. Toen heb ik zijn baas gebeld, die 20 minuten later een keurig werk-plan kwam presenteren waarin stap voor stap staat vermeld hoe je veilig een ethanol tank kan verwijderen (met N2-gas). De aannemer was uiteraard niet echt blij met mij, en doet nog steeds z’n best mij heel hard te negeren als ik op deze site werk. Maargoed, het was niet echt makkelijk en ik had knallende koppijn die dag, zo boos en gestresst was ik! Twee maanden later krijg ik van URS een award, voor het “proactively intervening and stopping the unsafe work of sub-contractors”!! Nou dat was wel leuk natuurlijk, in ieder geval wordt mijn gedrag door URS gewaardeeerd! Ik mag nu lekker met Michael uit eten voor $150,= en mijn foto met verhaal is via de OH&S newsletter ook naar alle URS kantoren in de Asia-Pacific gestuurd (hmmm, weet nog niet zo goed wat ik daar van moet vinden). Stoer he!!!

Dat ze m'n naam verkeerd hebben gespeld, is ze vergeven....

Commonwealth Games

2006-03-25T16:19:00.000+11:00

Op het moment zijn de Commonwealth Games in Melbourne. Ten eerste vind ik dit maar een raar concept; alle oude Engelse kolonies bij elkaar voor de spelen! Dat zouden ze eens moeten proberen met alle oude kolonies van Nederland! Australia staat met stip op nummber één in de medailles top-10, waar we ongeveer 100x per dag aan herinnerd worden. Australia heeft meer goud, zilver en bronze medailles dan de landen op plaats 2, 3 en 4 bij elkaar op geteld. Ik vraag me af waarom die landen uberhaupt uitgenodigd waren, ze hadden ook gewoon een paar bronze medailles kunnen opsturen! Zeker voor een paar Afrikaanse landen, die zo arm zijn dat ze van verschillende Melbournse gemeentes outfits hebben gekregen om uberhaupt mee te kunnen doen. Trouwens zijn er nu een paar athleten uit Sierra Leone al een paar dagen “zoek”, dus dat kan nog interessant worden. Maar het nationalisme wat door de media ten toon wordt gespreid is werkelijk belachelijk. Als Australie ergens een zilveren medaille voor heeft gewonnen, krijgen we niet eens te horen wie er dan goud heeft! Alhoewel iedereen hier steen en been over klaagt, wordt dat compleet door de media (kranten en tv) genegeerd. Goed, dat waren de negatieve aspecten van de Games op het moment. Gelukkig is het ook wel erg leuk. Melbourne is bruisend van gezelligheid. Er is een full-time entertainment programma inclusief live muziek uit verschillende landen, dans, theater, acrobatics en kunst, en alles is gratis! De botanical gardens in het hartje van Melbourne, tezamen met Federation Square en langs de Yarra River is één en al gezelligheid. Aangezien het de afgelopen twee weken alleen maar prachtig herfstweer is, wordt alles ook goed bezocht. Het is super! Maandag hebben we twee bands gezien, vanmiddag theater en een andere band en vanavond ga ik er weer heen. Zo leuk allemaal! Oh ja, en ik heb ook wel een beetje spijt dat ik nergens kaartjes voor heb gekocht want de sfeer is echt fantastisch, maargoed dan maar op de tv kijken. Helaas heeft onze digitale camera het begeven (meegenomen naar het strand op een erg winderige dag met teveel zand), dus even geen foto’s.

Mijn verjaardag een paar weken terug was low-key maar erg gezellig. Uit eten geweest met Michael’s ouders, naar de kroeg met wat vrienden en op mijn verjaardag zelf naar het strand. Het was zalig weer en we hadden de maandag erna ook nog eens een vrije dag vanwege Labour Day, dus dat was allemaal perfect!

Triathlon

2006-03-09T08:54:00.000+11:00

Afgelopen zondag was de jaarlijkse "BRW Corporate Triathlon". URS had vier teams, wat vergeleken met de vorige jaren heel weinig is trouwens maar het evenement is zo populair dat de andere vier teams helaas te laat waren met registereren. Het is waarschijnlijk zo populair omdat de triathlon redelijk goed te doen is als je een beetje fit bent, en de bedrijven betalen ervoor. Elk team bestond uit drie mensen, en ik was met Natalie en Vicky (de enige drie vrouwen van ons kantoor) team “Northern Lights”. De triathlon bestond uit eerst 400m zwemmen in de baai, dan 10km fietsen en tot slot 4km hardlopen.

Zaterdag moesten we onze fietsen al brengen naar de bike compound, wat eruit zag als Amsterdam CS maar dan meer georganiseerd (en waarschijnlijk betere kwaliteit fietsen). Ieder team had een nummer, en iedereen had z’n eigen plek voor de fiets. Zondag waren we er al om 6 uur in de ochtend. Je kon je spullen bij je fiets neerleggen, en daarna ging het compound dicht en kon niemand er meer in. Om 7:30 begon de race met groep-starts, en ik startte om 7:50 (zie foto, ik in het midden vooraan).

Ik startte met zo’n 50 andere dames en het was vechten om je plaatsje. Er waren behoorlijk wat knietjes, elbogen en armen, maar vergeleken met andere verhalen die ik heb gehoord, was het wel ok, in ieder geval klonk er van alle kanten “sorry!!”. Ik had wel moeite met de golven; de eerste twee adem halingen waren vol met zout water. Bij het keerpunt was ik helemaal ingesloten tussen zoveel dames dat ik wel schoolslag moest doen. Maar gelukkig was het maar 400m en het was zo voorbij. Toen het water uit; 500m rennen daar de bike compound. Wat een end man, en meteen na het zwemmen behoorlijk lastig voor de benen. Zoveel mensen waren er om aan te moedigen, en vooral Trudy (Michael’s moeder) schreeuwde heel hard. Bij de fiets aangekomen snel voetjes afdrogen, sokken en gympen aan, t-shirt aan, en rennen met de fiets aan de hand naar de start van de 10km fiets race. Sommige echte hard-core triathlethes hadden van die schoenen die aan de pedalen van de fiets vast zitten, die verloren geen tijd terwijl ik volgens mij wel 5 minuten bezig was, maargoed. De 10km fietsen was geweldig, een geheel afgesloten vier-baanse weg. Sommige deelnemers fietsten op een piepend barrel, anderen met die schoenen en geheel tour-de-france outfit (inclusief aerodynamische helm). Aan het eind weer van de fiets af, en rennen met de fiets aan de hand terug naar je fiets-plek. Helm af, pet op, en 4km hardlopen. Overal mensen om je aan te moedigen, vooral aan het begin en einde van het parcours waar de meeste mensen waren. Als slot rende ik de transition area in, om mijn electronische enkelband door te geven aan Natalie, die vervolgens 500m moest rennen naar de zee etc. Vicky was als laatste en kwam na 3 uur, 11 minuten en 25 seconden (totale tijd) door de finish. Alle drie onze tijden waren ongeveer gelijk, en van de 160 dames teams eindigde wij op plaats 77.

Het was werkelijk een ongelovelijk ervaring. De hoeveelheid deelnemers (5000), supporters, en het hele evenement was echt waanzinnig. Ik zat zo vol met adrenaline, dat ik zondag avond na drie wijntjes pas wat kalmeerde. Ik deed vooral mee om het te doen en niet zo zeer om een snelle tijd te halen, maar ik ben wel zeer tevreden met mijn 1:03:27.M’n benen hielden prima, al ben ik geen een keer echt hard gegaan, want ik wist niet of ik het anders wel zou redden. Ik had wel behoorlijk getraind, en normaal als ik ga hardlopen of fietsen zit er altijd wel een onwijze heuvel in m’n route, en de triathlon was compleet (bijna Nederlands) plat. Anyways, volgend jaar zeker weer, en dan onder de 1:03:27!

Ga naar: http://www.supersprint.com.au/ en click op “BP Ultimate / BRW Corporate Triathlon Melbourne” voor foto’s (binnenkort blijkbaar een boel meer), en ga naar www.supersprint.com.au/Default.aspx?Menu=372&Content=3023&Template=9 voor evenement info.

Wat verkleed foto's

2006-03-07T22:10:00.000+11:00

Verkleed feestje

2006-03-02T21:21:00.000+11:00

Afgelopen weekend was wel een heel erg sociaal weekend. Allereerst hadden we vrijdag een bruiloft. Ik kende het paar zelf niet, Michael zat vroeger bij de man in kwestie op school. Opzich had ik er niet al teveel zin in, aan gezien ik hard in training ben voor de triathlon volgende week zondag (vertel ik volgende week meer over) en dus goed uitgeslapen wil zijn zonder alcohol. Maargoed, een bruiloft is opzich altijd leuk, het eten was heerlijk, leuke speeches en goede muziek.

Zaterdag avond vierde een vriend van ons zijn 30e verjaardag. Opzich was zijn verjaardag in October vorig jaar, maar dit feest had heel veel planning nodig. Het feest was in Sandy Point, zo'n 2,5 uur rijden ten zuid-oosten van Melbourne aan de kust. De ouders van de jarige hebben daar een vakantie huis, met een enorm groot grasveld voor het huis. Dus iedereen nam tenten mee, en er waren zo'n 70-80 mensen. Het was net een festival, al die tentjes naast elkaar. Aangezien de jarige Steve heet, moest iedereen verkleed komen als iets beginnende met een S. En Australiers zijn dol op verkleed partijtjes, dus het zag er prachtig uit. Er waren heel veel sjeiks, een paar Santa's, Sailors, Surgeons en School girls / boys (in Australie hebben leerlingen een uniform aan dus makkelijk te herkennen). Verder waren er Sauce bottles (ketchup), een Shirley Temple, Satan, Snow wite, en nog veel meer. Ik was verkleed als Stewardesse met de nodige attributen, Michael ging als de beroemde (en beruchte) Australische cricketer Shane Warne. Er was lunch en dinner. Na het eten kwam er een band die optrad op een aangelegde dansvloer. Na de band kwam er een tweede band, bestaande uit vier van Michael's vrienden. Daarna mocht de DJ beginnen en werd de dansvloer zeer goed gebruikt. Er was vuurwerk, en een voetbal wedstrijd om 2 uur in de ochtend. De politie kwam uiteraard even kijken, maar die vonden het wel prima, zolang we de deuren dichthielden (duurde ongeveer 10 minuten toen was iedereen dat weer vergeten). Toen wij naar bed gingen om 3 uur was de band nog in volle gang. De volgende ochtend waren er bacon, tomatoes en eggs op de BBQ, orange juice en veel katers. Wat een feest! Tja dan maar even een dag of twee niet trainen voor de triathlon...

We kwamen opzich wel wat laat op het feest, aangezien we toen we op het punt stonden te vertrekken we ineens regen water door ons plavond zagen komen (aan de balkon kant). Het regende weer eens extreem hard, zo hard dat er overal in Melbourne overstromingen waren en je maar aan één kant onze straat uit kon. Het balkon van onze boven buurman stroomde over en kwam hard op ons balkon terecht. Om te voorkomen dat het water zo hoog kwam te staan dat het regelrecht onze woonkamer in kwam zoals twee jaar terug (er is iets van 2cm airspace tussen grond en deur), hadden we een ingenieus systeem bedacht met mijn boogie board, dat hing zo over ons balkon heen dat het water van de boven buurman rechtstreeks de tuin in werd gelanceerd. De hoeveelheid water was zo extreem, daar kan geen regenpijp tegenop, en dit werkte wel. Maar de cracks in onze muur trokken zich nergens iets van aan dus de regen kwam daar keurig naar binnen druppelen. Gelukkig niet te hard dus met emmers en handdoeken hebben we de schade beperkt kunnen houden. Ik weet niet wat de eigenaar hier aan gaat doen, het ziet eruit als iets wat niet zomaar even te repareren valt. Maargoed, gelukkig is voor deze week ook geen regen voorspeld, dus we hebben even. Lang leve onze gehuurde schoenendoos!

Weekend activiteiten

2006-02-15T22:23:00.001+11:00

Vorig weekend waren Michael en ik uitgenodigd voor de 30e verjaardag van Cathy, een oude studie vriendin van Michael. Het werd gevierd op de boerderij van haar ouders anderhalf uur uit Melbourne, met een sit-down dinner. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten aangezien we Cathy niet echt vaak zien en we kenden verder ook niemand, maar het bleek echt een ontzettende leuke avond! Er waren iets van 20 mensen en wat kids en Cathy had 5 verschillende curries gemaakt. De curries met vlees kwam van hun eigen koeien. Als toetje waren er geloof ik drie taarten, en alles was zo ontzettend lekker! Alles ging ook op trouwens. We kwamen al meteen in contact met een ander stel dat ook verder niemand kende, en dat meisje kwam uit Chili en was pas een jaar in Australia. Dus dan heb je meteen een hoop om over te praten. We bleven daar slapen: in een tent op de farm - nieuwschierige koeien achter het hek. De volgende ochtend stonden Cathy's ouders bacon en eggs te bakken. Er waren meer mensen blijven slapen en we hebben met urenlang aan de ontbijt tafel gezeten. Vervolgens kregen we een tour over de farm, met z'n allen on the back of the ute (zo'n auto met grote achterbak) en Cathy's vader reed met een snelheid van 5km/uur, behalve als er koeien langskwamen, want hij vond het leuk om die te laten schrikken. Het was echt ontzettend leuk, en ik heb nog een hoop geleerd over melkkoeien en vleeskoeien en het boerenleven in Australia in het algemeen ook. Er zijn trouwens een hoop 30e verjaardagen op het moment. Ik denk dat ik dit jaar maar nog een keer 30 word.....

Afgelopen weekend had de social club van URS een surfweekend georganiseerd in Fairhaven, aan de Great Ocean Road (anderhalf uur rijden). Michael en ik zijn alleen voor de zondag op en neer geweest, aangezien het fantastisch (surf)weer was die dag. Michael is weer begonnen met Duitse les op de zaterdag morgen en ik had een lunch met The Girls (Jenni, Kirsten en Janelle) gepland en eigenlijk hadden we zoiezo geen zin in een vermoeiend weekend - met 30 collega's in drie huizen is nooit lekker uitslapen. Worden we oud?? Mijn vriendin Vicky van werk was er wel het hele weekend, dus ik was zo op de hoogte van alle roddels. Mijn kantoor is wat dat betreft echt heel erg!!

zon en tennis

2006-01-31T20:56:00.000+11:00

Het is de afgelopen twee weken ontzettend warm geweest. Afgelopen donderdag was het voor de tweede keer in een week 40 graden. Ik vind het behoorlijk deprimerend. Dan is er ook nog een sterke noordelijke wind (wind uit het noorden is in tegenstelling to Nederland een warme wind), waardoor het voelt alsof er iemand heel irritant constant een fohn voor je gezicht houdt. Ook zijn er weer de nodige bosbranden. Afgelopen donderdag leek het om 12 uur 's middags net alsof het sunset was, de rook van de bosbranden ten noorden van Melbourne gaven de zon een rare kleur! Melbourne is gelukkig ook weer zo extreem: terwijl ik in de airconditioning bij Michaels ouders tennis aan het kijken was, kwam er ineens een storm overwaaien. In 20 minuten koelde het 15 graden af, de dakgoten stroomden overal over, we hadden een rivier in de tuin, en vervolgens zaten we twee uur zonder stroom omdat er meerdere bomen waren omgevallen. Gelukkig is het nu een "koele" 20-25 graden, dus we slapen weer lekker, zonder zoemende ventilator. De bosbranden fikken overigens nog lekker door, want niet overal valt er regen.

De Australian Open was weer het op en top hoogtepunt van Januari. In de eerste week van het tournooi ben ik drie keer naar de tennis geweest; een avond in de Rod Laver arena (centre court) en twee dagen een "buitenpas" voor alle courts behalve Rod Laver. De leukste dag was donderdag, toen twee Nederlanders speelden (Krajieck (won) en Sluiter (verloor)). Ik had mijn oranje "holland" t-shirt aan - afgelopen juni speciaal in Nederland gekocht voor dit soort gelegenheden - waarmee ik al snel veel vrienden maakte. De hoeveelheid oranje was zo leuk, dan wordt ik toch wel even heel erg patriotic! Een van de hoogtepunten vind ik altijd de supporters, en de hele sfeer erom heen. Tijdens een wedstrijd waar een Australier tegen een belg speelde, was een heel quadrant supporters in geel en groen wel heel erg georganiseerd. Ik heb me suf gelachen (zie foto hieronder)!

Gelukkig Nieuwjaar!

2006-01-31T20:43:00.000+11:00

Allereerst gelukkig nieuw jaar en het allerbeste voor 2006!! Ik hoop dat iedereen gezellig kerst en oud&niew heeft gevierd. Hier is dat zeker goed gelukt, Aangezien de kerst altijd samenvalt met de zomervakantie in Australie, krijg ik altijd zo'n spannend gevoel net als vroeger als het bijna vakantie was op de middelbare school. Iedereen leeft zo naar de vakantie toe en de hele corporate world staat even stil. De week voor de kerst vinden er overal end of year/Christmas-BBQs plaats en je ziet mensen (in pak) om 8:00 in de ochtend al met champage lekker van snags (worstjes) genieten aan de Yarra rivier in de CBD (central business district). Ik had ook boelveel sociale functies, alleen van werk al drie; een lunch met de workgroup, het grote kerstfeest met het hele kantoor en partners (in gala) en dan de break-up BBQ op vrijdag middag voor kerst waar Santa langs komt om cadeautjes aan de kids van diverse collega's te brengen. Vervolgens is de Australische overheid zo lief om ons zoiezo drie dagen vrij te geven, ook al valt eerste kerstdag en nieuwjaar in het weekend. Dus de week tussen kerst en nieuw jaar heeft iedereen vrij. Behalve natuurlijk als je in de retail werkt, want niet alleen is er de enorme aanloop naar de kerst voor kerstcadeaus, na de kerst is er meteen overal uitverkoop.

De kranten staan hier vol dat de global warming nu echt een feit is, aangezien 2005 als warmste jaar ooit (met stip) werd afgesloten. In Melbourne was het op oudejaars avond om 17:00 43 graden, nadat het al drie dagen hoog in de 30 was geweest. Gelukkig zaten wij zoals elk jaar rond deze tijd weer in een huisje aan de Great Ocean Road, waar elke dag zo rond de middag een heerlijk zee-briesje opstak, dus ideaal weer echt. We hebben veel gesurft (body boarden voor mij), af en toe wat gewandeld, heel veel lekker gegeten, veel sodoku's en woordpuzzels opgelost en heerlijke wijn gedronken. Ons huisje was vlak aan het strand dus we liepen met onze boarden onder de arm gewoon naar de golven toe. Heerlijk! Oudejaars avond kregen we een boel vrienden uit Melbourne op bezoek en we hebben heerlijk gebarbequed. Om middernacht hoorden we misschien wat geschreeuw en champagne flessen die geopend werden, maar verder geen vuurwerk want dat is nog steeds verboden in Australia. Er was trouwens ook een 'total fire ban' in heel Victoria vanwege het warme en droge weer, al waren er desalniettemin wel weer een boel bosbranden overal. Ik had natuurlijk wel stiekem sterretjes in huis gehaald, om met de geur van buskruit toch een 'echt' oud & nieuw gevoel te hebben ;-)!

Kerst avond zijn we "traditie getrouw" met vrienden naar de kroeg gegaan nadat we eerst even de kerk van binnen hadden bekeken. Kerst hebben we met Michael's ouders gevierd. Geen roast maar vis, vis en nog eens vis. Oh ja, en natuurlijk wijn. Tweede kerstdag zijn Michael en ik naar de "boxing day test-match" gegaan --> cricket. Heel erg Australisch en ik moet zeggen dat ik cricket nog leuk begin te vinden ook! Ja het kan af en toe best saai zijn, maar vaak ook niet. 72.000 mensen in een stadium, genoeg lekkere hapjes, krant, en iemand die je alles kan uitleggen wat er gebeurt (Michael) maakt de dag erg interessant! Ik vind het ook verbazingwekkend hoeveel er gepraat kan worden over een sport wat zo langzaam verloopt. En dan is er nog een hoeveelheid mijlpalen te behalen voor de sporters, het is niet bij te houden ; - )!

Nu hebben we de Australien Open om naar uit te kijken, ik heb kaartjes voor centre court op woensdag avond en voor de outside courts op vrijdag en zondag. Ik zal zwaaien naar jullie als ik een camera zie! En ik zal natuurlijk in mijn oranje Holland shirt Michaela Kraijceck aanmoedigen! Trouwens is Guus Hiddink -of "Guz" zoals hij hier heet- de nieuwe ster van Australia sinds de socceroos zich eindelijk na weetikveelhoeveel jaar hebben gekwalificeerd voor de WK voetbal. Veel verder zullen we wel niet komen, maar leuk is het wel.

Verder alles prima. Ik ben deze week weer begonnen op werk na twee weken heerlijke vakantie. Gelukkig is het iets minder hectisch dan voor de vakantie, January is over het algemeen een rustige maand. En we vermaken ons nog steeds in onze schoenendoos tegenover het prachtige stukje natuur, waar we zeker in de zomer weer volop van genieten. Veel liefs uit een warm en zomerig Melbourne.